Instagram Story Save

2/2 premiera

@teatr_ateneum reżyseria Anna Augustynowicz

Iwona Księżniczka Burgunda

Witold Gombrowicz

Odrzucam wszelki ład, wszelką ideę
Nie ufam żadnej abstrakcji, doktrynie
Nie wierzę ani w Boga, ani w Rozum!
Dość już tych Bogów! Dajcie mi człowieka!
Niech będzie, jak ja, mętny, niedojrzały
Nieukończony, ciemny i niejasny
Abym z nim tańczył! Bawił się z nim! Z nim walczył
Przed nim udawał! Do niego się wdzięczył!
I jego gwałcił, w nim się kochał, na nim
Stwarzał się wciąż na nowo, nim rósł i tak rosnąc
Sam sobie dawał ślub w kościele ludzkim!

2/2 premiera

@teatr_ateneum reżyseria Anna Augustynowicz

Iwona Księżniczka Burgunda

Witold Gombrowicz

Odrzucam wszelki ład, wszelką ideę
Nie ufam żadnej abstrakcji, doktrynie
Nie wierzę ani w Boga, ani w Rozum!
Dość już tych Bogów! Dajcie mi człowieka!
Niech będzie, jak ja, mętny, niedojrzały
Nieukończony, ciemny i niejasny
Abym z nim tańczył! Bawił się z nim! Z nim walczył
Przed nim udawał! Do niego się wdzięczył!
I jego gwałcił, w nim się kochał, na nim
Stwarzał się wciąż na nowo, nim rósł i tak rosnąc
Sam sobie dawał ślub w kościele ludzkim!

2/2 premiera

@teatr_ateneum reżyseria Anna Augustynowicz

Iwona Księżniczka Burgunda

Witold Gombrowicz

Odrzucam wszelki ład, wszelką ideę
Nie ufam żadnej abstrakcji, doktrynie
Nie wierzę ani w Boga, ani w Rozum!
Dość już tych Bogów! Dajcie mi człowieka!
Niech będzie, jak ja, mętny, niedojrzały
Nieukończony, ciemny i niejasny
Abym z nim tańczył! Bawił się z nim! Z nim walczył
Przed nim udawał! Do niego się wdzięczył!
I jego gwałcił, w nim się kochał, na nim
Stwarzał się wciąż na nowo, nim rósł i tak rosnąc
Sam sobie dawał ślub w kościele ludzkim!

2/2 premiera

@teatr_ateneum reżyseria Anna Augustynowicz

Iwona Księżniczka Burgunda

Witold Gombrowicz

Odrzucam wszelki ład, wszelką ideę
Nie ufam żadnej abstrakcji, doktrynie
Nie wierzę ani w Boga, ani w Rozum!
Dość już tych Bogów! Dajcie mi człowieka!
Niech będzie, jak ja, mętny, niedojrzały
Nieukończony, ciemny i niejasny
Abym z nim tańczył! Bawił się z nim! Z nim walczył
Przed nim udawał! Do niego się wdzięczył!
I jego gwałcił, w nim się kochał, na nim
Stwarzał się wciąż na nowo, nim rósł i tak rosnąc
Sam sobie dawał ślub w kościele ludzkim!

2/2 premiera

@teatr_ateneum reżyseria Anna Augustynowicz

Iwona Księżniczka Burgunda

Witold Gombrowicz

Odrzucam wszelki ład, wszelką ideę
Nie ufam żadnej abstrakcji, doktrynie
Nie wierzę ani w Boga, ani w Rozum!
Dość już tych Bogów! Dajcie mi człowieka!
Niech będzie, jak ja, mętny, niedojrzały
Nieukończony, ciemny i niejasny
Abym z nim tańczył! Bawił się z nim! Z nim walczył
Przed nim udawał! Do niego się wdzięczył!
I jego gwałcił, w nim się kochał, na nim
Stwarzał się wciąż na nowo, nim rósł i tak rosnąc
Sam sobie dawał ślub w kościele ludzkim!

2/2 premiera

@teatr_ateneum reżyseria Anna Augustynowicz

Iwona Księżniczka Burgunda

Witold Gombrowicz

Odrzucam wszelki ład, wszelką ideę
Nie ufam żadnej abstrakcji, doktrynie
Nie wierzę ani w Boga, ani w Rozum!
Dość już tych Bogów! Dajcie mi człowieka!
Niech będzie, jak ja, mętny, niedojrzały
Nieukończony, ciemny i niejasny
Abym z nim tańczył! Bawił się z nim! Z nim walczył
Przed nim udawał! Do niego się wdzięczył!
I jego gwałcił, w nim się kochał, na nim
Stwarzał się wciąż na nowo, nim rósł i tak rosnąc
Sam sobie dawał ślub w kościele ludzkim!

2/2 premiera

@teatr_ateneum reżyseria Anna Augustynowicz

Iwona Księżniczka Burgunda

Witold Gombrowicz

Odrzucam wszelki ład, wszelką ideę
Nie ufam żadnej abstrakcji, doktrynie
Nie wierzę ani w Boga, ani w Rozum!
Dość już tych Bogów! Dajcie mi człowieka!
Niech będzie, jak ja, mętny, niedojrzały
Nieukończony, ciemny i niejasny
Abym z nim tańczył! Bawił się z nim! Z nim walczył
Przed nim udawał! Do niego się wdzięczył!
I jego gwałcił, w nim się kochał, na nim
Stwarzał się wciąż na nowo, nim rósł i tak rosnąc
Sam sobie dawał ślub w kościele ludzkim!

2/2 premiera

@teatr_ateneum reżyseria Anna Augustynowicz

Iwona Księżniczka Burgunda

Witold Gombrowicz

Odrzucam wszelki ład, wszelką ideę
Nie ufam żadnej abstrakcji, doktrynie
Nie wierzę ani w Boga, ani w Rozum!
Dość już tych Bogów! Dajcie mi człowieka!
Niech będzie, jak ja, mętny, niedojrzały
Nieukończony, ciemny i niejasny
Abym z nim tańczył! Bawił się z nim! Z nim walczył
Przed nim udawał! Do niego się wdzięczył!
I jego gwałcił, w nim się kochał, na nim
Stwarzał się wciąż na nowo, nim rósł i tak rosnąc
Sam sobie dawał ślub w kościele ludzkim!

2/2 premiera

@teatr_ateneum reżyseria Anna Augustynowicz

Iwona Księżniczka Burgunda

Witold Gombrowicz

Odrzucam wszelki ład, wszelką ideę
Nie ufam żadnej abstrakcji, doktrynie
Nie wierzę ani w Boga, ani w Rozum!
Dość już tych Bogów! Dajcie mi człowieka!
Niech będzie, jak ja, mętny, niedojrzały
Nieukończony, ciemny i niejasny
Abym z nim tańczył! Bawił się z nim! Z nim walczył
Przed nim udawał! Do niego się wdzięczył!
I jego gwałcił, w nim się kochał, na nim
Stwarzał się wciąż na nowo, nim rósł i tak rosnąc
Sam sobie dawał ślub w kościele ludzkim!

2/2 premiera

@teatr_ateneum reżyseria Anna Augustynowicz

Iwona Księżniczka Burgunda

Witold Gombrowicz

Odrzucam wszelki ład, wszelką ideę
Nie ufam żadnej abstrakcji, doktrynie
Nie wierzę ani w Boga, ani w Rozum!
Dość już tych Bogów! Dajcie mi człowieka!
Niech będzie, jak ja, mętny, niedojrzały
Nieukończony, ciemny i niejasny
Abym z nim tańczył! Bawił się z nim! Z nim walczył
Przed nim udawał! Do niego się wdzięczył!
I jego gwałcił, w nim się kochał, na nim
Stwarzał się wciąż na nowo, nim rósł i tak rosnąc
Sam sobie dawał ślub w kościele ludzkim!

2/2 premiera

@teatr_ateneum reżyseria Anna Augustynowicz

Iwona Księżniczka Burgunda

Witold Gombrowicz

Odrzucam wszelki ład, wszelką ideę
Nie ufam żadnej abstrakcji, doktrynie
Nie wierzę ani w Boga, ani w Rozum!
Dość już tych Bogów! Dajcie mi człowieka!
Niech będzie, jak ja, mętny, niedojrzały
Nieukończony, ciemny i niejasny
Abym z nim tańczył! Bawił się z nim! Z nim walczył
Przed nim udawał! Do niego się wdzięczył!
I jego gwałcił, w nim się kochał, na nim
Stwarzał się wciąż na nowo, nim rósł i tak rosnąc
Sam sobie dawał ślub w kościele ludzkim!

2/2 premiera

@teatr_ateneum reżyseria Anna Augustynowicz

Iwona Księżniczka Burgunda

Witold Gombrowicz

Odrzucam wszelki ład, wszelką ideę
Nie ufam żadnej abstrakcji, doktrynie
Nie wierzę ani w Boga, ani w Rozum!
Dość już tych Bogów! Dajcie mi człowieka!
Niech będzie, jak ja, mętny, niedojrzały
Nieukończony, ciemny i niejasny
Abym z nim tańczył! Bawił się z nim! Z nim walczył
Przed nim udawał! Do niego się wdzięczył!
I jego gwałcił, w nim się kochał, na nim
Stwarzał się wciąż na nowo, nim rósł i tak rosnąc
Sam sobie dawał ślub w kościele ludzkim!

2/2 premiera

@teatr_ateneum reżyseria Anna Augustynowicz

Iwona Księżniczka Burgunda

Witold Gombrowicz

Odrzucam wszelki ład, wszelką ideę
Nie ufam żadnej abstrakcji, doktrynie
Nie wierzę ani w Boga, ani w Rozum!
Dość już tych Bogów! Dajcie mi człowieka!
Niech będzie, jak ja, mętny, niedojrzały
Nieukończony, ciemny i niejasny
Abym z nim tańczył! Bawił się z nim! Z nim walczył
Przed nim udawał! Do niego się wdzięczył!
I jego gwałcił, w nim się kochał, na nim
Stwarzał się wciąż na nowo, nim rósł i tak rosnąc
Sam sobie dawał ślub w kościele ludzkim!

2/2 premiera

@teatr_ateneum reżyseria Anna Augustynowicz

Iwona Księżniczka Burgunda

Witold Gombrowicz

Odrzucam wszelki ład, wszelką ideę
Nie ufam żadnej abstrakcji, doktrynie
Nie wierzę ani w Boga, ani w Rozum!
Dość już tych Bogów! Dajcie mi człowieka!
Niech będzie, jak ja, mętny, niedojrzały
Nieukończony, ciemny i niejasny
Abym z nim tańczył! Bawił się z nim! Z nim walczył
Przed nim udawał! Do niego się wdzięczył!
I jego gwałcił, w nim się kochał, na nim
Stwarzał się wciąż na nowo, nim rósł i tak rosnąc
Sam sobie dawał ślub w kościele ludzkim!

2/2 premiera

@teatr_ateneum reżyseria Anna Augustynowicz

Iwona Księżniczka Burgunda

Witold Gombrowicz

Odrzucam wszelki ład, wszelką ideę
Nie ufam żadnej abstrakcji, doktrynie
Nie wierzę ani w Boga, ani w Rozum!
Dość już tych Bogów! Dajcie mi człowieka!
Niech będzie, jak ja, mętny, niedojrzały
Nieukończony, ciemny i niejasny
Abym z nim tańczył! Bawił się z nim! Z nim walczył
Przed nim udawał! Do niego się wdzięczył!
I jego gwałcił, w nim się kochał, na nim
Stwarzał się wciąż na nowo, nim rósł i tak rosnąc
Sam sobie dawał ślub w kościele ludzkim!

2/2 premiera

@teatr_ateneum reżyseria Anna Augustynowicz

Iwona Księżniczka Burgunda

Witold Gombrowicz

Odrzucam wszelki ład, wszelką ideę
Nie ufam żadnej abstrakcji, doktrynie
Nie wierzę ani w Boga, ani w Rozum!
Dość już tych Bogów! Dajcie mi człowieka!
Niech będzie, jak ja, mętny, niedojrzały
Nieukończony, ciemny i niejasny
Abym z nim tańczył! Bawił się z nim! Z nim walczył
Przed nim udawał! Do niego się wdzięczył!
I jego gwałcił, w nim się kochał, na nim
Stwarzał się wciąż na nowo, nim rósł i tak rosnąc
Sam sobie dawał ślub w kościele ludzkim!

2/2 premiera

@teatr_ateneum reżyseria Anna Augustynowicz

Iwona Księżniczka Burgunda

Witold Gombrowicz

Odrzucam wszelki ład, wszelką ideę
Nie ufam żadnej abstrakcji, doktrynie
Nie wierzę ani w Boga, ani w Rozum!
Dość już tych Bogów! Dajcie mi człowieka!
Niech będzie, jak ja, mętny, niedojrzały
Nieukończony, ciemny i niejasny
Abym z nim tańczył! Bawił się z nim! Z nim walczył
Przed nim udawał! Do niego się wdzięczył!
I jego gwałcił, w nim się kochał, na nim
Stwarzał się wciąż na nowo, nim rósł i tak rosnąc
Sam sobie dawał ślub w kościele ludzkim!

Z góry, panowie, z góry, Szambelanie,
wyznacz każdemu miejsce stosowne do godności i niech wyższość gryzie
niższość, a niższość niech gryzie wyższość, to jest raczej niech wyższość
czerpie z niższości słuszną dumę, a zaś niższość z wyższości podnietę
i zachętę do tym owocniejszych wysiłków w szlachetnej emulacji. A moją
przyszłą synową posadź naprzeciw nas, na jej to bowiem cześć wydajemy
niniejsze garden party

Lecz bez względu na miejsce w hierarchii miejsc, niech każdy zakwitnie
pełnokwieciem swojej istoty pod słońcem naszej łaski. Niech damy
pokażą, co umieją, a panowie niech też pokażą damom! Z blaskiem,
panowie, z szykiem, z elegancją, z polorem i wykwintem!

wczoraj odbyła się premiera Iwony Księżniczki Burgunda w @teatr_ateneum dlatego prezentujemy Wam pierwszą część fotografii z procesu, przymiarek i czasu odkąd te projekty roiły się w naszej głowie. dawno nie mieliśmy takiej frajdy z twórczego wymysłu ! Trust the process a będzie pięknie

reżyseria Anna Augustynowicz
kostiumy Tomasz Armada
asystent kostiumografa @fholak

Z góry, panowie, z góry, Szambelanie,
wyznacz każdemu miejsce stosowne do godności i niech wyższość gryzie
niższość, a niższość niech gryzie wyższość, to jest raczej niech wyższość
czerpie z niższości słuszną dumę, a zaś niższość z wyższości podnietę
i zachętę do tym owocniejszych wysiłków w szlachetnej emulacji. A moją
przyszłą synową posadź naprzeciw nas, na jej to bowiem cześć wydajemy
niniejsze garden party

Lecz bez względu na miejsce w hierarchii miejsc, niech każdy zakwitnie
pełnokwieciem swojej istoty pod słońcem naszej łaski. Niech damy
pokażą, co umieją, a panowie niech też pokażą damom! Z blaskiem,
panowie, z szykiem, z elegancją, z polorem i wykwintem!

wczoraj odbyła się premiera Iwony Księżniczki Burgunda w @teatr_ateneum dlatego prezentujemy Wam pierwszą część fotografii z procesu, przymiarek i czasu odkąd te projekty roiły się w naszej głowie. dawno nie mieliśmy takiej frajdy z twórczego wymysłu ! Trust the process a będzie pięknie

reżyseria Anna Augustynowicz
kostiumy Tomasz Armada
asystent kostiumografa @fholak

Z góry, panowie, z góry, Szambelanie,
wyznacz każdemu miejsce stosowne do godności i niech wyższość gryzie
niższość, a niższość niech gryzie wyższość, to jest raczej niech wyższość
czerpie z niższości słuszną dumę, a zaś niższość z wyższości podnietę
i zachętę do tym owocniejszych wysiłków w szlachetnej emulacji. A moją
przyszłą synową posadź naprzeciw nas, na jej to bowiem cześć wydajemy
niniejsze garden party

Lecz bez względu na miejsce w hierarchii miejsc, niech każdy zakwitnie
pełnokwieciem swojej istoty pod słońcem naszej łaski. Niech damy
pokażą, co umieją, a panowie niech też pokażą damom! Z blaskiem,
panowie, z szykiem, z elegancją, z polorem i wykwintem!

wczoraj odbyła się premiera Iwony Księżniczki Burgunda w @teatr_ateneum dlatego prezentujemy Wam pierwszą część fotografii z procesu, przymiarek i czasu odkąd te projekty roiły się w naszej głowie. dawno nie mieliśmy takiej frajdy z twórczego wymysłu ! Trust the process a będzie pięknie

reżyseria Anna Augustynowicz
kostiumy Tomasz Armada
asystent kostiumografa @fholak

Z góry, panowie, z góry, Szambelanie,
wyznacz każdemu miejsce stosowne do godności i niech wyższość gryzie
niższość, a niższość niech gryzie wyższość, to jest raczej niech wyższość
czerpie z niższości słuszną dumę, a zaś niższość z wyższości podnietę
i zachętę do tym owocniejszych wysiłków w szlachetnej emulacji. A moją
przyszłą synową posadź naprzeciw nas, na jej to bowiem cześć wydajemy
niniejsze garden party

Lecz bez względu na miejsce w hierarchii miejsc, niech każdy zakwitnie
pełnokwieciem swojej istoty pod słońcem naszej łaski. Niech damy
pokażą, co umieją, a panowie niech też pokażą damom! Z blaskiem,
panowie, z szykiem, z elegancją, z polorem i wykwintem!

wczoraj odbyła się premiera Iwony Księżniczki Burgunda w @teatr_ateneum dlatego prezentujemy Wam pierwszą część fotografii z procesu, przymiarek i czasu odkąd te projekty roiły się w naszej głowie. dawno nie mieliśmy takiej frajdy z twórczego wymysłu ! Trust the process a będzie pięknie

reżyseria Anna Augustynowicz
kostiumy Tomasz Armada
asystent kostiumografa @fholak

Z góry, panowie, z góry, Szambelanie,
wyznacz każdemu miejsce stosowne do godności i niech wyższość gryzie
niższość, a niższość niech gryzie wyższość, to jest raczej niech wyższość
czerpie z niższości słuszną dumę, a zaś niższość z wyższości podnietę
i zachętę do tym owocniejszych wysiłków w szlachetnej emulacji. A moją
przyszłą synową posadź naprzeciw nas, na jej to bowiem cześć wydajemy
niniejsze garden party

Lecz bez względu na miejsce w hierarchii miejsc, niech każdy zakwitnie
pełnokwieciem swojej istoty pod słońcem naszej łaski. Niech damy
pokażą, co umieją, a panowie niech też pokażą damom! Z blaskiem,
panowie, z szykiem, z elegancją, z polorem i wykwintem!

wczoraj odbyła się premiera Iwony Księżniczki Burgunda w @teatr_ateneum dlatego prezentujemy Wam pierwszą część fotografii z procesu, przymiarek i czasu odkąd te projekty roiły się w naszej głowie. dawno nie mieliśmy takiej frajdy z twórczego wymysłu ! Trust the process a będzie pięknie

reżyseria Anna Augustynowicz
kostiumy Tomasz Armada
asystent kostiumografa @fholak

Z góry, panowie, z góry, Szambelanie,
wyznacz każdemu miejsce stosowne do godności i niech wyższość gryzie
niższość, a niższość niech gryzie wyższość, to jest raczej niech wyższość
czerpie z niższości słuszną dumę, a zaś niższość z wyższości podnietę
i zachętę do tym owocniejszych wysiłków w szlachetnej emulacji. A moją
przyszłą synową posadź naprzeciw nas, na jej to bowiem cześć wydajemy
niniejsze garden party

Lecz bez względu na miejsce w hierarchii miejsc, niech każdy zakwitnie
pełnokwieciem swojej istoty pod słońcem naszej łaski. Niech damy
pokażą, co umieją, a panowie niech też pokażą damom! Z blaskiem,
panowie, z szykiem, z elegancją, z polorem i wykwintem!

wczoraj odbyła się premiera Iwony Księżniczki Burgunda w @teatr_ateneum dlatego prezentujemy Wam pierwszą część fotografii z procesu, przymiarek i czasu odkąd te projekty roiły się w naszej głowie. dawno nie mieliśmy takiej frajdy z twórczego wymysłu ! Trust the process a będzie pięknie

reżyseria Anna Augustynowicz
kostiumy Tomasz Armada
asystent kostiumografa @fholak

Z góry, panowie, z góry, Szambelanie,
wyznacz każdemu miejsce stosowne do godności i niech wyższość gryzie
niższość, a niższość niech gryzie wyższość, to jest raczej niech wyższość
czerpie z niższości słuszną dumę, a zaś niższość z wyższości podnietę
i zachętę do tym owocniejszych wysiłków w szlachetnej emulacji. A moją
przyszłą synową posadź naprzeciw nas, na jej to bowiem cześć wydajemy
niniejsze garden party

Lecz bez względu na miejsce w hierarchii miejsc, niech każdy zakwitnie
pełnokwieciem swojej istoty pod słońcem naszej łaski. Niech damy
pokażą, co umieją, a panowie niech też pokażą damom! Z blaskiem,
panowie, z szykiem, z elegancją, z polorem i wykwintem!

wczoraj odbyła się premiera Iwony Księżniczki Burgunda w @teatr_ateneum dlatego prezentujemy Wam pierwszą część fotografii z procesu, przymiarek i czasu odkąd te projekty roiły się w naszej głowie. dawno nie mieliśmy takiej frajdy z twórczego wymysłu ! Trust the process a będzie pięknie

reżyseria Anna Augustynowicz
kostiumy Tomasz Armada
asystent kostiumografa @fholak

Z góry, panowie, z góry, Szambelanie,
wyznacz każdemu miejsce stosowne do godności i niech wyższość gryzie
niższość, a niższość niech gryzie wyższość, to jest raczej niech wyższość
czerpie z niższości słuszną dumę, a zaś niższość z wyższości podnietę
i zachętę do tym owocniejszych wysiłków w szlachetnej emulacji. A moją
przyszłą synową posadź naprzeciw nas, na jej to bowiem cześć wydajemy
niniejsze garden party

Lecz bez względu na miejsce w hierarchii miejsc, niech każdy zakwitnie
pełnokwieciem swojej istoty pod słońcem naszej łaski. Niech damy
pokażą, co umieją, a panowie niech też pokażą damom! Z blaskiem,
panowie, z szykiem, z elegancją, z polorem i wykwintem!

wczoraj odbyła się premiera Iwony Księżniczki Burgunda w @teatr_ateneum dlatego prezentujemy Wam pierwszą część fotografii z procesu, przymiarek i czasu odkąd te projekty roiły się w naszej głowie. dawno nie mieliśmy takiej frajdy z twórczego wymysłu ! Trust the process a będzie pięknie

reżyseria Anna Augustynowicz
kostiumy Tomasz Armada
asystent kostiumografa @fholak

Z góry, panowie, z góry, Szambelanie,
wyznacz każdemu miejsce stosowne do godności i niech wyższość gryzie
niższość, a niższość niech gryzie wyższość, to jest raczej niech wyższość
czerpie z niższości słuszną dumę, a zaś niższość z wyższości podnietę
i zachętę do tym owocniejszych wysiłków w szlachetnej emulacji. A moją
przyszłą synową posadź naprzeciw nas, na jej to bowiem cześć wydajemy
niniejsze garden party

Lecz bez względu na miejsce w hierarchii miejsc, niech każdy zakwitnie
pełnokwieciem swojej istoty pod słońcem naszej łaski. Niech damy
pokażą, co umieją, a panowie niech też pokażą damom! Z blaskiem,
panowie, z szykiem, z elegancją, z polorem i wykwintem!

wczoraj odbyła się premiera Iwony Księżniczki Burgunda w @teatr_ateneum dlatego prezentujemy Wam pierwszą część fotografii z procesu, przymiarek i czasu odkąd te projekty roiły się w naszej głowie. dawno nie mieliśmy takiej frajdy z twórczego wymysłu ! Trust the process a będzie pięknie

reżyseria Anna Augustynowicz
kostiumy Tomasz Armada
asystent kostiumografa @fholak

Z góry, panowie, z góry, Szambelanie,
wyznacz każdemu miejsce stosowne do godności i niech wyższość gryzie
niższość, a niższość niech gryzie wyższość, to jest raczej niech wyższość
czerpie z niższości słuszną dumę, a zaś niższość z wyższości podnietę
i zachętę do tym owocniejszych wysiłków w szlachetnej emulacji. A moją
przyszłą synową posadź naprzeciw nas, na jej to bowiem cześć wydajemy
niniejsze garden party

Lecz bez względu na miejsce w hierarchii miejsc, niech każdy zakwitnie
pełnokwieciem swojej istoty pod słońcem naszej łaski. Niech damy
pokażą, co umieją, a panowie niech też pokażą damom! Z blaskiem,
panowie, z szykiem, z elegancją, z polorem i wykwintem!

wczoraj odbyła się premiera Iwony Księżniczki Burgunda w @teatr_ateneum dlatego prezentujemy Wam pierwszą część fotografii z procesu, przymiarek i czasu odkąd te projekty roiły się w naszej głowie. dawno nie mieliśmy takiej frajdy z twórczego wymysłu ! Trust the process a będzie pięknie

reżyseria Anna Augustynowicz
kostiumy Tomasz Armada
asystent kostiumografa @fholak

Z góry, panowie, z góry, Szambelanie,
wyznacz każdemu miejsce stosowne do godności i niech wyższość gryzie
niższość, a niższość niech gryzie wyższość, to jest raczej niech wyższość
czerpie z niższości słuszną dumę, a zaś niższość z wyższości podnietę
i zachętę do tym owocniejszych wysiłków w szlachetnej emulacji. A moją
przyszłą synową posadź naprzeciw nas, na jej to bowiem cześć wydajemy
niniejsze garden party

Lecz bez względu na miejsce w hierarchii miejsc, niech każdy zakwitnie
pełnokwieciem swojej istoty pod słońcem naszej łaski. Niech damy
pokażą, co umieją, a panowie niech też pokażą damom! Z blaskiem,
panowie, z szykiem, z elegancją, z polorem i wykwintem!

wczoraj odbyła się premiera Iwony Księżniczki Burgunda w @teatr_ateneum dlatego prezentujemy Wam pierwszą część fotografii z procesu, przymiarek i czasu odkąd te projekty roiły się w naszej głowie. dawno nie mieliśmy takiej frajdy z twórczego wymysłu ! Trust the process a będzie pięknie

reżyseria Anna Augustynowicz
kostiumy Tomasz Armada
asystent kostiumografa @fholak

Z góry, panowie, z góry, Szambelanie,
wyznacz każdemu miejsce stosowne do godności i niech wyższość gryzie
niższość, a niższość niech gryzie wyższość, to jest raczej niech wyższość
czerpie z niższości słuszną dumę, a zaś niższość z wyższości podnietę
i zachętę do tym owocniejszych wysiłków w szlachetnej emulacji. A moją
przyszłą synową posadź naprzeciw nas, na jej to bowiem cześć wydajemy
niniejsze garden party

Lecz bez względu na miejsce w hierarchii miejsc, niech każdy zakwitnie
pełnokwieciem swojej istoty pod słońcem naszej łaski. Niech damy
pokażą, co umieją, a panowie niech też pokażą damom! Z blaskiem,
panowie, z szykiem, z elegancją, z polorem i wykwintem!

wczoraj odbyła się premiera Iwony Księżniczki Burgunda w @teatr_ateneum dlatego prezentujemy Wam pierwszą część fotografii z procesu, przymiarek i czasu odkąd te projekty roiły się w naszej głowie. dawno nie mieliśmy takiej frajdy z twórczego wymysłu ! Trust the process a będzie pięknie

reżyseria Anna Augustynowicz
kostiumy Tomasz Armada
asystent kostiumografa @fholak

Z góry, panowie, z góry, Szambelanie,
wyznacz każdemu miejsce stosowne do godności i niech wyższość gryzie
niższość, a niższość niech gryzie wyższość, to jest raczej niech wyższość
czerpie z niższości słuszną dumę, a zaś niższość z wyższości podnietę
i zachętę do tym owocniejszych wysiłków w szlachetnej emulacji. A moją
przyszłą synową posadź naprzeciw nas, na jej to bowiem cześć wydajemy
niniejsze garden party

Lecz bez względu na miejsce w hierarchii miejsc, niech każdy zakwitnie
pełnokwieciem swojej istoty pod słońcem naszej łaski. Niech damy
pokażą, co umieją, a panowie niech też pokażą damom! Z blaskiem,
panowie, z szykiem, z elegancją, z polorem i wykwintem!

wczoraj odbyła się premiera Iwony Księżniczki Burgunda w @teatr_ateneum dlatego prezentujemy Wam pierwszą część fotografii z procesu, przymiarek i czasu odkąd te projekty roiły się w naszej głowie. dawno nie mieliśmy takiej frajdy z twórczego wymysłu ! Trust the process a będzie pięknie

reżyseria Anna Augustynowicz
kostiumy Tomasz Armada
asystent kostiumografa @fholak

Z góry, panowie, z góry, Szambelanie,
wyznacz każdemu miejsce stosowne do godności i niech wyższość gryzie
niższość, a niższość niech gryzie wyższość, to jest raczej niech wyższość
czerpie z niższości słuszną dumę, a zaś niższość z wyższości podnietę
i zachętę do tym owocniejszych wysiłków w szlachetnej emulacji. A moją
przyszłą synową posadź naprzeciw nas, na jej to bowiem cześć wydajemy
niniejsze garden party

Lecz bez względu na miejsce w hierarchii miejsc, niech każdy zakwitnie
pełnokwieciem swojej istoty pod słońcem naszej łaski. Niech damy
pokażą, co umieją, a panowie niech też pokażą damom! Z blaskiem,
panowie, z szykiem, z elegancją, z polorem i wykwintem!

wczoraj odbyła się premiera Iwony Księżniczki Burgunda w @teatr_ateneum dlatego prezentujemy Wam pierwszą część fotografii z procesu, przymiarek i czasu odkąd te projekty roiły się w naszej głowie. dawno nie mieliśmy takiej frajdy z twórczego wymysłu ! Trust the process a będzie pięknie

reżyseria Anna Augustynowicz
kostiumy Tomasz Armada
asystent kostiumografa @fholak

Z góry, panowie, z góry, Szambelanie,
wyznacz każdemu miejsce stosowne do godności i niech wyższość gryzie
niższość, a niższość niech gryzie wyższość, to jest raczej niech wyższość
czerpie z niższości słuszną dumę, a zaś niższość z wyższości podnietę
i zachętę do tym owocniejszych wysiłków w szlachetnej emulacji. A moją
przyszłą synową posadź naprzeciw nas, na jej to bowiem cześć wydajemy
niniejsze garden party

Lecz bez względu na miejsce w hierarchii miejsc, niech każdy zakwitnie
pełnokwieciem swojej istoty pod słońcem naszej łaski. Niech damy
pokażą, co umieją, a panowie niech też pokażą damom! Z blaskiem,
panowie, z szykiem, z elegancją, z polorem i wykwintem!

wczoraj odbyła się premiera Iwony Księżniczki Burgunda w @teatr_ateneum dlatego prezentujemy Wam pierwszą część fotografii z procesu, przymiarek i czasu odkąd te projekty roiły się w naszej głowie. dawno nie mieliśmy takiej frajdy z twórczego wymysłu ! Trust the process a będzie pięknie

reżyseria Anna Augustynowicz
kostiumy Tomasz Armada
asystent kostiumografa @fholak

Z góry, panowie, z góry, Szambelanie,
wyznacz każdemu miejsce stosowne do godności i niech wyższość gryzie
niższość, a niższość niech gryzie wyższość, to jest raczej niech wyższość
czerpie z niższości słuszną dumę, a zaś niższość z wyższości podnietę
i zachętę do tym owocniejszych wysiłków w szlachetnej emulacji. A moją
przyszłą synową posadź naprzeciw nas, na jej to bowiem cześć wydajemy
niniejsze garden party

Lecz bez względu na miejsce w hierarchii miejsc, niech każdy zakwitnie
pełnokwieciem swojej istoty pod słońcem naszej łaski. Niech damy
pokażą, co umieją, a panowie niech też pokażą damom! Z blaskiem,
panowie, z szykiem, z elegancją, z polorem i wykwintem!

wczoraj odbyła się premiera Iwony Księżniczki Burgunda w @teatr_ateneum dlatego prezentujemy Wam pierwszą część fotografii z procesu, przymiarek i czasu odkąd te projekty roiły się w naszej głowie. dawno nie mieliśmy takiej frajdy z twórczego wymysłu ! Trust the process a będzie pięknie

reżyseria Anna Augustynowicz
kostiumy Tomasz Armada
asystent kostiumografa @fholak

Z góry, panowie, z góry, Szambelanie,
wyznacz każdemu miejsce stosowne do godności i niech wyższość gryzie
niższość, a niższość niech gryzie wyższość, to jest raczej niech wyższość
czerpie z niższości słuszną dumę, a zaś niższość z wyższości podnietę
i zachętę do tym owocniejszych wysiłków w szlachetnej emulacji. A moją
przyszłą synową posadź naprzeciw nas, na jej to bowiem cześć wydajemy
niniejsze garden party

Lecz bez względu na miejsce w hierarchii miejsc, niech każdy zakwitnie
pełnokwieciem swojej istoty pod słońcem naszej łaski. Niech damy
pokażą, co umieją, a panowie niech też pokażą damom! Z blaskiem,
panowie, z szykiem, z elegancją, z polorem i wykwintem!

wczoraj odbyła się premiera Iwony Księżniczki Burgunda w @teatr_ateneum dlatego prezentujemy Wam pierwszą część fotografii z procesu, przymiarek i czasu odkąd te projekty roiły się w naszej głowie. dawno nie mieliśmy takiej frajdy z twórczego wymysłu ! Trust the process a będzie pięknie

reżyseria Anna Augustynowicz
kostiumy Tomasz Armada
asystent kostiumografa @fholak

Z góry, panowie, z góry, Szambelanie,
wyznacz każdemu miejsce stosowne do godności i niech wyższość gryzie
niższość, a niższość niech gryzie wyższość, to jest raczej niech wyższość
czerpie z niższości słuszną dumę, a zaś niższość z wyższości podnietę
i zachętę do tym owocniejszych wysiłków w szlachetnej emulacji. A moją
przyszłą synową posadź naprzeciw nas, na jej to bowiem cześć wydajemy
niniejsze garden party

Lecz bez względu na miejsce w hierarchii miejsc, niech każdy zakwitnie
pełnokwieciem swojej istoty pod słońcem naszej łaski. Niech damy
pokażą, co umieją, a panowie niech też pokażą damom! Z blaskiem,
panowie, z szykiem, z elegancją, z polorem i wykwintem!

wczoraj odbyła się premiera Iwony Księżniczki Burgunda w @teatr_ateneum dlatego prezentujemy Wam pierwszą część fotografii z procesu, przymiarek i czasu odkąd te projekty roiły się w naszej głowie. dawno nie mieliśmy takiej frajdy z twórczego wymysłu ! Trust the process a będzie pięknie

reżyseria Anna Augustynowicz
kostiumy Tomasz Armada
asystent kostiumografa @fholak

Z góry, panowie, z góry, Szambelanie,
wyznacz każdemu miejsce stosowne do godności i niech wyższość gryzie
niższość, a niższość niech gryzie wyższość, to jest raczej niech wyższość
czerpie z niższości słuszną dumę, a zaś niższość z wyższości podnietę
i zachętę do tym owocniejszych wysiłków w szlachetnej emulacji. A moją
przyszłą synową posadź naprzeciw nas, na jej to bowiem cześć wydajemy
niniejsze garden party

Lecz bez względu na miejsce w hierarchii miejsc, niech każdy zakwitnie
pełnokwieciem swojej istoty pod słońcem naszej łaski. Niech damy
pokażą, co umieją, a panowie niech też pokażą damom! Z blaskiem,
panowie, z szykiem, z elegancją, z polorem i wykwintem!

wczoraj odbyła się premiera Iwony Księżniczki Burgunda w @teatr_ateneum dlatego prezentujemy Wam pierwszą część fotografii z procesu, przymiarek i czasu odkąd te projekty roiły się w naszej głowie. dawno nie mieliśmy takiej frajdy z twórczego wymysłu ! Trust the process a będzie pięknie

reżyseria Anna Augustynowicz
kostiumy Tomasz Armada
asystent kostiumografa @fholak

To jest ostatnia bluza z krótkiej serii bluzowych kolaży, reinkarnacji, reinterpretacji i kolejnych wcieleń wcześniejszych projektów.

Możesz nosić ją klasycznie albo jako sukienkę. Jest unisex, dla każdego, kto ma ochotę ją nosić.

To rzecz wyjątkowa, niepowtarzalna i niemożliwa do odtworzenia.

I jest z nami już tylko przez chwilę, bo zaraz zniknie jak pozostałe.

Iwona księżniczka Burgunda w reżyserii Anny Augustynowicz w @teatr_ateneum za 2 dni premiera

Przemysław Bluszcz Karolina Charkiewicz Maria Ciunelis
Adam Cywka Paweł Gasztold-Wierzbicki Katarzyna Łochowska @musialowskimaciej Bartłomiej Nowosielsk Krystian Pesta
Maria WitkowskaSylwia Zmitrowicz Katarzyna Łubik Małgorzata Nowińska

AUTOR TEKSTU Witold Gombrowicz
REŻYSERIA Anna Augustynowicz
SCENOGRAFIA Marek Braun
ŚWIATŁA I PROJEKCJE Wojciech Kapela
KOSTIUMY Tomasz Armada
ASYSTENT KOSTIUMOGRAFA Filip Holak
MUZYKA Jacek Wierzchowski

Można, jak się chce, sądzić, że pragnienie jest obiektywne albo subiektywne, ale w rzeczywistości zależy od innego, który nadaje wartość przedmiotom, od najbliższej osoby trzeciej, od bliźniego. Aby utrzymać pokój między ludźmi, należy zdefiniować zakaz, biorąc właśnie pod uwagę ową niebezpieczną konstatację: bliźni jest wzorcem naszych pożądań. Ja nazywam to pożądaniem mimetycznym.

René Girard, Widziałem szatana spadającego z nieba jak błyskawica

Shakespearecore 🎭
Tak kostiumograf Tomasz Armada👗 opisuje estetykę kostiumów do spektaklu 👑IWONA, KSIĘŻNICZKA BURGUNDA Witolda Gombrowicza w reżyserii Anny Augustynowicz.

Jak wygląda współczesny salon?🤴 Co w dzisiejszych czasach nosi dwór królewski?

Uchylamy rąbka tajemnicy,🤫inspiracje epoką elżbietańską, aksamity, gorsety w nowoczesnej odsłonie - więcej dowiecie się już 16 maja!📆

🎟️Bilety 👉 https://teatrateneum.pl/?p=61236

Patroni medialni: RMF Classic i TVP Kultura

teatr ateneum | premiera w teatrze | spektakl premierowy | teatr w warszawie
#teatrateneum #premierawteatrze #Shakespearecore #epokaelżbietańska kostiumy

Przed państwem prezentacja multiwizualna bluzy stworzonej z odpadów tekstylnych @converse.polska, z których kilka lat temu powstało inne ubranie a teraz powstało jeszcze inne.
Jak będzie jego kolejna inkarnacja? Nie wiem, może Ty wiesz?

“Dziady II” / “Forefathers’ Eve II”
@polishdancetheatre @polskiteatrtanca
19.06.2026

PL: W „Dziadach II” wychodzimy na spotkanie cudzym duszom i własnym cieniom: podążając za bohater(k)ami dramatu napotykamy samych siebie, uwikłanych w nieoczywiste pragnienia i poszukujących wspólnoty. Opisany przez Mickiewicza rytuał staje się przestrzenią spotkania z żywymi i nie/umarłymi, a także okazją do odnowienia relacyjności w bezpiecznych warunkach scenicznego spotkania. Wprawione w ruch ciał dziady to czasoprzestrzeń, do której zapraszamy wszelkie osobliwe nie/obecności. Zapraszamy także was: przyjdźcie na dziady, by odkryć je na nowo!

EN: In Adam Mickiewicz’s „Forefathers’ Eve II”, we encounter foreign souls and our own shadows: while following the heroes, we encounter ourselves, entangled in ambiguous desires, erring, and seeking community. The ritual described by the Polish bard becomes an opportunity to renew the relationality between the living and the un/dead within the safe confines of a staged encounter. It is a time-space to which we invite all peculiar absences and presences. We invite you as well: join the ritual to experience it anew!

reżyseria, choreografia / direction, choreography: @monikablaszczak
dramaturgia / dramaturgy: @tfa_zan
scenografia, wideo, grafika / set design, video, graphic design: Ewelina Węgiel @mmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmae
kostiumy / costumes: @tomaszarmada
asystent kostiumografa / costume designer’s assistant: Filip Holak @fholak
muzyka / music: @julekploski
konsultacje merytoryczne / consultations: @lwkozak
obsada / cast: Alicja Augustynek, Maksymilian Bańdo, Mateusz Bossy, Momoko Den, Julia Hnatów, Mateusz Krzysiak, Ewa Krzywicka, Luke Lamkin, Katarzyna Niżnik
asystentki spektaklu / stage assistants: Ewelina Cieśla, Julia Hnatów
reżyseria światła / lightning design: Michał Stenzel
producentka / producer: Monika Zembrzycka

„Dziady II” ✧ „Forefathers’ Eve II”
✦ 19.06.2026, 20:00
✧ Polski Teatr Tańca, ul. Taczaka 8, Poznań

✦ BILETY W SPRZEDAŻY ✦ TICKETS ON SALE

projekt plakatu / poster design: Ewelina Węgiel @mmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmae

“Dziady II” / “Forefathers’ Eve II”
@polishdancetheatre @polskiteatrtanca
19.06.2026

PL: W „Dziadach II” wychodzimy na spotkanie cudzym duszom i własnym cieniom: podążając za bohater(k)ami dramatu napotykamy samych siebie, uwikłanych w nieoczywiste pragnienia i poszukujących wspólnoty. Opisany przez Mickiewicza rytuał staje się przestrzenią spotkania z żywymi i nie/umarłymi, a także okazją do odnowienia relacyjności w bezpiecznych warunkach scenicznego spotkania. Wprawione w ruch ciał dziady to czasoprzestrzeń, do której zapraszamy wszelkie osobliwe nie/obecności. Zapraszamy także was: przyjdźcie na dziady, by odkryć je na nowo!

EN: In Adam Mickiewicz’s „Forefathers’ Eve II”, we encounter foreign souls and our own shadows: while following the heroes, we encounter ourselves, entangled in ambiguous desires, erring, and seeking community. The ritual described by the Polish bard becomes an opportunity to renew the relationality between the living and the un/dead within the safe confines of a staged encounter. It is a time-space to which we invite all peculiar absences and presences. We invite you as well: join the ritual to experience it anew!

reżyseria, choreografia / direction, choreography: @monikablaszczak
dramaturgia / dramaturgy: @tfa_zan
scenografia, wideo, grafika / set design, video, graphic design: Ewelina Węgiel @mmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmae
kostiumy / costumes: @tomaszarmada
asystent kostiumografa / costume designer’s assistant: Filip Holak @fholak
muzyka / music: @julekploski
konsultacje merytoryczne / consultations: @lwkozak
obsada / cast: Alicja Augustynek, Maksymilian Bańdo, Mateusz Bossy, Momoko Den, Julia Hnatów, Mateusz Krzysiak, Ewa Krzywicka, Luke Lamkin, Katarzyna Niżnik
asystentki spektaklu / stage assistants: Ewelina Cieśla, Julia Hnatów
reżyseria światła / lightning design: Michał Stenzel
producentka / producer: Monika Zembrzycka

„Dziady II” ✧ „Forefathers’ Eve II”
✦ 19.06.2026, 20:00
✧ Polski Teatr Tańca, ul. Taczaka 8, Poznań

✦ BILETY W SPRZEDAŻY ✦ TICKETS ON SALE

projekt plakatu / poster design: Ewelina Węgiel @mmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmae

Podsumowując…

Weekend znowu płynnie przeszedł w tydzień i skończył się dokładnie tak samo, jak się zaczął , w biegu, między mega ciekawymi spotkaniami, wywiadami, konsultacjami, zajęciami, badaniami, próbami teatralnymi, przymiarkami, forum o trendach i kolejnymi rozmowami, od Łodzi przez Poznań po Warszawę. To był intensywny tydzień, ale też w praktyce dowód na to, że ta robota nie mieści się w jednej szufladzie, bo raz jesteś w pracowni, raz na uczelni, raz przy kostiumie, raz przy cyferkach i trzeba umieć przeskakiwać między tym wszystkim bez utraty wektora i sensu tych wszystkich działań

udajemy się na zasłużony odpoczynek, ale też z poczuciem, że właśnie w tych podróżach, spotkaniach z innymi, chaosie i ciągłym składaniu różnych światów dzieją się najciekawsze rzeczy!!

Podsumowując…

Weekend znowu płynnie przeszedł w tydzień i skończył się dokładnie tak samo, jak się zaczął , w biegu, między mega ciekawymi spotkaniami, wywiadami, konsultacjami, zajęciami, badaniami, próbami teatralnymi, przymiarkami, forum o trendach i kolejnymi rozmowami, od Łodzi przez Poznań po Warszawę. To był intensywny tydzień, ale też w praktyce dowód na to, że ta robota nie mieści się w jednej szufladzie, bo raz jesteś w pracowni, raz na uczelni, raz przy kostiumie, raz przy cyferkach i trzeba umieć przeskakiwać między tym wszystkim bez utraty wektora i sensu tych wszystkich działań

udajemy się na zasłużony odpoczynek, ale też z poczuciem, że właśnie w tych podróżach, spotkaniach z innymi, chaosie i ciągłym składaniu różnych światów dzieją się najciekawsze rzeczy!!

Podsumowując…

Weekend znowu płynnie przeszedł w tydzień i skończył się dokładnie tak samo, jak się zaczął , w biegu, między mega ciekawymi spotkaniami, wywiadami, konsultacjami, zajęciami, badaniami, próbami teatralnymi, przymiarkami, forum o trendach i kolejnymi rozmowami, od Łodzi przez Poznań po Warszawę. To był intensywny tydzień, ale też w praktyce dowód na to, że ta robota nie mieści się w jednej szufladzie, bo raz jesteś w pracowni, raz na uczelni, raz przy kostiumie, raz przy cyferkach i trzeba umieć przeskakiwać między tym wszystkim bez utraty wektora i sensu tych wszystkich działań

udajemy się na zasłużony odpoczynek, ale też z poczuciem, że właśnie w tych podróżach, spotkaniach z innymi, chaosie i ciągłym składaniu różnych światów dzieją się najciekawsze rzeczy!!

Podsumowując…

Weekend znowu płynnie przeszedł w tydzień i skończył się dokładnie tak samo, jak się zaczął , w biegu, między mega ciekawymi spotkaniami, wywiadami, konsultacjami, zajęciami, badaniami, próbami teatralnymi, przymiarkami, forum o trendach i kolejnymi rozmowami, od Łodzi przez Poznań po Warszawę. To był intensywny tydzień, ale też w praktyce dowód na to, że ta robota nie mieści się w jednej szufladzie, bo raz jesteś w pracowni, raz na uczelni, raz przy kostiumie, raz przy cyferkach i trzeba umieć przeskakiwać między tym wszystkim bez utraty wektora i sensu tych wszystkich działań

udajemy się na zasłużony odpoczynek, ale też z poczuciem, że właśnie w tych podróżach, spotkaniach z innymi, chaosie i ciągłym składaniu różnych światów dzieją się najciekawsze rzeczy!!

Podsumowując…

Weekend znowu płynnie przeszedł w tydzień i skończył się dokładnie tak samo, jak się zaczął , w biegu, między mega ciekawymi spotkaniami, wywiadami, konsultacjami, zajęciami, badaniami, próbami teatralnymi, przymiarkami, forum o trendach i kolejnymi rozmowami, od Łodzi przez Poznań po Warszawę. To był intensywny tydzień, ale też w praktyce dowód na to, że ta robota nie mieści się w jednej szufladzie, bo raz jesteś w pracowni, raz na uczelni, raz przy kostiumie, raz przy cyferkach i trzeba umieć przeskakiwać między tym wszystkim bez utraty wektora i sensu tych wszystkich działań

udajemy się na zasłużony odpoczynek, ale też z poczuciem, że właśnie w tych podróżach, spotkaniach z innymi, chaosie i ciągłym składaniu różnych światów dzieją się najciekawsze rzeczy!!

Podsumowując…

Weekend znowu płynnie przeszedł w tydzień i skończył się dokładnie tak samo, jak się zaczął , w biegu, między mega ciekawymi spotkaniami, wywiadami, konsultacjami, zajęciami, badaniami, próbami teatralnymi, przymiarkami, forum o trendach i kolejnymi rozmowami, od Łodzi przez Poznań po Warszawę. To był intensywny tydzień, ale też w praktyce dowód na to, że ta robota nie mieści się w jednej szufladzie, bo raz jesteś w pracowni, raz na uczelni, raz przy kostiumie, raz przy cyferkach i trzeba umieć przeskakiwać między tym wszystkim bez utraty wektora i sensu tych wszystkich działań

udajemy się na zasłużony odpoczynek, ale też z poczuciem, że właśnie w tych podróżach, spotkaniach z innymi, chaosie i ciągłym składaniu różnych światów dzieją się najciekawsze rzeczy!!

Podsumowując…

Weekend znowu płynnie przeszedł w tydzień i skończył się dokładnie tak samo, jak się zaczął , w biegu, między mega ciekawymi spotkaniami, wywiadami, konsultacjami, zajęciami, badaniami, próbami teatralnymi, przymiarkami, forum o trendach i kolejnymi rozmowami, od Łodzi przez Poznań po Warszawę. To był intensywny tydzień, ale też w praktyce dowód na to, że ta robota nie mieści się w jednej szufladzie, bo raz jesteś w pracowni, raz na uczelni, raz przy kostiumie, raz przy cyferkach i trzeba umieć przeskakiwać między tym wszystkim bez utraty wektora i sensu tych wszystkich działań

udajemy się na zasłużony odpoczynek, ale też z poczuciem, że właśnie w tych podróżach, spotkaniach z innymi, chaosie i ciągłym składaniu różnych światów dzieją się najciekawsze rzeczy!!

Podsumowując…

Weekend znowu płynnie przeszedł w tydzień i skończył się dokładnie tak samo, jak się zaczął , w biegu, między mega ciekawymi spotkaniami, wywiadami, konsultacjami, zajęciami, badaniami, próbami teatralnymi, przymiarkami, forum o trendach i kolejnymi rozmowami, od Łodzi przez Poznań po Warszawę. To był intensywny tydzień, ale też w praktyce dowód na to, że ta robota nie mieści się w jednej szufladzie, bo raz jesteś w pracowni, raz na uczelni, raz przy kostiumie, raz przy cyferkach i trzeba umieć przeskakiwać między tym wszystkim bez utraty wektora i sensu tych wszystkich działań

udajemy się na zasłużony odpoczynek, ale też z poczuciem, że właśnie w tych podróżach, spotkaniach z innymi, chaosie i ciągłym składaniu różnych światów dzieją się najciekawsze rzeczy!!

Podsumowując…

Weekend znowu płynnie przeszedł w tydzień i skończył się dokładnie tak samo, jak się zaczął , w biegu, między mega ciekawymi spotkaniami, wywiadami, konsultacjami, zajęciami, badaniami, próbami teatralnymi, przymiarkami, forum o trendach i kolejnymi rozmowami, od Łodzi przez Poznań po Warszawę. To był intensywny tydzień, ale też w praktyce dowód na to, że ta robota nie mieści się w jednej szufladzie, bo raz jesteś w pracowni, raz na uczelni, raz przy kostiumie, raz przy cyferkach i trzeba umieć przeskakiwać między tym wszystkim bez utraty wektora i sensu tych wszystkich działań

udajemy się na zasłużony odpoczynek, ale też z poczuciem, że właśnie w tych podróżach, spotkaniach z innymi, chaosie i ciągłym składaniu różnych światów dzieją się najciekawsze rzeczy!!

Podsumowując…

Weekend znowu płynnie przeszedł w tydzień i skończył się dokładnie tak samo, jak się zaczął , w biegu, między mega ciekawymi spotkaniami, wywiadami, konsultacjami, zajęciami, badaniami, próbami teatralnymi, przymiarkami, forum o trendach i kolejnymi rozmowami, od Łodzi przez Poznań po Warszawę. To był intensywny tydzień, ale też w praktyce dowód na to, że ta robota nie mieści się w jednej szufladzie, bo raz jesteś w pracowni, raz na uczelni, raz przy kostiumie, raz przy cyferkach i trzeba umieć przeskakiwać między tym wszystkim bez utraty wektora i sensu tych wszystkich działań

udajemy się na zasłużony odpoczynek, ale też z poczuciem, że właśnie w tych podróżach, spotkaniach z innymi, chaosie i ciągłym składaniu różnych światów dzieją się najciekawsze rzeczy!!

Podsumowując…

Weekend znowu płynnie przeszedł w tydzień i skończył się dokładnie tak samo, jak się zaczął , w biegu, między mega ciekawymi spotkaniami, wywiadami, konsultacjami, zajęciami, badaniami, próbami teatralnymi, przymiarkami, forum o trendach i kolejnymi rozmowami, od Łodzi przez Poznań po Warszawę. To był intensywny tydzień, ale też w praktyce dowód na to, że ta robota nie mieści się w jednej szufladzie, bo raz jesteś w pracowni, raz na uczelni, raz przy kostiumie, raz przy cyferkach i trzeba umieć przeskakiwać między tym wszystkim bez utraty wektora i sensu tych wszystkich działań

udajemy się na zasłużony odpoczynek, ale też z poczuciem, że właśnie w tych podróżach, spotkaniach z innymi, chaosie i ciągłym składaniu różnych światów dzieją się najciekawsze rzeczy!!

Podsumowując…

Weekend znowu płynnie przeszedł w tydzień i skończył się dokładnie tak samo, jak się zaczął , w biegu, między mega ciekawymi spotkaniami, wywiadami, konsultacjami, zajęciami, badaniami, próbami teatralnymi, przymiarkami, forum o trendach i kolejnymi rozmowami, od Łodzi przez Poznań po Warszawę. To był intensywny tydzień, ale też w praktyce dowód na to, że ta robota nie mieści się w jednej szufladzie, bo raz jesteś w pracowni, raz na uczelni, raz przy kostiumie, raz przy cyferkach i trzeba umieć przeskakiwać między tym wszystkim bez utraty wektora i sensu tych wszystkich działań

udajemy się na zasłużony odpoczynek, ale też z poczuciem, że właśnie w tych podróżach, spotkaniach z innymi, chaosie i ciągłym składaniu różnych światów dzieją się najciekawsze rzeczy!!

Podsumowując…

Weekend znowu płynnie przeszedł w tydzień i skończył się dokładnie tak samo, jak się zaczął , w biegu, między mega ciekawymi spotkaniami, wywiadami, konsultacjami, zajęciami, badaniami, próbami teatralnymi, przymiarkami, forum o trendach i kolejnymi rozmowami, od Łodzi przez Poznań po Warszawę. To był intensywny tydzień, ale też w praktyce dowód na to, że ta robota nie mieści się w jednej szufladzie, bo raz jesteś w pracowni, raz na uczelni, raz przy kostiumie, raz przy cyferkach i trzeba umieć przeskakiwać między tym wszystkim bez utraty wektora i sensu tych wszystkich działań

udajemy się na zasłużony odpoczynek, ale też z poczuciem, że właśnie w tych podróżach, spotkaniach z innymi, chaosie i ciągłym składaniu różnych światów dzieją się najciekawsze rzeczy!!

dzień bez naszego nowego projektu dniem straconym... a Tak Maja sb czuje w naszej szmizjerce. Ty też tak możesz 😇

Znacie już tę sukienkę? Jak nie to wypadałoby się zapoznać.

wystawa „Treliński” w @muzeumsztuki ms1 w Łodzi

Miałem przyjemność poprowadzić autorskie oprowadzanie kuratorskie podczas finisażu, jako osoba pracująca na styku mody, sztuki i performansu.

Świadomie zrezygnowałem z klasycznej formuły przewodnika. Zamiast objaśniać poszczególne prace, zaproponowałem widzom wejście w wystawę przez pytania o kontrolę obrazu, tożsamość, rolę znaku i ciała w przestrzeni publicznej.

Czytałem retrospektywę Trelińskiego, obejmującą niemal sześć dekad , przez narzędzia, które znam z własnej praktyki: formę, kostium, persona, widzialność, projektowanie wizerunku.

Szczególnie zatrzymałem się przy cyklu Autotautologii, gdzie Treliński uczynił własne nazwisko znakiem graficznym- umieszczał je na tkaninach, ubraniach, transparentach. To moment, w którym branding schodzi z obrazu na osobę, a artysta staje się medium własnej twórczości. W mojej pracy z modą to napięcie między znakiem a ciałem, projektem a obecnością, jest codziennością.

Interesowało mnie też to, co przenosi się między pokoleniami twórców. Nie wspomnienia a raczej systemy: sposoby widzenia, hierarchie wartości, odruchy wobec formy. Pokolenie Trelińskiego niesie w sobie pamięć modernistycznej wiary w rygor i estetykę totalną. Moje pokolenie częściej pracuje już po pęknięciu tego porządku, z glitchem, nadmiarem, dekonstrukcją.

Kolejne projekty w przygotowaniu, zapraszam jeśli chcesz wiedzieć wcześniej

wystawa „Treliński” w @muzeumsztuki ms1 w Łodzi

Miałem przyjemność poprowadzić autorskie oprowadzanie kuratorskie podczas finisażu, jako osoba pracująca na styku mody, sztuki i performansu.

Świadomie zrezygnowałem z klasycznej formuły przewodnika. Zamiast objaśniać poszczególne prace, zaproponowałem widzom wejście w wystawę przez pytania o kontrolę obrazu, tożsamość, rolę znaku i ciała w przestrzeni publicznej.

Czytałem retrospektywę Trelińskiego, obejmującą niemal sześć dekad , przez narzędzia, które znam z własnej praktyki: formę, kostium, persona, widzialność, projektowanie wizerunku.

Szczególnie zatrzymałem się przy cyklu Autotautologii, gdzie Treliński uczynił własne nazwisko znakiem graficznym- umieszczał je na tkaninach, ubraniach, transparentach. To moment, w którym branding schodzi z obrazu na osobę, a artysta staje się medium własnej twórczości. W mojej pracy z modą to napięcie między znakiem a ciałem, projektem a obecnością, jest codziennością.

Interesowało mnie też to, co przenosi się między pokoleniami twórców. Nie wspomnienia a raczej systemy: sposoby widzenia, hierarchie wartości, odruchy wobec formy. Pokolenie Trelińskiego niesie w sobie pamięć modernistycznej wiary w rygor i estetykę totalną. Moje pokolenie częściej pracuje już po pęknięciu tego porządku, z glitchem, nadmiarem, dekonstrukcją.

Kolejne projekty w przygotowaniu, zapraszam jeśli chcesz wiedzieć wcześniej

wystawa „Treliński” w @muzeumsztuki ms1 w Łodzi

Miałem przyjemność poprowadzić autorskie oprowadzanie kuratorskie podczas finisażu, jako osoba pracująca na styku mody, sztuki i performansu.

Świadomie zrezygnowałem z klasycznej formuły przewodnika. Zamiast objaśniać poszczególne prace, zaproponowałem widzom wejście w wystawę przez pytania o kontrolę obrazu, tożsamość, rolę znaku i ciała w przestrzeni publicznej.

Czytałem retrospektywę Trelińskiego, obejmującą niemal sześć dekad , przez narzędzia, które znam z własnej praktyki: formę, kostium, persona, widzialność, projektowanie wizerunku.

Szczególnie zatrzymałem się przy cyklu Autotautologii, gdzie Treliński uczynił własne nazwisko znakiem graficznym- umieszczał je na tkaninach, ubraniach, transparentach. To moment, w którym branding schodzi z obrazu na osobę, a artysta staje się medium własnej twórczości. W mojej pracy z modą to napięcie między znakiem a ciałem, projektem a obecnością, jest codziennością.

Interesowało mnie też to, co przenosi się między pokoleniami twórców. Nie wspomnienia a raczej systemy: sposoby widzenia, hierarchie wartości, odruchy wobec formy. Pokolenie Trelińskiego niesie w sobie pamięć modernistycznej wiary w rygor i estetykę totalną. Moje pokolenie częściej pracuje już po pęknięciu tego porządku, z glitchem, nadmiarem, dekonstrukcją.

Kolejne projekty w przygotowaniu, zapraszam jeśli chcesz wiedzieć wcześniej

wystawa „Treliński” w @muzeumsztuki ms1 w Łodzi

Miałem przyjemność poprowadzić autorskie oprowadzanie kuratorskie podczas finisażu, jako osoba pracująca na styku mody, sztuki i performansu.

Świadomie zrezygnowałem z klasycznej formuły przewodnika. Zamiast objaśniać poszczególne prace, zaproponowałem widzom wejście w wystawę przez pytania o kontrolę obrazu, tożsamość, rolę znaku i ciała w przestrzeni publicznej.

Czytałem retrospektywę Trelińskiego, obejmującą niemal sześć dekad , przez narzędzia, które znam z własnej praktyki: formę, kostium, persona, widzialność, projektowanie wizerunku.

Szczególnie zatrzymałem się przy cyklu Autotautologii, gdzie Treliński uczynił własne nazwisko znakiem graficznym- umieszczał je na tkaninach, ubraniach, transparentach. To moment, w którym branding schodzi z obrazu na osobę, a artysta staje się medium własnej twórczości. W mojej pracy z modą to napięcie między znakiem a ciałem, projektem a obecnością, jest codziennością.

Interesowało mnie też to, co przenosi się między pokoleniami twórców. Nie wspomnienia a raczej systemy: sposoby widzenia, hierarchie wartości, odruchy wobec formy. Pokolenie Trelińskiego niesie w sobie pamięć modernistycznej wiary w rygor i estetykę totalną. Moje pokolenie częściej pracuje już po pęknięciu tego porządku, z glitchem, nadmiarem, dekonstrukcją.

Kolejne projekty w przygotowaniu, zapraszam jeśli chcesz wiedzieć wcześniej

wystawa „Treliński” w @muzeumsztuki ms1 w Łodzi

Miałem przyjemność poprowadzić autorskie oprowadzanie kuratorskie podczas finisażu, jako osoba pracująca na styku mody, sztuki i performansu.

Świadomie zrezygnowałem z klasycznej formuły przewodnika. Zamiast objaśniać poszczególne prace, zaproponowałem widzom wejście w wystawę przez pytania o kontrolę obrazu, tożsamość, rolę znaku i ciała w przestrzeni publicznej.

Czytałem retrospektywę Trelińskiego, obejmującą niemal sześć dekad , przez narzędzia, które znam z własnej praktyki: formę, kostium, persona, widzialność, projektowanie wizerunku.

Szczególnie zatrzymałem się przy cyklu Autotautologii, gdzie Treliński uczynił własne nazwisko znakiem graficznym- umieszczał je na tkaninach, ubraniach, transparentach. To moment, w którym branding schodzi z obrazu na osobę, a artysta staje się medium własnej twórczości. W mojej pracy z modą to napięcie między znakiem a ciałem, projektem a obecnością, jest codziennością.

Interesowało mnie też to, co przenosi się między pokoleniami twórców. Nie wspomnienia a raczej systemy: sposoby widzenia, hierarchie wartości, odruchy wobec formy. Pokolenie Trelińskiego niesie w sobie pamięć modernistycznej wiary w rygor i estetykę totalną. Moje pokolenie częściej pracuje już po pęknięciu tego porządku, z glitchem, nadmiarem, dekonstrukcją.

Kolejne projekty w przygotowaniu, zapraszam jeśli chcesz wiedzieć wcześniej

wystawa „Treliński” w @muzeumsztuki ms1 w Łodzi

Miałem przyjemność poprowadzić autorskie oprowadzanie kuratorskie podczas finisażu, jako osoba pracująca na styku mody, sztuki i performansu.

Świadomie zrezygnowałem z klasycznej formuły przewodnika. Zamiast objaśniać poszczególne prace, zaproponowałem widzom wejście w wystawę przez pytania o kontrolę obrazu, tożsamość, rolę znaku i ciała w przestrzeni publicznej.

Czytałem retrospektywę Trelińskiego, obejmującą niemal sześć dekad , przez narzędzia, które znam z własnej praktyki: formę, kostium, persona, widzialność, projektowanie wizerunku.

Szczególnie zatrzymałem się przy cyklu Autotautologii, gdzie Treliński uczynił własne nazwisko znakiem graficznym- umieszczał je na tkaninach, ubraniach, transparentach. To moment, w którym branding schodzi z obrazu na osobę, a artysta staje się medium własnej twórczości. W mojej pracy z modą to napięcie między znakiem a ciałem, projektem a obecnością, jest codziennością.

Interesowało mnie też to, co przenosi się między pokoleniami twórców. Nie wspomnienia a raczej systemy: sposoby widzenia, hierarchie wartości, odruchy wobec formy. Pokolenie Trelińskiego niesie w sobie pamięć modernistycznej wiary w rygor i estetykę totalną. Moje pokolenie częściej pracuje już po pęknięciu tego porządku, z glitchem, nadmiarem, dekonstrukcją.

Kolejne projekty w przygotowaniu, zapraszam jeśli chcesz wiedzieć wcześniej

wystawa „Treliński” w @muzeumsztuki ms1 w Łodzi

Miałem przyjemność poprowadzić autorskie oprowadzanie kuratorskie podczas finisażu, jako osoba pracująca na styku mody, sztuki i performansu.

Świadomie zrezygnowałem z klasycznej formuły przewodnika. Zamiast objaśniać poszczególne prace, zaproponowałem widzom wejście w wystawę przez pytania o kontrolę obrazu, tożsamość, rolę znaku i ciała w przestrzeni publicznej.

Czytałem retrospektywę Trelińskiego, obejmującą niemal sześć dekad , przez narzędzia, które znam z własnej praktyki: formę, kostium, persona, widzialność, projektowanie wizerunku.

Szczególnie zatrzymałem się przy cyklu Autotautologii, gdzie Treliński uczynił własne nazwisko znakiem graficznym- umieszczał je na tkaninach, ubraniach, transparentach. To moment, w którym branding schodzi z obrazu na osobę, a artysta staje się medium własnej twórczości. W mojej pracy z modą to napięcie między znakiem a ciałem, projektem a obecnością, jest codziennością.

Interesowało mnie też to, co przenosi się między pokoleniami twórców. Nie wspomnienia a raczej systemy: sposoby widzenia, hierarchie wartości, odruchy wobec formy. Pokolenie Trelińskiego niesie w sobie pamięć modernistycznej wiary w rygor i estetykę totalną. Moje pokolenie częściej pracuje już po pęknięciu tego porządku, z glitchem, nadmiarem, dekonstrukcją.

Kolejne projekty w przygotowaniu, zapraszam jeśli chcesz wiedzieć wcześniej

wystawa „Treliński” w @muzeumsztuki ms1 w Łodzi

Miałem przyjemność poprowadzić autorskie oprowadzanie kuratorskie podczas finisażu, jako osoba pracująca na styku mody, sztuki i performansu.

Świadomie zrezygnowałem z klasycznej formuły przewodnika. Zamiast objaśniać poszczególne prace, zaproponowałem widzom wejście w wystawę przez pytania o kontrolę obrazu, tożsamość, rolę znaku i ciała w przestrzeni publicznej.

Czytałem retrospektywę Trelińskiego, obejmującą niemal sześć dekad , przez narzędzia, które znam z własnej praktyki: formę, kostium, persona, widzialność, projektowanie wizerunku.

Szczególnie zatrzymałem się przy cyklu Autotautologii, gdzie Treliński uczynił własne nazwisko znakiem graficznym- umieszczał je na tkaninach, ubraniach, transparentach. To moment, w którym branding schodzi z obrazu na osobę, a artysta staje się medium własnej twórczości. W mojej pracy z modą to napięcie między znakiem a ciałem, projektem a obecnością, jest codziennością.

Interesowało mnie też to, co przenosi się między pokoleniami twórców. Nie wspomnienia a raczej systemy: sposoby widzenia, hierarchie wartości, odruchy wobec formy. Pokolenie Trelińskiego niesie w sobie pamięć modernistycznej wiary w rygor i estetykę totalną. Moje pokolenie częściej pracuje już po pęknięciu tego porządku, z glitchem, nadmiarem, dekonstrukcją.

Kolejne projekty w przygotowaniu, zapraszam jeśli chcesz wiedzieć wcześniej

wystawa „Treliński” w @muzeumsztuki ms1 w Łodzi

Miałem przyjemność poprowadzić autorskie oprowadzanie kuratorskie podczas finisażu, jako osoba pracująca na styku mody, sztuki i performansu.

Świadomie zrezygnowałem z klasycznej formuły przewodnika. Zamiast objaśniać poszczególne prace, zaproponowałem widzom wejście w wystawę przez pytania o kontrolę obrazu, tożsamość, rolę znaku i ciała w przestrzeni publicznej.

Czytałem retrospektywę Trelińskiego, obejmującą niemal sześć dekad , przez narzędzia, które znam z własnej praktyki: formę, kostium, persona, widzialność, projektowanie wizerunku.

Szczególnie zatrzymałem się przy cyklu Autotautologii, gdzie Treliński uczynił własne nazwisko znakiem graficznym- umieszczał je na tkaninach, ubraniach, transparentach. To moment, w którym branding schodzi z obrazu na osobę, a artysta staje się medium własnej twórczości. W mojej pracy z modą to napięcie między znakiem a ciałem, projektem a obecnością, jest codziennością.

Interesowało mnie też to, co przenosi się między pokoleniami twórców. Nie wspomnienia a raczej systemy: sposoby widzenia, hierarchie wartości, odruchy wobec formy. Pokolenie Trelińskiego niesie w sobie pamięć modernistycznej wiary w rygor i estetykę totalną. Moje pokolenie częściej pracuje już po pęknięciu tego porządku, z glitchem, nadmiarem, dekonstrukcją.

Kolejne projekty w przygotowaniu, zapraszam jeśli chcesz wiedzieć wcześniej

wystawa „Treliński” w @muzeumsztuki ms1 w Łodzi

Miałem przyjemność poprowadzić autorskie oprowadzanie kuratorskie podczas finisażu, jako osoba pracująca na styku mody, sztuki i performansu.

Świadomie zrezygnowałem z klasycznej formuły przewodnika. Zamiast objaśniać poszczególne prace, zaproponowałem widzom wejście w wystawę przez pytania o kontrolę obrazu, tożsamość, rolę znaku i ciała w przestrzeni publicznej.

Czytałem retrospektywę Trelińskiego, obejmującą niemal sześć dekad , przez narzędzia, które znam z własnej praktyki: formę, kostium, persona, widzialność, projektowanie wizerunku.

Szczególnie zatrzymałem się przy cyklu Autotautologii, gdzie Treliński uczynił własne nazwisko znakiem graficznym- umieszczał je na tkaninach, ubraniach, transparentach. To moment, w którym branding schodzi z obrazu na osobę, a artysta staje się medium własnej twórczości. W mojej pracy z modą to napięcie między znakiem a ciałem, projektem a obecnością, jest codziennością.

Interesowało mnie też to, co przenosi się między pokoleniami twórców. Nie wspomnienia a raczej systemy: sposoby widzenia, hierarchie wartości, odruchy wobec formy. Pokolenie Trelińskiego niesie w sobie pamięć modernistycznej wiary w rygor i estetykę totalną. Moje pokolenie częściej pracuje już po pęknięciu tego porządku, z glitchem, nadmiarem, dekonstrukcją.

Kolejne projekty w przygotowaniu, zapraszam jeśli chcesz wiedzieć wcześniej