Instagram Story Save

Duik onder de stad! 🏙️🔍 Van 20 tot en met 31 mei 2026 opent de oude bibliotheek aan de Zuid haar deuren voor het 10-daags archeologiefestival ‘Stad onder de stad’. Ontdek hoe archeologen te werk gaan, laat je verrassen door innovatieve onderzoekstechnieken en leer alles over de verborgen verhalen van onze stad.

Naast boeiende expo’s kun je deelnemen aan allerlei toffe kinderactiviteiten, lezingen en workshops. Wie wil weten wat er ooit gevonden werd bij opgravingen in z’n eigen straat of buurt kan dat samen met onze archeologen uitzoeken via ‘ontdek-je-plekje’.

👉 Alle expo’s en activiteiten zijn gratis, voor sommige workshops is inschrijven nodig. Meer info via de link in bio! 🔗

👉 ‘Stad onder de stad’ is een samenwerking met Archeologiedagen. Met dank aan onze partners: @oost_vlaanderen, @provincie_wvl, @ugent, BAAC Vlaanderen, RAAP, Hembyse, Ars Horti, Ruben Willaert nv, Monument Vandekerckhove, De Logi & Hoorne, Erfgo3D bv i.s.m. MapsandMachines, RAAKVLAK, @onroerenderfgoed, David Vanhee (Little Brickroom), De Foodarcheoloog en de vzw middeleeuws Collectief – Hallebardiers.

Dora doneerde al 331 keer (!) plasma in het Donorcentrum Gent. Haar eerste donatie kwam er na het verlies van haar zoon, die na zijn zelfmoordpoging nog vier dagen leefde en in die periode veel bloed en bloedproducten nodig had. Sindsdien zet Dora zich met hart en ziel in voor anderen, als donor én als vrijwilliger. Een bijzonder sterke en inspirerende prestatie! ❤️

👉 Ook jij kan net als Dora en vele anderen een leven redden! Gewoon door bloed, plasma of bloedplaatjes te geven. Het vraagt amper een klein uurtje van je tijd. Maak je afspraak via rodekruis.be of via de link in bio! 🔗 #instagent #stadgent #9000 #rodekruis #doneren

ℹ️ Denk je aan zelfmoord en heb je nood aan een gesprek, dan kan je terecht bij Zelfmoordlijn 1813 – België op het nummer 1813 of via www.zelfmoord1813.be.

‘Toen ik jong was gingen mijn vrouw en ik graag naar danscafés, we waren echte nachtridders, genoten van het nachtleven. Tijdens een feestje op Ibiza geraakte ik tijdens het uitgaan toevallig aan de praat met een man. Plots kreeg ik van hem een kus op de mond… terwijl mijn vrouw erbij was. We zaten per ongeluk in een gaybar. Het was een ‘gewone’ kus en nadien zag ik hem nooit meer terug. Maar dat moment veranderde alles voor mij. Ik beschouwde mezelf daarna een tijdlang als biseksueel, maar kwam uiteindelijk tot het besluit op mannen te vallen.

Na het overlijden van mijn vrouw leerde ik nieuwe mensen kennen en bouwde ik vriendschappen op. Op een feestje ontmoette ik mijn man. Ik sprak hem aan en zag hem later nog een keer opnieuw. Pas toen hij mijn vaste partner werd, heb ik me naar mijn omgeving toe ge-out. Voor mijn man duurde het iets langer. Het was rond die periode dat we ook samenwerkten in zijn zaak, hij als eigenaar, ik als personeelslid. Op een dag kwamen zijn ouders langs en gaven ze mij een envelop: een uitnodiging voor hun 60 jaar jubileum. Het was een teken dat ze het wisten. Ondertussen zijn we 45 jaar samen.

Toch was als man op mannen vallen zeker niet evident, en zelfs gevaarlijk in die tijd. We moesten ons soms echt verstoppen. Zelf heb ik gelukkig nooit te maken gekregen met homofobie. Maar een goede vriend van mij die soms iets ‘opvallender’ gekleed ging, werd ooit aangevallen. Eerlijk, ik had soms liever vandaag jong geweest dan toen. De samenleving accepteert alles nu iets meer dan vroeger. Al zijn er vandaag ook zeker nog uitdagingen.

De Dag tegen Homo- en Transfobie en de bijhorende vlaggen zijn zó belangrijk: ze tonen dat mensen uit de community, en zeker ook de ouderen, nog steeds aanwezig zijn. Het is ook mooi dat de Gentse lokale dienstencentra meedoen en er met de Regenboogweken zelfs een langere periode van maken. Je weet niet altijd of een persoon in je omgeving een andere geaardheid heeft, en misschien verstopt die persoon zich zelfs. Maar door visueel zichtbaar te maken aan iemand dat die geaccepteerd wordt, weet die persoon tenminste dat het oké is om er te zijn.’

- André

#instagent #stadgent #9000 #idahot

‘Toen ik jong was gingen mijn vrouw en ik graag naar danscafés, we waren echte nachtridders, genoten van het nachtleven. Tijdens een feestje op Ibiza geraakte ik tijdens het uitgaan toevallig aan de praat met een man. Plots kreeg ik van hem een kus op de mond… terwijl mijn vrouw erbij was. We zaten per ongeluk in een gaybar. Het was een ‘gewone’ kus en nadien zag ik hem nooit meer terug. Maar dat moment veranderde alles voor mij. Ik beschouwde mezelf daarna een tijdlang als biseksueel, maar kwam uiteindelijk tot het besluit op mannen te vallen.

Na het overlijden van mijn vrouw leerde ik nieuwe mensen kennen en bouwde ik vriendschappen op. Op een feestje ontmoette ik mijn man. Ik sprak hem aan en zag hem later nog een keer opnieuw. Pas toen hij mijn vaste partner werd, heb ik me naar mijn omgeving toe ge-out. Voor mijn man duurde het iets langer. Het was rond die periode dat we ook samenwerkten in zijn zaak, hij als eigenaar, ik als personeelslid. Op een dag kwamen zijn ouders langs en gaven ze mij een envelop: een uitnodiging voor hun 60 jaar jubileum. Het was een teken dat ze het wisten. Ondertussen zijn we 45 jaar samen.

Toch was als man op mannen vallen zeker niet evident, en zelfs gevaarlijk in die tijd. We moesten ons soms echt verstoppen. Zelf heb ik gelukkig nooit te maken gekregen met homofobie. Maar een goede vriend van mij die soms iets ‘opvallender’ gekleed ging, werd ooit aangevallen. Eerlijk, ik had soms liever vandaag jong geweest dan toen. De samenleving accepteert alles nu iets meer dan vroeger. Al zijn er vandaag ook zeker nog uitdagingen.

De Dag tegen Homo- en Transfobie en de bijhorende vlaggen zijn zó belangrijk: ze tonen dat mensen uit de community, en zeker ook de ouderen, nog steeds aanwezig zijn. Het is ook mooi dat de Gentse lokale dienstencentra meedoen en er met de Regenboogweken zelfs een langere periode van maken. Je weet niet altijd of een persoon in je omgeving een andere geaardheid heeft, en misschien verstopt die persoon zich zelfs. Maar door visueel zichtbaar te maken aan iemand dat die geaccepteerd wordt, weet die persoon tenminste dat het oké is om er te zijn.’

- André

#instagent #stadgent #9000 #idahot

‘Toen ik jong was gingen mijn vrouw en ik graag naar danscafés, we waren echte nachtridders, genoten van het nachtleven. Tijdens een feestje op Ibiza geraakte ik tijdens het uitgaan toevallig aan de praat met een man. Plots kreeg ik van hem een kus op de mond… terwijl mijn vrouw erbij was. We zaten per ongeluk in een gaybar. Het was een ‘gewone’ kus en nadien zag ik hem nooit meer terug. Maar dat moment veranderde alles voor mij. Ik beschouwde mezelf daarna een tijdlang als biseksueel, maar kwam uiteindelijk tot het besluit op mannen te vallen.

Na het overlijden van mijn vrouw leerde ik nieuwe mensen kennen en bouwde ik vriendschappen op. Op een feestje ontmoette ik mijn man. Ik sprak hem aan en zag hem later nog een keer opnieuw. Pas toen hij mijn vaste partner werd, heb ik me naar mijn omgeving toe ge-out. Voor mijn man duurde het iets langer. Het was rond die periode dat we ook samenwerkten in zijn zaak, hij als eigenaar, ik als personeelslid. Op een dag kwamen zijn ouders langs en gaven ze mij een envelop: een uitnodiging voor hun 60 jaar jubileum. Het was een teken dat ze het wisten. Ondertussen zijn we 45 jaar samen.

Toch was als man op mannen vallen zeker niet evident, en zelfs gevaarlijk in die tijd. We moesten ons soms echt verstoppen. Zelf heb ik gelukkig nooit te maken gekregen met homofobie. Maar een goede vriend van mij die soms iets ‘opvallender’ gekleed ging, werd ooit aangevallen. Eerlijk, ik had soms liever vandaag jong geweest dan toen. De samenleving accepteert alles nu iets meer dan vroeger. Al zijn er vandaag ook zeker nog uitdagingen.

De Dag tegen Homo- en Transfobie en de bijhorende vlaggen zijn zó belangrijk: ze tonen dat mensen uit de community, en zeker ook de ouderen, nog steeds aanwezig zijn. Het is ook mooi dat de Gentse lokale dienstencentra meedoen en er met de Regenboogweken zelfs een langere periode van maken. Je weet niet altijd of een persoon in je omgeving een andere geaardheid heeft, en misschien verstopt die persoon zich zelfs. Maar door visueel zichtbaar te maken aan iemand dat die geaccepteerd wordt, weet die persoon tenminste dat het oké is om er te zijn.’

- André

#instagent #stadgent #9000 #idahot

‘Toen ik jong was gingen mijn vrouw en ik graag naar danscafés, we waren echte nachtridders, genoten van het nachtleven. Tijdens een feestje op Ibiza geraakte ik tijdens het uitgaan toevallig aan de praat met een man. Plots kreeg ik van hem een kus op de mond… terwijl mijn vrouw erbij was. We zaten per ongeluk in een gaybar. Het was een ‘gewone’ kus en nadien zag ik hem nooit meer terug. Maar dat moment veranderde alles voor mij. Ik beschouwde mezelf daarna een tijdlang als biseksueel, maar kwam uiteindelijk tot het besluit op mannen te vallen.

Na het overlijden van mijn vrouw leerde ik nieuwe mensen kennen en bouwde ik vriendschappen op. Op een feestje ontmoette ik mijn man. Ik sprak hem aan en zag hem later nog een keer opnieuw. Pas toen hij mijn vaste partner werd, heb ik me naar mijn omgeving toe ge-out. Voor mijn man duurde het iets langer. Het was rond die periode dat we ook samenwerkten in zijn zaak, hij als eigenaar, ik als personeelslid. Op een dag kwamen zijn ouders langs en gaven ze mij een envelop: een uitnodiging voor hun 60 jaar jubileum. Het was een teken dat ze het wisten. Ondertussen zijn we 45 jaar samen.

Toch was als man op mannen vallen zeker niet evident, en zelfs gevaarlijk in die tijd. We moesten ons soms echt verstoppen. Zelf heb ik gelukkig nooit te maken gekregen met homofobie. Maar een goede vriend van mij die soms iets ‘opvallender’ gekleed ging, werd ooit aangevallen. Eerlijk, ik had soms liever vandaag jong geweest dan toen. De samenleving accepteert alles nu iets meer dan vroeger. Al zijn er vandaag ook zeker nog uitdagingen.

De Dag tegen Homo- en Transfobie en de bijhorende vlaggen zijn zó belangrijk: ze tonen dat mensen uit de community, en zeker ook de ouderen, nog steeds aanwezig zijn. Het is ook mooi dat de Gentse lokale dienstencentra meedoen en er met de Regenboogweken zelfs een langere periode van maken. Je weet niet altijd of een persoon in je omgeving een andere geaardheid heeft, en misschien verstopt die persoon zich zelfs. Maar door visueel zichtbaar te maken aan iemand dat die geaccepteerd wordt, weet die persoon tenminste dat het oké is om er te zijn.’

- André

#instagent #stadgent #9000 #idahot

‘Toen ik jong was gingen mijn vrouw en ik graag naar danscafés, we waren echte nachtridders, genoten van het nachtleven. Tijdens een feestje op Ibiza geraakte ik tijdens het uitgaan toevallig aan de praat met een man. Plots kreeg ik van hem een kus op de mond… terwijl mijn vrouw erbij was. We zaten per ongeluk in een gaybar. Het was een ‘gewone’ kus en nadien zag ik hem nooit meer terug. Maar dat moment veranderde alles voor mij. Ik beschouwde mezelf daarna een tijdlang als biseksueel, maar kwam uiteindelijk tot het besluit op mannen te vallen.

Na het overlijden van mijn vrouw leerde ik nieuwe mensen kennen en bouwde ik vriendschappen op. Op een feestje ontmoette ik mijn man. Ik sprak hem aan en zag hem later nog een keer opnieuw. Pas toen hij mijn vaste partner werd, heb ik me naar mijn omgeving toe ge-out. Voor mijn man duurde het iets langer. Het was rond die periode dat we ook samenwerkten in zijn zaak, hij als eigenaar, ik als personeelslid. Op een dag kwamen zijn ouders langs en gaven ze mij een envelop: een uitnodiging voor hun 60 jaar jubileum. Het was een teken dat ze het wisten. Ondertussen zijn we 45 jaar samen.

Toch was als man op mannen vallen zeker niet evident, en zelfs gevaarlijk in die tijd. We moesten ons soms echt verstoppen. Zelf heb ik gelukkig nooit te maken gekregen met homofobie. Maar een goede vriend van mij die soms iets ‘opvallender’ gekleed ging, werd ooit aangevallen. Eerlijk, ik had soms liever vandaag jong geweest dan toen. De samenleving accepteert alles nu iets meer dan vroeger. Al zijn er vandaag ook zeker nog uitdagingen.

De Dag tegen Homo- en Transfobie en de bijhorende vlaggen zijn zó belangrijk: ze tonen dat mensen uit de community, en zeker ook de ouderen, nog steeds aanwezig zijn. Het is ook mooi dat de Gentse lokale dienstencentra meedoen en er met de Regenboogweken zelfs een langere periode van maken. Je weet niet altijd of een persoon in je omgeving een andere geaardheid heeft, en misschien verstopt die persoon zich zelfs. Maar door visueel zichtbaar te maken aan iemand dat die geaccepteerd wordt, weet die persoon tenminste dat het oké is om er te zijn.’

- André

#instagent #stadgent #9000 #idahot

‘Toen ik jong was gingen mijn vrouw en ik graag naar danscafés, we waren echte nachtridders, genoten van het nachtleven. Tijdens een feestje op Ibiza geraakte ik tijdens het uitgaan toevallig aan de praat met een man. Plots kreeg ik van hem een kus op de mond… terwijl mijn vrouw erbij was. We zaten per ongeluk in een gaybar. Het was een ‘gewone’ kus en nadien zag ik hem nooit meer terug. Maar dat moment veranderde alles voor mij. Ik beschouwde mezelf daarna een tijdlang als biseksueel, maar kwam uiteindelijk tot het besluit op mannen te vallen.

Na het overlijden van mijn vrouw leerde ik nieuwe mensen kennen en bouwde ik vriendschappen op. Op een feestje ontmoette ik mijn man. Ik sprak hem aan en zag hem later nog een keer opnieuw. Pas toen hij mijn vaste partner werd, heb ik me naar mijn omgeving toe ge-out. Voor mijn man duurde het iets langer. Het was rond die periode dat we ook samenwerkten in zijn zaak, hij als eigenaar, ik als personeelslid. Op een dag kwamen zijn ouders langs en gaven ze mij een envelop: een uitnodiging voor hun 60 jaar jubileum. Het was een teken dat ze het wisten. Ondertussen zijn we 45 jaar samen.

Toch was als man op mannen vallen zeker niet evident, en zelfs gevaarlijk in die tijd. We moesten ons soms echt verstoppen. Zelf heb ik gelukkig nooit te maken gekregen met homofobie. Maar een goede vriend van mij die soms iets ‘opvallender’ gekleed ging, werd ooit aangevallen. Eerlijk, ik had soms liever vandaag jong geweest dan toen. De samenleving accepteert alles nu iets meer dan vroeger. Al zijn er vandaag ook zeker nog uitdagingen.

De Dag tegen Homo- en Transfobie en de bijhorende vlaggen zijn zó belangrijk: ze tonen dat mensen uit de community, en zeker ook de ouderen, nog steeds aanwezig zijn. Het is ook mooi dat de Gentse lokale dienstencentra meedoen en er met de Regenboogweken zelfs een langere periode van maken. Je weet niet altijd of een persoon in je omgeving een andere geaardheid heeft, en misschien verstopt die persoon zich zelfs. Maar door visueel zichtbaar te maken aan iemand dat die geaccepteerd wordt, weet die persoon tenminste dat het oké is om er te zijn.’

- André

#instagent #stadgent #9000 #idahot

‘Toen ik jong was gingen mijn vrouw en ik graag naar danscafés, we waren echte nachtridders, genoten van het nachtleven. Tijdens een feestje op Ibiza geraakte ik tijdens het uitgaan toevallig aan de praat met een man. Plots kreeg ik van hem een kus op de mond… terwijl mijn vrouw erbij was. We zaten per ongeluk in een gaybar. Het was een ‘gewone’ kus en nadien zag ik hem nooit meer terug. Maar dat moment veranderde alles voor mij. Ik beschouwde mezelf daarna een tijdlang als biseksueel, maar kwam uiteindelijk tot het besluit op mannen te vallen.

Na het overlijden van mijn vrouw leerde ik nieuwe mensen kennen en bouwde ik vriendschappen op. Op een feestje ontmoette ik mijn man. Ik sprak hem aan en zag hem later nog een keer opnieuw. Pas toen hij mijn vaste partner werd, heb ik me naar mijn omgeving toe ge-out. Voor mijn man duurde het iets langer. Het was rond die periode dat we ook samenwerkten in zijn zaak, hij als eigenaar, ik als personeelslid. Op een dag kwamen zijn ouders langs en gaven ze mij een envelop: een uitnodiging voor hun 60 jaar jubileum. Het was een teken dat ze het wisten. Ondertussen zijn we 45 jaar samen.

Toch was als man op mannen vallen zeker niet evident, en zelfs gevaarlijk in die tijd. We moesten ons soms echt verstoppen. Zelf heb ik gelukkig nooit te maken gekregen met homofobie. Maar een goede vriend van mij die soms iets ‘opvallender’ gekleed ging, werd ooit aangevallen. Eerlijk, ik had soms liever vandaag jong geweest dan toen. De samenleving accepteert alles nu iets meer dan vroeger. Al zijn er vandaag ook zeker nog uitdagingen.

De Dag tegen Homo- en Transfobie en de bijhorende vlaggen zijn zó belangrijk: ze tonen dat mensen uit de community, en zeker ook de ouderen, nog steeds aanwezig zijn. Het is ook mooi dat de Gentse lokale dienstencentra meedoen en er met de Regenboogweken zelfs een langere periode van maken. Je weet niet altijd of een persoon in je omgeving een andere geaardheid heeft, en misschien verstopt die persoon zich zelfs. Maar door visueel zichtbaar te maken aan iemand dat die geaccepteerd wordt, weet die persoon tenminste dat het oké is om er te zijn.’

- André

#instagent #stadgent #9000 #idahot

‘Toen ik jong was gingen mijn vrouw en ik graag naar danscafés, we waren echte nachtridders, genoten van het nachtleven. Tijdens een feestje op Ibiza geraakte ik tijdens het uitgaan toevallig aan de praat met een man. Plots kreeg ik van hem een kus op de mond… terwijl mijn vrouw erbij was. We zaten per ongeluk in een gaybar. Het was een ‘gewone’ kus en nadien zag ik hem nooit meer terug. Maar dat moment veranderde alles voor mij. Ik beschouwde mezelf daarna een tijdlang als biseksueel, maar kwam uiteindelijk tot het besluit op mannen te vallen.

Na het overlijden van mijn vrouw leerde ik nieuwe mensen kennen en bouwde ik vriendschappen op. Op een feestje ontmoette ik mijn man. Ik sprak hem aan en zag hem later nog een keer opnieuw. Pas toen hij mijn vaste partner werd, heb ik me naar mijn omgeving toe ge-out. Voor mijn man duurde het iets langer. Het was rond die periode dat we ook samenwerkten in zijn zaak, hij als eigenaar, ik als personeelslid. Op een dag kwamen zijn ouders langs en gaven ze mij een envelop: een uitnodiging voor hun 60 jaar jubileum. Het was een teken dat ze het wisten. Ondertussen zijn we 45 jaar samen.

Toch was als man op mannen vallen zeker niet evident, en zelfs gevaarlijk in die tijd. We moesten ons soms echt verstoppen. Zelf heb ik gelukkig nooit te maken gekregen met homofobie. Maar een goede vriend van mij die soms iets ‘opvallender’ gekleed ging, werd ooit aangevallen. Eerlijk, ik had soms liever vandaag jong geweest dan toen. De samenleving accepteert alles nu iets meer dan vroeger. Al zijn er vandaag ook zeker nog uitdagingen.

De Dag tegen Homo- en Transfobie en de bijhorende vlaggen zijn zó belangrijk: ze tonen dat mensen uit de community, en zeker ook de ouderen, nog steeds aanwezig zijn. Het is ook mooi dat de Gentse lokale dienstencentra meedoen en er met de Regenboogweken zelfs een langere periode van maken. Je weet niet altijd of een persoon in je omgeving een andere geaardheid heeft, en misschien verstopt die persoon zich zelfs. Maar door visueel zichtbaar te maken aan iemand dat die geaccepteerd wordt, weet die persoon tenminste dat het oké is om er te zijn.’

- André

#instagent #stadgent #9000 #idahot

‘Toen ik jong was gingen mijn vrouw en ik graag naar danscafés, we waren echte nachtridders, genoten van het nachtleven. Tijdens een feestje op Ibiza geraakte ik tijdens het uitgaan toevallig aan de praat met een man. Plots kreeg ik van hem een kus op de mond… terwijl mijn vrouw erbij was. We zaten per ongeluk in een gaybar. Het was een ‘gewone’ kus en nadien zag ik hem nooit meer terug. Maar dat moment veranderde alles voor mij. Ik beschouwde mezelf daarna een tijdlang als biseksueel, maar kwam uiteindelijk tot het besluit op mannen te vallen.

Na het overlijden van mijn vrouw leerde ik nieuwe mensen kennen en bouwde ik vriendschappen op. Op een feestje ontmoette ik mijn man. Ik sprak hem aan en zag hem later nog een keer opnieuw. Pas toen hij mijn vaste partner werd, heb ik me naar mijn omgeving toe ge-out. Voor mijn man duurde het iets langer. Het was rond die periode dat we ook samenwerkten in zijn zaak, hij als eigenaar, ik als personeelslid. Op een dag kwamen zijn ouders langs en gaven ze mij een envelop: een uitnodiging voor hun 60 jaar jubileum. Het was een teken dat ze het wisten. Ondertussen zijn we 45 jaar samen.

Toch was als man op mannen vallen zeker niet evident, en zelfs gevaarlijk in die tijd. We moesten ons soms echt verstoppen. Zelf heb ik gelukkig nooit te maken gekregen met homofobie. Maar een goede vriend van mij die soms iets ‘opvallender’ gekleed ging, werd ooit aangevallen. Eerlijk, ik had soms liever vandaag jong geweest dan toen. De samenleving accepteert alles nu iets meer dan vroeger. Al zijn er vandaag ook zeker nog uitdagingen.

De Dag tegen Homo- en Transfobie en de bijhorende vlaggen zijn zó belangrijk: ze tonen dat mensen uit de community, en zeker ook de ouderen, nog steeds aanwezig zijn. Het is ook mooi dat de Gentse lokale dienstencentra meedoen en er met de Regenboogweken zelfs een langere periode van maken. Je weet niet altijd of een persoon in je omgeving een andere geaardheid heeft, en misschien verstopt die persoon zich zelfs. Maar door visueel zichtbaar te maken aan iemand dat die geaccepteerd wordt, weet die persoon tenminste dat het oké is om er te zijn.’

- André

#instagent #stadgent #9000 #idahot

‘Toen ik jong was gingen mijn vrouw en ik graag naar danscafés, we waren echte nachtridders, genoten van het nachtleven. Tijdens een feestje op Ibiza geraakte ik tijdens het uitgaan toevallig aan de praat met een man. Plots kreeg ik van hem een kus op de mond… terwijl mijn vrouw erbij was. We zaten per ongeluk in een gaybar. Het was een ‘gewone’ kus en nadien zag ik hem nooit meer terug. Maar dat moment veranderde alles voor mij. Ik beschouwde mezelf daarna een tijdlang als biseksueel, maar kwam uiteindelijk tot het besluit op mannen te vallen.

Na het overlijden van mijn vrouw leerde ik nieuwe mensen kennen en bouwde ik vriendschappen op. Op een feestje ontmoette ik mijn man. Ik sprak hem aan en zag hem later nog een keer opnieuw. Pas toen hij mijn vaste partner werd, heb ik me naar mijn omgeving toe ge-out. Voor mijn man duurde het iets langer. Het was rond die periode dat we ook samenwerkten in zijn zaak, hij als eigenaar, ik als personeelslid. Op een dag kwamen zijn ouders langs en gaven ze mij een envelop: een uitnodiging voor hun 60 jaar jubileum. Het was een teken dat ze het wisten. Ondertussen zijn we 45 jaar samen.

Toch was als man op mannen vallen zeker niet evident, en zelfs gevaarlijk in die tijd. We moesten ons soms echt verstoppen. Zelf heb ik gelukkig nooit te maken gekregen met homofobie. Maar een goede vriend van mij die soms iets ‘opvallender’ gekleed ging, werd ooit aangevallen. Eerlijk, ik had soms liever vandaag jong geweest dan toen. De samenleving accepteert alles nu iets meer dan vroeger. Al zijn er vandaag ook zeker nog uitdagingen.

De Dag tegen Homo- en Transfobie en de bijhorende vlaggen zijn zó belangrijk: ze tonen dat mensen uit de community, en zeker ook de ouderen, nog steeds aanwezig zijn. Het is ook mooi dat de Gentse lokale dienstencentra meedoen en er met de Regenboogweken zelfs een langere periode van maken. Je weet niet altijd of een persoon in je omgeving een andere geaardheid heeft, en misschien verstopt die persoon zich zelfs. Maar door visueel zichtbaar te maken aan iemand dat die geaccepteerd wordt, weet die persoon tenminste dat het oké is om er te zijn.’

- André

#instagent #stadgent #9000 #idahot

‘Toen ik jong was gingen mijn vrouw en ik graag naar danscafés, we waren echte nachtridders, genoten van het nachtleven. Tijdens een feestje op Ibiza geraakte ik tijdens het uitgaan toevallig aan de praat met een man. Plots kreeg ik van hem een kus op de mond… terwijl mijn vrouw erbij was. We zaten per ongeluk in een gaybar. Het was een ‘gewone’ kus en nadien zag ik hem nooit meer terug. Maar dat moment veranderde alles voor mij. Ik beschouwde mezelf daarna een tijdlang als biseksueel, maar kwam uiteindelijk tot het besluit op mannen te vallen.

Na het overlijden van mijn vrouw leerde ik nieuwe mensen kennen en bouwde ik vriendschappen op. Op een feestje ontmoette ik mijn man. Ik sprak hem aan en zag hem later nog een keer opnieuw. Pas toen hij mijn vaste partner werd, heb ik me naar mijn omgeving toe ge-out. Voor mijn man duurde het iets langer. Het was rond die periode dat we ook samenwerkten in zijn zaak, hij als eigenaar, ik als personeelslid. Op een dag kwamen zijn ouders langs en gaven ze mij een envelop: een uitnodiging voor hun 60 jaar jubileum. Het was een teken dat ze het wisten. Ondertussen zijn we 45 jaar samen.

Toch was als man op mannen vallen zeker niet evident, en zelfs gevaarlijk in die tijd. We moesten ons soms echt verstoppen. Zelf heb ik gelukkig nooit te maken gekregen met homofobie. Maar een goede vriend van mij die soms iets ‘opvallender’ gekleed ging, werd ooit aangevallen. Eerlijk, ik had soms liever vandaag jong geweest dan toen. De samenleving accepteert alles nu iets meer dan vroeger. Al zijn er vandaag ook zeker nog uitdagingen.

De Dag tegen Homo- en Transfobie en de bijhorende vlaggen zijn zó belangrijk: ze tonen dat mensen uit de community, en zeker ook de ouderen, nog steeds aanwezig zijn. Het is ook mooi dat de Gentse lokale dienstencentra meedoen en er met de Regenboogweken zelfs een langere periode van maken. Je weet niet altijd of een persoon in je omgeving een andere geaardheid heeft, en misschien verstopt die persoon zich zelfs. Maar door visueel zichtbaar te maken aan iemand dat die geaccepteerd wordt, weet die persoon tenminste dat het oké is om er te zijn.’

- André

#instagent #stadgent #9000 #idahot

Nieuws van de week! 📣👉 Lees meer via stad.gent/nieuws of via de link in bio 🔗 #instagent #stadgent #9000

In de jaren zestig waren zenuwpoeders in zowat alle huishoudens te vinden. De poederkes waren voor sommigen even onmisbaar als dagelijks brood. Ze werkten pijnstillend en koortswerend, oppeppend en kalmerend, maar waren ook erg verslavend en leidden bij overmatig gebruik tot fatale nierschade of andere gezondheidsproblemen. Voornamelijk huisvrouwen en arbeidsters raakten verslaafd. 👇

‘Mijn mama werkte bij Vynckier. Ze stond aan de band en moest zekeringen maken. Ze zat daar met allemaal andere vrouwen en als ze hun quota hadden gehaald, zeiden ze: ‘Kom, we gaan ervoor.’ Dat wou zeggen dat ze premies wilden halen door nog meer te produceren. En dan namen zij allemaal een poeder. Ofwel van Poeders Dr. Mann, ofwel van Het Witte Kruis. Zo kregen ze meer energie om nog een premie binnen te trekken. Er was zelfs een handeltje: als iemand geen poeder meehad, kon je het bij een collega kopen of werd er geruild.

Maar na enkele jaren kreeg mijn mama problemen met haar nier. Een deel van haar nier is moeten weggehaald worden, omdat die kapot was door het veelvuldige gebruik van die poeders.
En toch was dat echt iets dat in het apothekerskastje zat. Dat was ook zo in de familie. Iedereen, zowel langs vaderskant als moederskant, had poeders in huis. Men zag daar eigenlijk niets verkeerds in.

Want toen ik als kind een beetje hoofdpijn of tandpijn had, kreeg ik een poedertje. Het plezier begon al bij het openplooien. Dan kreeg ik een beetje van dat poedertje om mijn pijn te verzachten.’

-Sabrina

ℹ️ Benieuwd naar nog meer verhalen? Bezoek de tentoonstelling Powder to the people in @industriemuseumgent en ontdek de vergeten geschiedenis van de populaire poeders. ✨
#instagent #stadgent #expo #industriemuseum #9000
📸 Martin Corlazzoli

In de jaren zestig waren zenuwpoeders in zowat alle huishoudens te vinden. De poederkes waren voor sommigen even onmisbaar als dagelijks brood. Ze werkten pijnstillend en koortswerend, oppeppend en kalmerend, maar waren ook erg verslavend en leidden bij overmatig gebruik tot fatale nierschade of andere gezondheidsproblemen. Voornamelijk huisvrouwen en arbeidsters raakten verslaafd. 👇

‘Mijn mama werkte bij Vynckier. Ze stond aan de band en moest zekeringen maken. Ze zat daar met allemaal andere vrouwen en als ze hun quota hadden gehaald, zeiden ze: ‘Kom, we gaan ervoor.’ Dat wou zeggen dat ze premies wilden halen door nog meer te produceren. En dan namen zij allemaal een poeder. Ofwel van Poeders Dr. Mann, ofwel van Het Witte Kruis. Zo kregen ze meer energie om nog een premie binnen te trekken. Er was zelfs een handeltje: als iemand geen poeder meehad, kon je het bij een collega kopen of werd er geruild.

Maar na enkele jaren kreeg mijn mama problemen met haar nier. Een deel van haar nier is moeten weggehaald worden, omdat die kapot was door het veelvuldige gebruik van die poeders.
En toch was dat echt iets dat in het apothekerskastje zat. Dat was ook zo in de familie. Iedereen, zowel langs vaderskant als moederskant, had poeders in huis. Men zag daar eigenlijk niets verkeerds in.

Want toen ik als kind een beetje hoofdpijn of tandpijn had, kreeg ik een poedertje. Het plezier begon al bij het openplooien. Dan kreeg ik een beetje van dat poedertje om mijn pijn te verzachten.’

-Sabrina

ℹ️ Benieuwd naar nog meer verhalen? Bezoek de tentoonstelling Powder to the people in @industriemuseumgent en ontdek de vergeten geschiedenis van de populaire poeders. ✨
#instagent #stadgent #expo #industriemuseum #9000
📸 Martin Corlazzoli

In de jaren zestig waren zenuwpoeders in zowat alle huishoudens te vinden. De poederkes waren voor sommigen even onmisbaar als dagelijks brood. Ze werkten pijnstillend en koortswerend, oppeppend en kalmerend, maar waren ook erg verslavend en leidden bij overmatig gebruik tot fatale nierschade of andere gezondheidsproblemen. Voornamelijk huisvrouwen en arbeidsters raakten verslaafd. 👇

‘Mijn mama werkte bij Vynckier. Ze stond aan de band en moest zekeringen maken. Ze zat daar met allemaal andere vrouwen en als ze hun quota hadden gehaald, zeiden ze: ‘Kom, we gaan ervoor.’ Dat wou zeggen dat ze premies wilden halen door nog meer te produceren. En dan namen zij allemaal een poeder. Ofwel van Poeders Dr. Mann, ofwel van Het Witte Kruis. Zo kregen ze meer energie om nog een premie binnen te trekken. Er was zelfs een handeltje: als iemand geen poeder meehad, kon je het bij een collega kopen of werd er geruild.

Maar na enkele jaren kreeg mijn mama problemen met haar nier. Een deel van haar nier is moeten weggehaald worden, omdat die kapot was door het veelvuldige gebruik van die poeders.
En toch was dat echt iets dat in het apothekerskastje zat. Dat was ook zo in de familie. Iedereen, zowel langs vaderskant als moederskant, had poeders in huis. Men zag daar eigenlijk niets verkeerds in.

Want toen ik als kind een beetje hoofdpijn of tandpijn had, kreeg ik een poedertje. Het plezier begon al bij het openplooien. Dan kreeg ik een beetje van dat poedertje om mijn pijn te verzachten.’

-Sabrina

ℹ️ Benieuwd naar nog meer verhalen? Bezoek de tentoonstelling Powder to the people in @industriemuseumgent en ontdek de vergeten geschiedenis van de populaire poeders. ✨
#instagent #stadgent #expo #industriemuseum #9000
📸 Martin Corlazzoli

In de jaren zestig waren zenuwpoeders in zowat alle huishoudens te vinden. De poederkes waren voor sommigen even onmisbaar als dagelijks brood. Ze werkten pijnstillend en koortswerend, oppeppend en kalmerend, maar waren ook erg verslavend en leidden bij overmatig gebruik tot fatale nierschade of andere gezondheidsproblemen. Voornamelijk huisvrouwen en arbeidsters raakten verslaafd. 👇

‘Mijn mama werkte bij Vynckier. Ze stond aan de band en moest zekeringen maken. Ze zat daar met allemaal andere vrouwen en als ze hun quota hadden gehaald, zeiden ze: ‘Kom, we gaan ervoor.’ Dat wou zeggen dat ze premies wilden halen door nog meer te produceren. En dan namen zij allemaal een poeder. Ofwel van Poeders Dr. Mann, ofwel van Het Witte Kruis. Zo kregen ze meer energie om nog een premie binnen te trekken. Er was zelfs een handeltje: als iemand geen poeder meehad, kon je het bij een collega kopen of werd er geruild.

Maar na enkele jaren kreeg mijn mama problemen met haar nier. Een deel van haar nier is moeten weggehaald worden, omdat die kapot was door het veelvuldige gebruik van die poeders.
En toch was dat echt iets dat in het apothekerskastje zat. Dat was ook zo in de familie. Iedereen, zowel langs vaderskant als moederskant, had poeders in huis. Men zag daar eigenlijk niets verkeerds in.

Want toen ik als kind een beetje hoofdpijn of tandpijn had, kreeg ik een poedertje. Het plezier begon al bij het openplooien. Dan kreeg ik een beetje van dat poedertje om mijn pijn te verzachten.’

-Sabrina

ℹ️ Benieuwd naar nog meer verhalen? Bezoek de tentoonstelling Powder to the people in @industriemuseumgent en ontdek de vergeten geschiedenis van de populaire poeders. ✨
#instagent #stadgent #expo #industriemuseum #9000
📸 Martin Corlazzoli

In de jaren zestig waren zenuwpoeders in zowat alle huishoudens te vinden. De poederkes waren voor sommigen even onmisbaar als dagelijks brood. Ze werkten pijnstillend en koortswerend, oppeppend en kalmerend, maar waren ook erg verslavend en leidden bij overmatig gebruik tot fatale nierschade of andere gezondheidsproblemen. Voornamelijk huisvrouwen en arbeidsters raakten verslaafd. 👇

‘Mijn mama werkte bij Vynckier. Ze stond aan de band en moest zekeringen maken. Ze zat daar met allemaal andere vrouwen en als ze hun quota hadden gehaald, zeiden ze: ‘Kom, we gaan ervoor.’ Dat wou zeggen dat ze premies wilden halen door nog meer te produceren. En dan namen zij allemaal een poeder. Ofwel van Poeders Dr. Mann, ofwel van Het Witte Kruis. Zo kregen ze meer energie om nog een premie binnen te trekken. Er was zelfs een handeltje: als iemand geen poeder meehad, kon je het bij een collega kopen of werd er geruild.

Maar na enkele jaren kreeg mijn mama problemen met haar nier. Een deel van haar nier is moeten weggehaald worden, omdat die kapot was door het veelvuldige gebruik van die poeders.
En toch was dat echt iets dat in het apothekerskastje zat. Dat was ook zo in de familie. Iedereen, zowel langs vaderskant als moederskant, had poeders in huis. Men zag daar eigenlijk niets verkeerds in.

Want toen ik als kind een beetje hoofdpijn of tandpijn had, kreeg ik een poedertje. Het plezier begon al bij het openplooien. Dan kreeg ik een beetje van dat poedertje om mijn pijn te verzachten.’

-Sabrina

ℹ️ Benieuwd naar nog meer verhalen? Bezoek de tentoonstelling Powder to the people in @industriemuseumgent en ontdek de vergeten geschiedenis van de populaire poeders. ✨
#instagent #stadgent #expo #industriemuseum #9000
📸 Martin Corlazzoli

In de jaren zestig waren zenuwpoeders in zowat alle huishoudens te vinden. De poederkes waren voor sommigen even onmisbaar als dagelijks brood. Ze werkten pijnstillend en koortswerend, oppeppend en kalmerend, maar waren ook erg verslavend en leidden bij overmatig gebruik tot fatale nierschade of andere gezondheidsproblemen. Voornamelijk huisvrouwen en arbeidsters raakten verslaafd. 👇

‘Mijn mama werkte bij Vynckier. Ze stond aan de band en moest zekeringen maken. Ze zat daar met allemaal andere vrouwen en als ze hun quota hadden gehaald, zeiden ze: ‘Kom, we gaan ervoor.’ Dat wou zeggen dat ze premies wilden halen door nog meer te produceren. En dan namen zij allemaal een poeder. Ofwel van Poeders Dr. Mann, ofwel van Het Witte Kruis. Zo kregen ze meer energie om nog een premie binnen te trekken. Er was zelfs een handeltje: als iemand geen poeder meehad, kon je het bij een collega kopen of werd er geruild.

Maar na enkele jaren kreeg mijn mama problemen met haar nier. Een deel van haar nier is moeten weggehaald worden, omdat die kapot was door het veelvuldige gebruik van die poeders.
En toch was dat echt iets dat in het apothekerskastje zat. Dat was ook zo in de familie. Iedereen, zowel langs vaderskant als moederskant, had poeders in huis. Men zag daar eigenlijk niets verkeerds in.

Want toen ik als kind een beetje hoofdpijn of tandpijn had, kreeg ik een poedertje. Het plezier begon al bij het openplooien. Dan kreeg ik een beetje van dat poedertje om mijn pijn te verzachten.’

-Sabrina

ℹ️ Benieuwd naar nog meer verhalen? Bezoek de tentoonstelling Powder to the people in @industriemuseumgent en ontdek de vergeten geschiedenis van de populaire poeders. ✨
#instagent #stadgent #expo #industriemuseum #9000
📸 Martin Corlazzoli

In de jaren zestig waren zenuwpoeders in zowat alle huishoudens te vinden. De poederkes waren voor sommigen even onmisbaar als dagelijks brood. Ze werkten pijnstillend en koortswerend, oppeppend en kalmerend, maar waren ook erg verslavend en leidden bij overmatig gebruik tot fatale nierschade of andere gezondheidsproblemen. Voornamelijk huisvrouwen en arbeidsters raakten verslaafd. 👇

‘Mijn mama werkte bij Vynckier. Ze stond aan de band en moest zekeringen maken. Ze zat daar met allemaal andere vrouwen en als ze hun quota hadden gehaald, zeiden ze: ‘Kom, we gaan ervoor.’ Dat wou zeggen dat ze premies wilden halen door nog meer te produceren. En dan namen zij allemaal een poeder. Ofwel van Poeders Dr. Mann, ofwel van Het Witte Kruis. Zo kregen ze meer energie om nog een premie binnen te trekken. Er was zelfs een handeltje: als iemand geen poeder meehad, kon je het bij een collega kopen of werd er geruild.

Maar na enkele jaren kreeg mijn mama problemen met haar nier. Een deel van haar nier is moeten weggehaald worden, omdat die kapot was door het veelvuldige gebruik van die poeders.
En toch was dat echt iets dat in het apothekerskastje zat. Dat was ook zo in de familie. Iedereen, zowel langs vaderskant als moederskant, had poeders in huis. Men zag daar eigenlijk niets verkeerds in.

Want toen ik als kind een beetje hoofdpijn of tandpijn had, kreeg ik een poedertje. Het plezier begon al bij het openplooien. Dan kreeg ik een beetje van dat poedertje om mijn pijn te verzachten.’

-Sabrina

ℹ️ Benieuwd naar nog meer verhalen? Bezoek de tentoonstelling Powder to the people in @industriemuseumgent en ontdek de vergeten geschiedenis van de populaire poeders. ✨
#instagent #stadgent #expo #industriemuseum #9000
📸 Martin Corlazzoli

In de jaren zestig waren zenuwpoeders in zowat alle huishoudens te vinden. De poederkes waren voor sommigen even onmisbaar als dagelijks brood. Ze werkten pijnstillend en koortswerend, oppeppend en kalmerend, maar waren ook erg verslavend en leidden bij overmatig gebruik tot fatale nierschade of andere gezondheidsproblemen. Voornamelijk huisvrouwen en arbeidsters raakten verslaafd. 👇

‘Mijn mama werkte bij Vynckier. Ze stond aan de band en moest zekeringen maken. Ze zat daar met allemaal andere vrouwen en als ze hun quota hadden gehaald, zeiden ze: ‘Kom, we gaan ervoor.’ Dat wou zeggen dat ze premies wilden halen door nog meer te produceren. En dan namen zij allemaal een poeder. Ofwel van Poeders Dr. Mann, ofwel van Het Witte Kruis. Zo kregen ze meer energie om nog een premie binnen te trekken. Er was zelfs een handeltje: als iemand geen poeder meehad, kon je het bij een collega kopen of werd er geruild.

Maar na enkele jaren kreeg mijn mama problemen met haar nier. Een deel van haar nier is moeten weggehaald worden, omdat die kapot was door het veelvuldige gebruik van die poeders.
En toch was dat echt iets dat in het apothekerskastje zat. Dat was ook zo in de familie. Iedereen, zowel langs vaderskant als moederskant, had poeders in huis. Men zag daar eigenlijk niets verkeerds in.

Want toen ik als kind een beetje hoofdpijn of tandpijn had, kreeg ik een poedertje. Het plezier begon al bij het openplooien. Dan kreeg ik een beetje van dat poedertje om mijn pijn te verzachten.’

-Sabrina

ℹ️ Benieuwd naar nog meer verhalen? Bezoek de tentoonstelling Powder to the people in @industriemuseumgent en ontdek de vergeten geschiedenis van de populaire poeders. ✨
#instagent #stadgent #expo #industriemuseum #9000
📸 Martin Corlazzoli

In de jaren zestig waren zenuwpoeders in zowat alle huishoudens te vinden. De poederkes waren voor sommigen even onmisbaar als dagelijks brood. Ze werkten pijnstillend en koortswerend, oppeppend en kalmerend, maar waren ook erg verslavend en leidden bij overmatig gebruik tot fatale nierschade of andere gezondheidsproblemen. Voornamelijk huisvrouwen en arbeidsters raakten verslaafd. 👇

‘Mijn mama werkte bij Vynckier. Ze stond aan de band en moest zekeringen maken. Ze zat daar met allemaal andere vrouwen en als ze hun quota hadden gehaald, zeiden ze: ‘Kom, we gaan ervoor.’ Dat wou zeggen dat ze premies wilden halen door nog meer te produceren. En dan namen zij allemaal een poeder. Ofwel van Poeders Dr. Mann, ofwel van Het Witte Kruis. Zo kregen ze meer energie om nog een premie binnen te trekken. Er was zelfs een handeltje: als iemand geen poeder meehad, kon je het bij een collega kopen of werd er geruild.

Maar na enkele jaren kreeg mijn mama problemen met haar nier. Een deel van haar nier is moeten weggehaald worden, omdat die kapot was door het veelvuldige gebruik van die poeders.
En toch was dat echt iets dat in het apothekerskastje zat. Dat was ook zo in de familie. Iedereen, zowel langs vaderskant als moederskant, had poeders in huis. Men zag daar eigenlijk niets verkeerds in.

Want toen ik als kind een beetje hoofdpijn of tandpijn had, kreeg ik een poedertje. Het plezier begon al bij het openplooien. Dan kreeg ik een beetje van dat poedertje om mijn pijn te verzachten.’

-Sabrina

ℹ️ Benieuwd naar nog meer verhalen? Bezoek de tentoonstelling Powder to the people in @industriemuseumgent en ontdek de vergeten geschiedenis van de populaire poeders. ✨
#instagent #stadgent #expo #industriemuseum #9000
📸 Martin Corlazzoli

In de jaren zestig waren zenuwpoeders in zowat alle huishoudens te vinden. De poederkes waren voor sommigen even onmisbaar als dagelijks brood. Ze werkten pijnstillend en koortswerend, oppeppend en kalmerend, maar waren ook erg verslavend en leidden bij overmatig gebruik tot fatale nierschade of andere gezondheidsproblemen. Voornamelijk huisvrouwen en arbeidsters raakten verslaafd. 👇

‘Mijn mama werkte bij Vynckier. Ze stond aan de band en moest zekeringen maken. Ze zat daar met allemaal andere vrouwen en als ze hun quota hadden gehaald, zeiden ze: ‘Kom, we gaan ervoor.’ Dat wou zeggen dat ze premies wilden halen door nog meer te produceren. En dan namen zij allemaal een poeder. Ofwel van Poeders Dr. Mann, ofwel van Het Witte Kruis. Zo kregen ze meer energie om nog een premie binnen te trekken. Er was zelfs een handeltje: als iemand geen poeder meehad, kon je het bij een collega kopen of werd er geruild.

Maar na enkele jaren kreeg mijn mama problemen met haar nier. Een deel van haar nier is moeten weggehaald worden, omdat die kapot was door het veelvuldige gebruik van die poeders.
En toch was dat echt iets dat in het apothekerskastje zat. Dat was ook zo in de familie. Iedereen, zowel langs vaderskant als moederskant, had poeders in huis. Men zag daar eigenlijk niets verkeerds in.

Want toen ik als kind een beetje hoofdpijn of tandpijn had, kreeg ik een poedertje. Het plezier begon al bij het openplooien. Dan kreeg ik een beetje van dat poedertje om mijn pijn te verzachten.’

-Sabrina

ℹ️ Benieuwd naar nog meer verhalen? Bezoek de tentoonstelling Powder to the people in @industriemuseumgent en ontdek de vergeten geschiedenis van de populaire poeders. ✨
#instagent #stadgent #expo #industriemuseum #9000
📸 Martin Corlazzoli

Het Wonderwoud, een van de vijf grote groenpolen van Gent, heeft de Publieksprijs Publieke Ruimte in de wacht gesleept. 🏅 Wat ooit een vliegveld moest worden en een zandontginningssite was, is nu 35 hectare natuur met een uitkijktoren en een moerasspeelzone. In de toekomst wordt de groenpool 200 hectare groot. 💚 Meer weten? 👉 link in bio.
#instagent #stadgent #wonderwoud #natuur

‘Ik ben uit Gaza gevlucht naar Egypte. Na een jaar in een vluchtelingenkamp te hebben doorgebracht in Brussel, ben ik uiteindelijk in Gent beland. Mijn broer zei dat ik me hier thuis zou voelen, en hij had gelijk. De ruimdenkendheid hier is een groot geschenk. In het Stadskantoor bijvoorbeeld, zie ik mensen van overal in de wereld samenwerken. Als Gentenaar vind je dat misschien evident, maar voor een nieuwkomer is dat niet vanzelfsprekend.

Normaal zou mijn verloofde mij vanuit Gaza komen vergezellen in Gent. Ze had haar papieren al in orde, maar is vlak daarvoor omgekomen bij een bombardement... Mijn ouders zijn in Gaza gebleven. Elke ochtend bel ik een halfuurtje met mijn moeder, ze is trots op me en motiveert me om hier een goed leven op te bouwen. In Palestina was ik verpleegkundige, maar hier in België is mijn diploma helaas niet veel waard. Mijn familie runt in Gaza een restaurant met traditionele kost. Dat wou ik ook in Gent proberen. Het restaurant Bukuu dat ik opende in de Dampoortstraat droeg ik op aan mijn verloofde.

Toen ik net in Gent arriveerde had ik het best moeilijk om mijn leven terug op te beginnen bouwen. Ik ben meteen intensief Nederlands beginnen leren aan de universiteit. “’t Is oké” is een van de uitdrukkingen die ik hier leerde. Om mezelf toe te laten tijd te nemen en alles ter verwerken zei ik geregeld “‘t is oké” tegen mezelf. Toch voelde ik me vaak eenzaam en triest. Ik maakte lange wandelingen om mijn gedachten te verzetten en zo belandde ik aan het Houtdok. Het is tot op vandaag mijn favoriete plek. In Gaza woonde ik ook aan het water dus het bracht me een beetje dichter bij thuis.

Dat is ook mijn tip voor nieuwkomers: kom buiten. In Gaza hebben we de gewoonte om iedereen die je pad kruist te begroeten. Toen ik net in Gent woonde durfde ik amper de straat opkomen. Sowieso kost het wel wat tijd voor je echte connecties maakt, maar als je binnenblijft, zal er niets veranderen. Zelf heb ik ondertussen zowat elke toeristische plek en wijk in Gent gezien, maar het Belfort ben ik nog niet opgeklommen. Dat staat nu met stip op nummer 1.’

- Abdallah

👉 Lees meer over hoe Abdallah onze stad ervaart via de link in bio! 🔗

‘Ik ben uit Gaza gevlucht naar Egypte. Na een jaar in een vluchtelingenkamp te hebben doorgebracht in Brussel, ben ik uiteindelijk in Gent beland. Mijn broer zei dat ik me hier thuis zou voelen, en hij had gelijk. De ruimdenkendheid hier is een groot geschenk. In het Stadskantoor bijvoorbeeld, zie ik mensen van overal in de wereld samenwerken. Als Gentenaar vind je dat misschien evident, maar voor een nieuwkomer is dat niet vanzelfsprekend.

Normaal zou mijn verloofde mij vanuit Gaza komen vergezellen in Gent. Ze had haar papieren al in orde, maar is vlak daarvoor omgekomen bij een bombardement... Mijn ouders zijn in Gaza gebleven. Elke ochtend bel ik een halfuurtje met mijn moeder, ze is trots op me en motiveert me om hier een goed leven op te bouwen. In Palestina was ik verpleegkundige, maar hier in België is mijn diploma helaas niet veel waard. Mijn familie runt in Gaza een restaurant met traditionele kost. Dat wou ik ook in Gent proberen. Het restaurant Bukuu dat ik opende in de Dampoortstraat droeg ik op aan mijn verloofde.

Toen ik net in Gent arriveerde had ik het best moeilijk om mijn leven terug op te beginnen bouwen. Ik ben meteen intensief Nederlands beginnen leren aan de universiteit. “’t Is oké” is een van de uitdrukkingen die ik hier leerde. Om mezelf toe te laten tijd te nemen en alles ter verwerken zei ik geregeld “‘t is oké” tegen mezelf. Toch voelde ik me vaak eenzaam en triest. Ik maakte lange wandelingen om mijn gedachten te verzetten en zo belandde ik aan het Houtdok. Het is tot op vandaag mijn favoriete plek. In Gaza woonde ik ook aan het water dus het bracht me een beetje dichter bij thuis.

Dat is ook mijn tip voor nieuwkomers: kom buiten. In Gaza hebben we de gewoonte om iedereen die je pad kruist te begroeten. Toen ik net in Gent woonde durfde ik amper de straat opkomen. Sowieso kost het wel wat tijd voor je echte connecties maakt, maar als je binnenblijft, zal er niets veranderen. Zelf heb ik ondertussen zowat elke toeristische plek en wijk in Gent gezien, maar het Belfort ben ik nog niet opgeklommen. Dat staat nu met stip op nummer 1.’

- Abdallah

👉 Lees meer over hoe Abdallah onze stad ervaart via de link in bio! 🔗

‘Ik ben uit Gaza gevlucht naar Egypte. Na een jaar in een vluchtelingenkamp te hebben doorgebracht in Brussel, ben ik uiteindelijk in Gent beland. Mijn broer zei dat ik me hier thuis zou voelen, en hij had gelijk. De ruimdenkendheid hier is een groot geschenk. In het Stadskantoor bijvoorbeeld, zie ik mensen van overal in de wereld samenwerken. Als Gentenaar vind je dat misschien evident, maar voor een nieuwkomer is dat niet vanzelfsprekend.

Normaal zou mijn verloofde mij vanuit Gaza komen vergezellen in Gent. Ze had haar papieren al in orde, maar is vlak daarvoor omgekomen bij een bombardement... Mijn ouders zijn in Gaza gebleven. Elke ochtend bel ik een halfuurtje met mijn moeder, ze is trots op me en motiveert me om hier een goed leven op te bouwen. In Palestina was ik verpleegkundige, maar hier in België is mijn diploma helaas niet veel waard. Mijn familie runt in Gaza een restaurant met traditionele kost. Dat wou ik ook in Gent proberen. Het restaurant Bukuu dat ik opende in de Dampoortstraat droeg ik op aan mijn verloofde.

Toen ik net in Gent arriveerde had ik het best moeilijk om mijn leven terug op te beginnen bouwen. Ik ben meteen intensief Nederlands beginnen leren aan de universiteit. “’t Is oké” is een van de uitdrukkingen die ik hier leerde. Om mezelf toe te laten tijd te nemen en alles ter verwerken zei ik geregeld “‘t is oké” tegen mezelf. Toch voelde ik me vaak eenzaam en triest. Ik maakte lange wandelingen om mijn gedachten te verzetten en zo belandde ik aan het Houtdok. Het is tot op vandaag mijn favoriete plek. In Gaza woonde ik ook aan het water dus het bracht me een beetje dichter bij thuis.

Dat is ook mijn tip voor nieuwkomers: kom buiten. In Gaza hebben we de gewoonte om iedereen die je pad kruist te begroeten. Toen ik net in Gent woonde durfde ik amper de straat opkomen. Sowieso kost het wel wat tijd voor je echte connecties maakt, maar als je binnenblijft, zal er niets veranderen. Zelf heb ik ondertussen zowat elke toeristische plek en wijk in Gent gezien, maar het Belfort ben ik nog niet opgeklommen. Dat staat nu met stip op nummer 1.’

- Abdallah

👉 Lees meer over hoe Abdallah onze stad ervaart via de link in bio! 🔗

‘Ik ben uit Gaza gevlucht naar Egypte. Na een jaar in een vluchtelingenkamp te hebben doorgebracht in Brussel, ben ik uiteindelijk in Gent beland. Mijn broer zei dat ik me hier thuis zou voelen, en hij had gelijk. De ruimdenkendheid hier is een groot geschenk. In het Stadskantoor bijvoorbeeld, zie ik mensen van overal in de wereld samenwerken. Als Gentenaar vind je dat misschien evident, maar voor een nieuwkomer is dat niet vanzelfsprekend.

Normaal zou mijn verloofde mij vanuit Gaza komen vergezellen in Gent. Ze had haar papieren al in orde, maar is vlak daarvoor omgekomen bij een bombardement... Mijn ouders zijn in Gaza gebleven. Elke ochtend bel ik een halfuurtje met mijn moeder, ze is trots op me en motiveert me om hier een goed leven op te bouwen. In Palestina was ik verpleegkundige, maar hier in België is mijn diploma helaas niet veel waard. Mijn familie runt in Gaza een restaurant met traditionele kost. Dat wou ik ook in Gent proberen. Het restaurant Bukuu dat ik opende in de Dampoortstraat droeg ik op aan mijn verloofde.

Toen ik net in Gent arriveerde had ik het best moeilijk om mijn leven terug op te beginnen bouwen. Ik ben meteen intensief Nederlands beginnen leren aan de universiteit. “’t Is oké” is een van de uitdrukkingen die ik hier leerde. Om mezelf toe te laten tijd te nemen en alles ter verwerken zei ik geregeld “‘t is oké” tegen mezelf. Toch voelde ik me vaak eenzaam en triest. Ik maakte lange wandelingen om mijn gedachten te verzetten en zo belandde ik aan het Houtdok. Het is tot op vandaag mijn favoriete plek. In Gaza woonde ik ook aan het water dus het bracht me een beetje dichter bij thuis.

Dat is ook mijn tip voor nieuwkomers: kom buiten. In Gaza hebben we de gewoonte om iedereen die je pad kruist te begroeten. Toen ik net in Gent woonde durfde ik amper de straat opkomen. Sowieso kost het wel wat tijd voor je echte connecties maakt, maar als je binnenblijft, zal er niets veranderen. Zelf heb ik ondertussen zowat elke toeristische plek en wijk in Gent gezien, maar het Belfort ben ik nog niet opgeklommen. Dat staat nu met stip op nummer 1.’

- Abdallah

👉 Lees meer over hoe Abdallah onze stad ervaart via de link in bio! 🔗

‘Ik ben uit Gaza gevlucht naar Egypte. Na een jaar in een vluchtelingenkamp te hebben doorgebracht in Brussel, ben ik uiteindelijk in Gent beland. Mijn broer zei dat ik me hier thuis zou voelen, en hij had gelijk. De ruimdenkendheid hier is een groot geschenk. In het Stadskantoor bijvoorbeeld, zie ik mensen van overal in de wereld samenwerken. Als Gentenaar vind je dat misschien evident, maar voor een nieuwkomer is dat niet vanzelfsprekend.

Normaal zou mijn verloofde mij vanuit Gaza komen vergezellen in Gent. Ze had haar papieren al in orde, maar is vlak daarvoor omgekomen bij een bombardement... Mijn ouders zijn in Gaza gebleven. Elke ochtend bel ik een halfuurtje met mijn moeder, ze is trots op me en motiveert me om hier een goed leven op te bouwen. In Palestina was ik verpleegkundige, maar hier in België is mijn diploma helaas niet veel waard. Mijn familie runt in Gaza een restaurant met traditionele kost. Dat wou ik ook in Gent proberen. Het restaurant Bukuu dat ik opende in de Dampoortstraat droeg ik op aan mijn verloofde.

Toen ik net in Gent arriveerde had ik het best moeilijk om mijn leven terug op te beginnen bouwen. Ik ben meteen intensief Nederlands beginnen leren aan de universiteit. “’t Is oké” is een van de uitdrukkingen die ik hier leerde. Om mezelf toe te laten tijd te nemen en alles ter verwerken zei ik geregeld “‘t is oké” tegen mezelf. Toch voelde ik me vaak eenzaam en triest. Ik maakte lange wandelingen om mijn gedachten te verzetten en zo belandde ik aan het Houtdok. Het is tot op vandaag mijn favoriete plek. In Gaza woonde ik ook aan het water dus het bracht me een beetje dichter bij thuis.

Dat is ook mijn tip voor nieuwkomers: kom buiten. In Gaza hebben we de gewoonte om iedereen die je pad kruist te begroeten. Toen ik net in Gent woonde durfde ik amper de straat opkomen. Sowieso kost het wel wat tijd voor je echte connecties maakt, maar als je binnenblijft, zal er niets veranderen. Zelf heb ik ondertussen zowat elke toeristische plek en wijk in Gent gezien, maar het Belfort ben ik nog niet opgeklommen. Dat staat nu met stip op nummer 1.’

- Abdallah

👉 Lees meer over hoe Abdallah onze stad ervaart via de link in bio! 🔗

‘Ik ben uit Gaza gevlucht naar Egypte. Na een jaar in een vluchtelingenkamp te hebben doorgebracht in Brussel, ben ik uiteindelijk in Gent beland. Mijn broer zei dat ik me hier thuis zou voelen, en hij had gelijk. De ruimdenkendheid hier is een groot geschenk. In het Stadskantoor bijvoorbeeld, zie ik mensen van overal in de wereld samenwerken. Als Gentenaar vind je dat misschien evident, maar voor een nieuwkomer is dat niet vanzelfsprekend.

Normaal zou mijn verloofde mij vanuit Gaza komen vergezellen in Gent. Ze had haar papieren al in orde, maar is vlak daarvoor omgekomen bij een bombardement... Mijn ouders zijn in Gaza gebleven. Elke ochtend bel ik een halfuurtje met mijn moeder, ze is trots op me en motiveert me om hier een goed leven op te bouwen. In Palestina was ik verpleegkundige, maar hier in België is mijn diploma helaas niet veel waard. Mijn familie runt in Gaza een restaurant met traditionele kost. Dat wou ik ook in Gent proberen. Het restaurant Bukuu dat ik opende in de Dampoortstraat droeg ik op aan mijn verloofde.

Toen ik net in Gent arriveerde had ik het best moeilijk om mijn leven terug op te beginnen bouwen. Ik ben meteen intensief Nederlands beginnen leren aan de universiteit. “’t Is oké” is een van de uitdrukkingen die ik hier leerde. Om mezelf toe te laten tijd te nemen en alles ter verwerken zei ik geregeld “‘t is oké” tegen mezelf. Toch voelde ik me vaak eenzaam en triest. Ik maakte lange wandelingen om mijn gedachten te verzetten en zo belandde ik aan het Houtdok. Het is tot op vandaag mijn favoriete plek. In Gaza woonde ik ook aan het water dus het bracht me een beetje dichter bij thuis.

Dat is ook mijn tip voor nieuwkomers: kom buiten. In Gaza hebben we de gewoonte om iedereen die je pad kruist te begroeten. Toen ik net in Gent woonde durfde ik amper de straat opkomen. Sowieso kost het wel wat tijd voor je echte connecties maakt, maar als je binnenblijft, zal er niets veranderen. Zelf heb ik ondertussen zowat elke toeristische plek en wijk in Gent gezien, maar het Belfort ben ik nog niet opgeklommen. Dat staat nu met stip op nummer 1.’

- Abdallah

👉 Lees meer over hoe Abdallah onze stad ervaart via de link in bio! 🔗

‘Ik ben uit Gaza gevlucht naar Egypte. Na een jaar in een vluchtelingenkamp te hebben doorgebracht in Brussel, ben ik uiteindelijk in Gent beland. Mijn broer zei dat ik me hier thuis zou voelen, en hij had gelijk. De ruimdenkendheid hier is een groot geschenk. In het Stadskantoor bijvoorbeeld, zie ik mensen van overal in de wereld samenwerken. Als Gentenaar vind je dat misschien evident, maar voor een nieuwkomer is dat niet vanzelfsprekend.

Normaal zou mijn verloofde mij vanuit Gaza komen vergezellen in Gent. Ze had haar papieren al in orde, maar is vlak daarvoor omgekomen bij een bombardement... Mijn ouders zijn in Gaza gebleven. Elke ochtend bel ik een halfuurtje met mijn moeder, ze is trots op me en motiveert me om hier een goed leven op te bouwen. In Palestina was ik verpleegkundige, maar hier in België is mijn diploma helaas niet veel waard. Mijn familie runt in Gaza een restaurant met traditionele kost. Dat wou ik ook in Gent proberen. Het restaurant Bukuu dat ik opende in de Dampoortstraat droeg ik op aan mijn verloofde.

Toen ik net in Gent arriveerde had ik het best moeilijk om mijn leven terug op te beginnen bouwen. Ik ben meteen intensief Nederlands beginnen leren aan de universiteit. “’t Is oké” is een van de uitdrukkingen die ik hier leerde. Om mezelf toe te laten tijd te nemen en alles ter verwerken zei ik geregeld “‘t is oké” tegen mezelf. Toch voelde ik me vaak eenzaam en triest. Ik maakte lange wandelingen om mijn gedachten te verzetten en zo belandde ik aan het Houtdok. Het is tot op vandaag mijn favoriete plek. In Gaza woonde ik ook aan het water dus het bracht me een beetje dichter bij thuis.

Dat is ook mijn tip voor nieuwkomers: kom buiten. In Gaza hebben we de gewoonte om iedereen die je pad kruist te begroeten. Toen ik net in Gent woonde durfde ik amper de straat opkomen. Sowieso kost het wel wat tijd voor je echte connecties maakt, maar als je binnenblijft, zal er niets veranderen. Zelf heb ik ondertussen zowat elke toeristische plek en wijk in Gent gezien, maar het Belfort ben ik nog niet opgeklommen. Dat staat nu met stip op nummer 1.’

- Abdallah

👉 Lees meer over hoe Abdallah onze stad ervaart via de link in bio! 🔗

‘Ik ben uit Gaza gevlucht naar Egypte. Na een jaar in een vluchtelingenkamp te hebben doorgebracht in Brussel, ben ik uiteindelijk in Gent beland. Mijn broer zei dat ik me hier thuis zou voelen, en hij had gelijk. De ruimdenkendheid hier is een groot geschenk. In het Stadskantoor bijvoorbeeld, zie ik mensen van overal in de wereld samenwerken. Als Gentenaar vind je dat misschien evident, maar voor een nieuwkomer is dat niet vanzelfsprekend.

Normaal zou mijn verloofde mij vanuit Gaza komen vergezellen in Gent. Ze had haar papieren al in orde, maar is vlak daarvoor omgekomen bij een bombardement... Mijn ouders zijn in Gaza gebleven. Elke ochtend bel ik een halfuurtje met mijn moeder, ze is trots op me en motiveert me om hier een goed leven op te bouwen. In Palestina was ik verpleegkundige, maar hier in België is mijn diploma helaas niet veel waard. Mijn familie runt in Gaza een restaurant met traditionele kost. Dat wou ik ook in Gent proberen. Het restaurant Bukuu dat ik opende in de Dampoortstraat droeg ik op aan mijn verloofde.

Toen ik net in Gent arriveerde had ik het best moeilijk om mijn leven terug op te beginnen bouwen. Ik ben meteen intensief Nederlands beginnen leren aan de universiteit. “’t Is oké” is een van de uitdrukkingen die ik hier leerde. Om mezelf toe te laten tijd te nemen en alles ter verwerken zei ik geregeld “‘t is oké” tegen mezelf. Toch voelde ik me vaak eenzaam en triest. Ik maakte lange wandelingen om mijn gedachten te verzetten en zo belandde ik aan het Houtdok. Het is tot op vandaag mijn favoriete plek. In Gaza woonde ik ook aan het water dus het bracht me een beetje dichter bij thuis.

Dat is ook mijn tip voor nieuwkomers: kom buiten. In Gaza hebben we de gewoonte om iedereen die je pad kruist te begroeten. Toen ik net in Gent woonde durfde ik amper de straat opkomen. Sowieso kost het wel wat tijd voor je echte connecties maakt, maar als je binnenblijft, zal er niets veranderen. Zelf heb ik ondertussen zowat elke toeristische plek en wijk in Gent gezien, maar het Belfort ben ik nog niet opgeklommen. Dat staat nu met stip op nummer 1.’

- Abdallah

👉 Lees meer over hoe Abdallah onze stad ervaart via de link in bio! 🔗

‘Ik ben uit Gaza gevlucht naar Egypte. Na een jaar in een vluchtelingenkamp te hebben doorgebracht in Brussel, ben ik uiteindelijk in Gent beland. Mijn broer zei dat ik me hier thuis zou voelen, en hij had gelijk. De ruimdenkendheid hier is een groot geschenk. In het Stadskantoor bijvoorbeeld, zie ik mensen van overal in de wereld samenwerken. Als Gentenaar vind je dat misschien evident, maar voor een nieuwkomer is dat niet vanzelfsprekend.

Normaal zou mijn verloofde mij vanuit Gaza komen vergezellen in Gent. Ze had haar papieren al in orde, maar is vlak daarvoor omgekomen bij een bombardement... Mijn ouders zijn in Gaza gebleven. Elke ochtend bel ik een halfuurtje met mijn moeder, ze is trots op me en motiveert me om hier een goed leven op te bouwen. In Palestina was ik verpleegkundige, maar hier in België is mijn diploma helaas niet veel waard. Mijn familie runt in Gaza een restaurant met traditionele kost. Dat wou ik ook in Gent proberen. Het restaurant Bukuu dat ik opende in de Dampoortstraat droeg ik op aan mijn verloofde.

Toen ik net in Gent arriveerde had ik het best moeilijk om mijn leven terug op te beginnen bouwen. Ik ben meteen intensief Nederlands beginnen leren aan de universiteit. “’t Is oké” is een van de uitdrukkingen die ik hier leerde. Om mezelf toe te laten tijd te nemen en alles ter verwerken zei ik geregeld “‘t is oké” tegen mezelf. Toch voelde ik me vaak eenzaam en triest. Ik maakte lange wandelingen om mijn gedachten te verzetten en zo belandde ik aan het Houtdok. Het is tot op vandaag mijn favoriete plek. In Gaza woonde ik ook aan het water dus het bracht me een beetje dichter bij thuis.

Dat is ook mijn tip voor nieuwkomers: kom buiten. In Gaza hebben we de gewoonte om iedereen die je pad kruist te begroeten. Toen ik net in Gent woonde durfde ik amper de straat opkomen. Sowieso kost het wel wat tijd voor je echte connecties maakt, maar als je binnenblijft, zal er niets veranderen. Zelf heb ik ondertussen zowat elke toeristische plek en wijk in Gent gezien, maar het Belfort ben ik nog niet opgeklommen. Dat staat nu met stip op nummer 1.’

- Abdallah

👉 Lees meer over hoe Abdallah onze stad ervaart via de link in bio! 🔗

Deze editie van de @floralien.be zit er weer op. Blik samen met ons nog één laatste keer terug en geniet van al die kleur, geur en bloe zit er weer op. Blik samen met ons nog één laatste keer terug en geniet van al die kleur, geur en bloemenpracht. 🌸

Floraliën 2026 stond helemaal in het teken van ‘Bloemen verbinden’. Want bloemen doen meer dan alleen verrassen: ze brengen mensen samen, raken harten en creëren nieuwe verbindingen, zelfs in moeilijke tijden. 💐
#instagent #stadgent #floraliën #bloemen #planten

Deze editie van de @floralien.be zit er weer op. Blik samen met ons nog één laatste keer terug en geniet van al die kleur, geur en bloe zit er weer op. Blik samen met ons nog één laatste keer terug en geniet van al die kleur, geur en bloemenpracht. 🌸

Floraliën 2026 stond helemaal in het teken van ‘Bloemen verbinden’. Want bloemen doen meer dan alleen verrassen: ze brengen mensen samen, raken harten en creëren nieuwe verbindingen, zelfs in moeilijke tijden. 💐
#instagent #stadgent #floraliën #bloemen #planten

Deze editie van de @floralien.be zit er weer op. Blik samen met ons nog één laatste keer terug en geniet van al die kleur, geur en bloe zit er weer op. Blik samen met ons nog één laatste keer terug en geniet van al die kleur, geur en bloemenpracht. 🌸

Floraliën 2026 stond helemaal in het teken van ‘Bloemen verbinden’. Want bloemen doen meer dan alleen verrassen: ze brengen mensen samen, raken harten en creëren nieuwe verbindingen, zelfs in moeilijke tijden. 💐
#instagent #stadgent #floraliën #bloemen #planten

Deze editie van de @floralien.be zit er weer op. Blik samen met ons nog één laatste keer terug en geniet van al die kleur, geur en bloe zit er weer op. Blik samen met ons nog één laatste keer terug en geniet van al die kleur, geur en bloemenpracht. 🌸

Floraliën 2026 stond helemaal in het teken van ‘Bloemen verbinden’. Want bloemen doen meer dan alleen verrassen: ze brengen mensen samen, raken harten en creëren nieuwe verbindingen, zelfs in moeilijke tijden. 💐
#instagent #stadgent #floraliën #bloemen #planten

Deze editie van de @floralien.be zit er weer op. Blik samen met ons nog één laatste keer terug en geniet van al die kleur, geur en bloe zit er weer op. Blik samen met ons nog één laatste keer terug en geniet van al die kleur, geur en bloemenpracht. 🌸

Floraliën 2026 stond helemaal in het teken van ‘Bloemen verbinden’. Want bloemen doen meer dan alleen verrassen: ze brengen mensen samen, raken harten en creëren nieuwe verbindingen, zelfs in moeilijke tijden. 💐
#instagent #stadgent #floraliën #bloemen #planten

Deze editie van de @floralien.be zit er weer op. Blik samen met ons nog één laatste keer terug en geniet van al die kleur, geur en bloe zit er weer op. Blik samen met ons nog één laatste keer terug en geniet van al die kleur, geur en bloemenpracht. 🌸

Floraliën 2026 stond helemaal in het teken van ‘Bloemen verbinden’. Want bloemen doen meer dan alleen verrassen: ze brengen mensen samen, raken harten en creëren nieuwe verbindingen, zelfs in moeilijke tijden. 💐
#instagent #stadgent #floraliën #bloemen #planten

Deze editie van de @floralien.be zit er weer op. Blik samen met ons nog één laatste keer terug en geniet van al die kleur, geur en bloe zit er weer op. Blik samen met ons nog één laatste keer terug en geniet van al die kleur, geur en bloemenpracht. 🌸

Floraliën 2026 stond helemaal in het teken van ‘Bloemen verbinden’. Want bloemen doen meer dan alleen verrassen: ze brengen mensen samen, raken harten en creëren nieuwe verbindingen, zelfs in moeilijke tijden. 💐
#instagent #stadgent #floraliën #bloemen #planten

Deze editie van de @floralien.be zit er weer op. Blik samen met ons nog één laatste keer terug en geniet van al die kleur, geur en bloe zit er weer op. Blik samen met ons nog één laatste keer terug en geniet van al die kleur, geur en bloemenpracht. 🌸

Floraliën 2026 stond helemaal in het teken van ‘Bloemen verbinden’. Want bloemen doen meer dan alleen verrassen: ze brengen mensen samen, raken harten en creëren nieuwe verbindingen, zelfs in moeilijke tijden. 💐
#instagent #stadgent #floraliën #bloemen #planten

Deze editie van de @floralien.be zit er weer op. Blik samen met ons nog één laatste keer terug en geniet van al die kleur, geur en bloe zit er weer op. Blik samen met ons nog één laatste keer terug en geniet van al die kleur, geur en bloemenpracht. 🌸

Floraliën 2026 stond helemaal in het teken van ‘Bloemen verbinden’. Want bloemen doen meer dan alleen verrassen: ze brengen mensen samen, raken harten en creëren nieuwe verbindingen, zelfs in moeilijke tijden. 💐
#instagent #stadgent #floraliën #bloemen #planten

Deze editie van de @floralien.be zit er weer op. Blik samen met ons nog één laatste keer terug en geniet van al die kleur, geur en bloe zit er weer op. Blik samen met ons nog één laatste keer terug en geniet van al die kleur, geur en bloemenpracht. 🌸

Floraliën 2026 stond helemaal in het teken van ‘Bloemen verbinden’. Want bloemen doen meer dan alleen verrassen: ze brengen mensen samen, raken harten en creëren nieuwe verbindingen, zelfs in moeilijke tijden. 💐
#instagent #stadgent #floraliën #bloemen #planten

“Je bent niet kapot.” ❤️
Kinder- en jeugdpsychiater Dr. Belo Mussche spreekt open over neurodiversiteit, overprikkeling, opvoeden en waarom zoveel ouders vaker op hun gevoel mogen vertrouwen.
Een warm gesprek over intensiteit, mentale gezondheid en kinderen en jongeren die diep voelen. Over ouders die soms het gevoel hebben dat ze voortdurend moeten vechten tegen verwachtingen van de buitenwereld, terwijl ze eigenlijk gewoon proberen te doen wat goed voelt voor hun kind.
Op maandagavond 18 mei geeft Dr. Belo Mussche een lezing in Bibliotheek De Krook tijdens de Week van de Opvoeding.
Inschrijven kan via de link in bio.

#docbelo #opvoeden #jebentnietkapot #neurodiversiteit #gent

Wat lag er allemaal verborgen onder het Sint-Pietersplein? 🤔🔍 De voorbije dagen gingen Gentse leerlingen op ontdekking tijdens de krijtdagen van de Provincie Oost-Vlaanderen! Met krijt in de hand brachten ze het verleden opnieuw tot leven en ontdekten ze ter plaatse hoe complex én fascinerend het verleden is.

Want de plek die we nu als een enorm plein kennen, onderging veel ingrijpende gedaantewisselingen. De leerlingen tekenden onder meer de contouren van twee middeleeuwse torens die ooit deel uitmaakten van de 11de-eeuwse kerk en de galerijen van wat vermoedelijk ooit een atrium vormde. Dit was een soort voorplein waarop gewone gelovigen dicht bij de abdij, en dus god, konden komen. De abdijkerk zelf was namelijk voorbehouden voor de monniken.

Ook gingen ze aan de slag met enkele van de opgegraven skeletten. Door enkele daarvan opnieuw uit te tekenen, leerden ze hoe verschillend begravingen kunnen zijn in vorm en aanleg, en hoe archeologen daaruit informatie halen over wie er begraven lag en wanneer. Ooit was het plein één groot kerkhof, waar mensen volgens vaste gebruiken en soms op betekenisvolle plekken hun laatste rustplaats kregen.

👉 De activiteit op het Sint-Pietersplein maakt deel uit van het project ‘Krijt het Verleden’ van de Provincie Oost-Vlaanderen in samenwerking met het Vlaams Agentschap Onroerend Erfgoed. Archeologen vonden op het plein ook heel wat voorwerpen. Enkele uitzonderlijke vondsten worden getoond in de pandgang van de Sint-Pietersabdij tot en met 17 mei.

👉 Benieuwd naar wat er nog meer onder Gentse bodem ligt? Van 20 mei t.e.m. 31 mei vindt het 10-daags archeologiefestival ‘Stad onder de stad’ plaats. Je kan de expo’s bezoeken of deelnemen aan wandelingen, lezingen en workshops. Alle info vind je via de link in bio! 👇 #instagent #stadgent #9000 #archeologie #stadonderdestad

Wat lag er allemaal verborgen onder het Sint-Pietersplein? 🤔🔍 De voorbije dagen gingen Gentse leerlingen op ontdekking tijdens de krijtdagen van de Provincie Oost-Vlaanderen! Met krijt in de hand brachten ze het verleden opnieuw tot leven en ontdekten ze ter plaatse hoe complex én fascinerend het verleden is.

Want de plek die we nu als een enorm plein kennen, onderging veel ingrijpende gedaantewisselingen. De leerlingen tekenden onder meer de contouren van twee middeleeuwse torens die ooit deel uitmaakten van de 11de-eeuwse kerk en de galerijen van wat vermoedelijk ooit een atrium vormde. Dit was een soort voorplein waarop gewone gelovigen dicht bij de abdij, en dus god, konden komen. De abdijkerk zelf was namelijk voorbehouden voor de monniken.

Ook gingen ze aan de slag met enkele van de opgegraven skeletten. Door enkele daarvan opnieuw uit te tekenen, leerden ze hoe verschillend begravingen kunnen zijn in vorm en aanleg, en hoe archeologen daaruit informatie halen over wie er begraven lag en wanneer. Ooit was het plein één groot kerkhof, waar mensen volgens vaste gebruiken en soms op betekenisvolle plekken hun laatste rustplaats kregen.

👉 De activiteit op het Sint-Pietersplein maakt deel uit van het project ‘Krijt het Verleden’ van de Provincie Oost-Vlaanderen in samenwerking met het Vlaams Agentschap Onroerend Erfgoed. Archeologen vonden op het plein ook heel wat voorwerpen. Enkele uitzonderlijke vondsten worden getoond in de pandgang van de Sint-Pietersabdij tot en met 17 mei.

👉 Benieuwd naar wat er nog meer onder Gentse bodem ligt? Van 20 mei t.e.m. 31 mei vindt het 10-daags archeologiefestival ‘Stad onder de stad’ plaats. Je kan de expo’s bezoeken of deelnemen aan wandelingen, lezingen en workshops. Alle info vind je via de link in bio! 👇 #instagent #stadgent #9000 #archeologie #stadonderdestad

Wat lag er allemaal verborgen onder het Sint-Pietersplein? 🤔🔍 De voorbije dagen gingen Gentse leerlingen op ontdekking tijdens de krijtdagen van de Provincie Oost-Vlaanderen! Met krijt in de hand brachten ze het verleden opnieuw tot leven en ontdekten ze ter plaatse hoe complex én fascinerend het verleden is.

Want de plek die we nu als een enorm plein kennen, onderging veel ingrijpende gedaantewisselingen. De leerlingen tekenden onder meer de contouren van twee middeleeuwse torens die ooit deel uitmaakten van de 11de-eeuwse kerk en de galerijen van wat vermoedelijk ooit een atrium vormde. Dit was een soort voorplein waarop gewone gelovigen dicht bij de abdij, en dus god, konden komen. De abdijkerk zelf was namelijk voorbehouden voor de monniken.

Ook gingen ze aan de slag met enkele van de opgegraven skeletten. Door enkele daarvan opnieuw uit te tekenen, leerden ze hoe verschillend begravingen kunnen zijn in vorm en aanleg, en hoe archeologen daaruit informatie halen over wie er begraven lag en wanneer. Ooit was het plein één groot kerkhof, waar mensen volgens vaste gebruiken en soms op betekenisvolle plekken hun laatste rustplaats kregen.

👉 De activiteit op het Sint-Pietersplein maakt deel uit van het project ‘Krijt het Verleden’ van de Provincie Oost-Vlaanderen in samenwerking met het Vlaams Agentschap Onroerend Erfgoed. Archeologen vonden op het plein ook heel wat voorwerpen. Enkele uitzonderlijke vondsten worden getoond in de pandgang van de Sint-Pietersabdij tot en met 17 mei.

👉 Benieuwd naar wat er nog meer onder Gentse bodem ligt? Van 20 mei t.e.m. 31 mei vindt het 10-daags archeologiefestival ‘Stad onder de stad’ plaats. Je kan de expo’s bezoeken of deelnemen aan wandelingen, lezingen en workshops. Alle info vind je via de link in bio! 👇 #instagent #stadgent #9000 #archeologie #stadonderdestad

Wat lag er allemaal verborgen onder het Sint-Pietersplein? 🤔🔍 De voorbije dagen gingen Gentse leerlingen op ontdekking tijdens de krijtdagen van de Provincie Oost-Vlaanderen! Met krijt in de hand brachten ze het verleden opnieuw tot leven en ontdekten ze ter plaatse hoe complex én fascinerend het verleden is.

Want de plek die we nu als een enorm plein kennen, onderging veel ingrijpende gedaantewisselingen. De leerlingen tekenden onder meer de contouren van twee middeleeuwse torens die ooit deel uitmaakten van de 11de-eeuwse kerk en de galerijen van wat vermoedelijk ooit een atrium vormde. Dit was een soort voorplein waarop gewone gelovigen dicht bij de abdij, en dus god, konden komen. De abdijkerk zelf was namelijk voorbehouden voor de monniken.

Ook gingen ze aan de slag met enkele van de opgegraven skeletten. Door enkele daarvan opnieuw uit te tekenen, leerden ze hoe verschillend begravingen kunnen zijn in vorm en aanleg, en hoe archeologen daaruit informatie halen over wie er begraven lag en wanneer. Ooit was het plein één groot kerkhof, waar mensen volgens vaste gebruiken en soms op betekenisvolle plekken hun laatste rustplaats kregen.

👉 De activiteit op het Sint-Pietersplein maakt deel uit van het project ‘Krijt het Verleden’ van de Provincie Oost-Vlaanderen in samenwerking met het Vlaams Agentschap Onroerend Erfgoed. Archeologen vonden op het plein ook heel wat voorwerpen. Enkele uitzonderlijke vondsten worden getoond in de pandgang van de Sint-Pietersabdij tot en met 17 mei.

👉 Benieuwd naar wat er nog meer onder Gentse bodem ligt? Van 20 mei t.e.m. 31 mei vindt het 10-daags archeologiefestival ‘Stad onder de stad’ plaats. Je kan de expo’s bezoeken of deelnemen aan wandelingen, lezingen en workshops. Alle info vind je via de link in bio! 👇 #instagent #stadgent #9000 #archeologie #stadonderdestad

Wat lag er allemaal verborgen onder het Sint-Pietersplein? 🤔🔍 De voorbije dagen gingen Gentse leerlingen op ontdekking tijdens de krijtdagen van de Provincie Oost-Vlaanderen! Met krijt in de hand brachten ze het verleden opnieuw tot leven en ontdekten ze ter plaatse hoe complex én fascinerend het verleden is.

Want de plek die we nu als een enorm plein kennen, onderging veel ingrijpende gedaantewisselingen. De leerlingen tekenden onder meer de contouren van twee middeleeuwse torens die ooit deel uitmaakten van de 11de-eeuwse kerk en de galerijen van wat vermoedelijk ooit een atrium vormde. Dit was een soort voorplein waarop gewone gelovigen dicht bij de abdij, en dus god, konden komen. De abdijkerk zelf was namelijk voorbehouden voor de monniken.

Ook gingen ze aan de slag met enkele van de opgegraven skeletten. Door enkele daarvan opnieuw uit te tekenen, leerden ze hoe verschillend begravingen kunnen zijn in vorm en aanleg, en hoe archeologen daaruit informatie halen over wie er begraven lag en wanneer. Ooit was het plein één groot kerkhof, waar mensen volgens vaste gebruiken en soms op betekenisvolle plekken hun laatste rustplaats kregen.

👉 De activiteit op het Sint-Pietersplein maakt deel uit van het project ‘Krijt het Verleden’ van de Provincie Oost-Vlaanderen in samenwerking met het Vlaams Agentschap Onroerend Erfgoed. Archeologen vonden op het plein ook heel wat voorwerpen. Enkele uitzonderlijke vondsten worden getoond in de pandgang van de Sint-Pietersabdij tot en met 17 mei.

👉 Benieuwd naar wat er nog meer onder Gentse bodem ligt? Van 20 mei t.e.m. 31 mei vindt het 10-daags archeologiefestival ‘Stad onder de stad’ plaats. Je kan de expo’s bezoeken of deelnemen aan wandelingen, lezingen en workshops. Alle info vind je via de link in bio! 👇 #instagent #stadgent #9000 #archeologie #stadonderdestad

Wat lag er allemaal verborgen onder het Sint-Pietersplein? 🤔🔍 De voorbije dagen gingen Gentse leerlingen op ontdekking tijdens de krijtdagen van de Provincie Oost-Vlaanderen! Met krijt in de hand brachten ze het verleden opnieuw tot leven en ontdekten ze ter plaatse hoe complex én fascinerend het verleden is.

Want de plek die we nu als een enorm plein kennen, onderging veel ingrijpende gedaantewisselingen. De leerlingen tekenden onder meer de contouren van twee middeleeuwse torens die ooit deel uitmaakten van de 11de-eeuwse kerk en de galerijen van wat vermoedelijk ooit een atrium vormde. Dit was een soort voorplein waarop gewone gelovigen dicht bij de abdij, en dus god, konden komen. De abdijkerk zelf was namelijk voorbehouden voor de monniken.

Ook gingen ze aan de slag met enkele van de opgegraven skeletten. Door enkele daarvan opnieuw uit te tekenen, leerden ze hoe verschillend begravingen kunnen zijn in vorm en aanleg, en hoe archeologen daaruit informatie halen over wie er begraven lag en wanneer. Ooit was het plein één groot kerkhof, waar mensen volgens vaste gebruiken en soms op betekenisvolle plekken hun laatste rustplaats kregen.

👉 De activiteit op het Sint-Pietersplein maakt deel uit van het project ‘Krijt het Verleden’ van de Provincie Oost-Vlaanderen in samenwerking met het Vlaams Agentschap Onroerend Erfgoed. Archeologen vonden op het plein ook heel wat voorwerpen. Enkele uitzonderlijke vondsten worden getoond in de pandgang van de Sint-Pietersabdij tot en met 17 mei.

👉 Benieuwd naar wat er nog meer onder Gentse bodem ligt? Van 20 mei t.e.m. 31 mei vindt het 10-daags archeologiefestival ‘Stad onder de stad’ plaats. Je kan de expo’s bezoeken of deelnemen aan wandelingen, lezingen en workshops. Alle info vind je via de link in bio! 👇 #instagent #stadgent #9000 #archeologie #stadonderdestad

Wat lag er allemaal verborgen onder het Sint-Pietersplein? 🤔🔍 De voorbije dagen gingen Gentse leerlingen op ontdekking tijdens de krijtdagen van de Provincie Oost-Vlaanderen! Met krijt in de hand brachten ze het verleden opnieuw tot leven en ontdekten ze ter plaatse hoe complex én fascinerend het verleden is.

Want de plek die we nu als een enorm plein kennen, onderging veel ingrijpende gedaantewisselingen. De leerlingen tekenden onder meer de contouren van twee middeleeuwse torens die ooit deel uitmaakten van de 11de-eeuwse kerk en de galerijen van wat vermoedelijk ooit een atrium vormde. Dit was een soort voorplein waarop gewone gelovigen dicht bij de abdij, en dus god, konden komen. De abdijkerk zelf was namelijk voorbehouden voor de monniken.

Ook gingen ze aan de slag met enkele van de opgegraven skeletten. Door enkele daarvan opnieuw uit te tekenen, leerden ze hoe verschillend begravingen kunnen zijn in vorm en aanleg, en hoe archeologen daaruit informatie halen over wie er begraven lag en wanneer. Ooit was het plein één groot kerkhof, waar mensen volgens vaste gebruiken en soms op betekenisvolle plekken hun laatste rustplaats kregen.

👉 De activiteit op het Sint-Pietersplein maakt deel uit van het project ‘Krijt het Verleden’ van de Provincie Oost-Vlaanderen in samenwerking met het Vlaams Agentschap Onroerend Erfgoed. Archeologen vonden op het plein ook heel wat voorwerpen. Enkele uitzonderlijke vondsten worden getoond in de pandgang van de Sint-Pietersabdij tot en met 17 mei.

👉 Benieuwd naar wat er nog meer onder Gentse bodem ligt? Van 20 mei t.e.m. 31 mei vindt het 10-daags archeologiefestival ‘Stad onder de stad’ plaats. Je kan de expo’s bezoeken of deelnemen aan wandelingen, lezingen en workshops. Alle info vind je via de link in bio! 👇 #instagent #stadgent #9000 #archeologie #stadonderdestad

Wat lag er allemaal verborgen onder het Sint-Pietersplein? 🤔🔍 De voorbije dagen gingen Gentse leerlingen op ontdekking tijdens de krijtdagen van de Provincie Oost-Vlaanderen! Met krijt in de hand brachten ze het verleden opnieuw tot leven en ontdekten ze ter plaatse hoe complex én fascinerend het verleden is.

Want de plek die we nu als een enorm plein kennen, onderging veel ingrijpende gedaantewisselingen. De leerlingen tekenden onder meer de contouren van twee middeleeuwse torens die ooit deel uitmaakten van de 11de-eeuwse kerk en de galerijen van wat vermoedelijk ooit een atrium vormde. Dit was een soort voorplein waarop gewone gelovigen dicht bij de abdij, en dus god, konden komen. De abdijkerk zelf was namelijk voorbehouden voor de monniken.

Ook gingen ze aan de slag met enkele van de opgegraven skeletten. Door enkele daarvan opnieuw uit te tekenen, leerden ze hoe verschillend begravingen kunnen zijn in vorm en aanleg, en hoe archeologen daaruit informatie halen over wie er begraven lag en wanneer. Ooit was het plein één groot kerkhof, waar mensen volgens vaste gebruiken en soms op betekenisvolle plekken hun laatste rustplaats kregen.

👉 De activiteit op het Sint-Pietersplein maakt deel uit van het project ‘Krijt het Verleden’ van de Provincie Oost-Vlaanderen in samenwerking met het Vlaams Agentschap Onroerend Erfgoed. Archeologen vonden op het plein ook heel wat voorwerpen. Enkele uitzonderlijke vondsten worden getoond in de pandgang van de Sint-Pietersabdij tot en met 17 mei.

👉 Benieuwd naar wat er nog meer onder Gentse bodem ligt? Van 20 mei t.e.m. 31 mei vindt het 10-daags archeologiefestival ‘Stad onder de stad’ plaats. Je kan de expo’s bezoeken of deelnemen aan wandelingen, lezingen en workshops. Alle info vind je via de link in bio! 👇 #instagent #stadgent #9000 #archeologie #stadonderdestad

Wil jij ook eens goed vastgepakt worden? Nestel je dan neer in deze bijzondere knuffeltroon! 💚

Toen @designmuseumgent naar de wijken trok met verschillende creatieve projecten rond het thema verbinden, aarzelde Woonzorgcentrum De Vijvers geen moment. Want zij weten dat er geen leeftijd staat op knuffelen. 🥰

De bewoners gingen met de hulp van vrijwilligster en kunstenares Lieva aan de slag en kregen daarbij steun van medewerkers, buren en bezoekers. Van eenvoudige handafdrukken tot verfijnde textiele technieken: iedereen kon op zijn eigen manier bijdragen. 🧵

Tijdens die vele momenten rond de tafel kwamen er spontaan persoonlijke verhalen, talenten en herinneringen naar boven. Het resultaat is een bijzondere troon die je omarmt. Hij symboliseert menselijke verbondenheid, gedeelde verhalen en het belang van aanraken en geraakt worden. ✨

ℹ️ Jij kan je ook laten omarmen door de vele handen. 👉 Je vindt de troon tot en met 10 mei in @smakgent. Daarna verhuist hij op 3 oktober naar Design Museum Gent voor de heropeningsweek. Uiteindelijk keert de stoel terug naar het woonzorgcentrum, waar hij een vaste plek krijgt tussen de bewoners en bezoekers. 👏

#instagent #stadgent #kunst #knuffelen

Bouw mee aan deze nieuwe Gentse urban hotspot! 🤩
Maak van de oude katoenfabriek op de FNO-site jouw droomplek om te sporten, spelen en creëren met je vrienden. Op 9 mei kan je tijdens de tekendag jouw dromen en ideeën voor deze plek uittekenen en vormgeven. Iedereen is welkom!

🗓️ Zaterdag 9 mei van 10 tot 12 uur en van 14 tot 16 uur
📍 FNO-site: Nieuwevaart 153, 9000 Gent
ℹ️ Meer weten? 👉 Link in bio.

#instagent #stadgent #urbanhotspot #fnosite #urban