Instagram Story Save

ქეთუთა და გოგი ალექსი-მესხიშვილის ინსტალაცია ბენტლის ცენტრში

@ketuters @gogim941
@bentleycentretbilisi

📸 ნათია აბრამია, ნინი ბახტაძე

The Mother Pillar
AT @tbilisiartfair
@levanmindi @god__era

AT @tbilisiartfair

@sknypl

პეპლების კოლექცია
მზია შარაშიძე - თბილისის ზოოპარკის საზოგადოებასთან ურთიერთობის მენეჯერი

საქართველოს აბრეშუმის სახელმწიფო მუზეუმს აქვს პეპლების საინტერესო კოლექცია.  ეს კოლექცია მუზეუმის შექმნის თანადროულია, მისი  უმრავლესობა კავკასიის მეაბრეშუმეობის სადგურისა და მუზეუმის დამფუძნებელმა, ნიკოლაი შავროვმა ევროპიდან ჩამოიტანა. შემდგომში კოლექცია ადგილობრივი ნიმუშებით შეივსო. ექსპონატებს შორის იპოვით შემოწირულობებს საფრანგეთიდან და გერმანიიდან.

აბრეშუმის სახელმწიფო მუზეუმის პეპლების კოლექციაში აღმოაჩენთ Attacus atlas - მსოფლიოში ერთ-ერთი ყველაზე დიდი ზომის ღამის პეპელას, რომელიც აზიის სამხრეთ-აღმოსავლეთით ბინადრობს.

მუზეუმების კვირეულის ფარგლებში 18 მაისს გაიხსნა დროებითი გამოფენა “ეფემერულზე დაკვირვება: პეპლების განახლებული კოლექცია”, სადაც ამ იშვიათ ნიმუშებს ფართო საზოგადოება შეზღუდული დროით დაათვალიერებს.

ნატა მურვანიძე ბატონ მიხეილ თუმანიშვილზე-ნახATგადაცემაში ,,ხელოვნებაზე,ამაზე, იმაზე”

სრული გადაცემა - https://youtu.be/dQYOaeF1FRI?si=q0ABu76Tp6748YOU

TAF ART WEEK 2026 – 21-24 მაისს თბილისის თანამედროვე ხელოვნების ბაზრობა გაიმართება.

თანამედროვე ხელოვნების სცენა ფართოდ იქნება წარმოდგენილი თავისი არტისტებითა და გალერეებით,როგორც TAF-ის სივრცეში, Expogeorgia-ს მოდერნისტულ პავილიონებსა და ბაღებში, ისე TAF Art Week-ის ფარგლებში, მთელ თბილისში.

@tbilisiartfair

“ანდროს და ყველა იმ პატიმარს ვინც უსამართლოდ არის დაპატიმრებული. მინდოდა ეს დამეწერა” - ნატა მურვანიძე

სრული გადაცემა - https://youtu.be/dQYOaeF1FRI?si=tw3DV985QstoMfWW

“ხელოვნებაზე, იმაზე, ამაზე”

“ხელოვნებაზე, ამაზე, იმაზე” - მეორე ეპიზოდის სტუმარია, მსახიობი ნატო მურვანიძე

სრული გადაცემა - https://youtu.be/dQYOaeF1FRI?si=Nt2dQuqhefDF7hyb

ჩვენ ვსაუბრობთ იმაზე,რაც გვიყვარს, ვიცით და გვაღელვებს🙌🏻

„სიცოცხლის გულშემატკივარი“ – ქუთაისის „ტორპედო“ ( @fctorpedokutaisi ) 100 წლიან ტრადიციას აცოცხლებს და ტუბერკულოზის დასამარცხებლად კამპანიას იწყებს

საქართველოში ტუბერკულოზთან ბრძოლის კუთხით აშკარა პროგრესი გვაქვს, მაგრამ ჯანმო–ს (WHO) ბოლო კვლევის მიხედვით ჩვენთან ავადობის მაჩვენებლები მაინც მაღალია ევროპის წამყვან სახელმწიფოებთან შედარებით.

ამ პრობლემაზე ხმამაღლა სასაუბროდ, კრეატიულმა სააგენტო “ქუიქმა” ( @thequickagency ) და ქუთაისის ტორპედომ აირჩიეს სივრცე, სადაც ყველაზე მეტი ადამიანი იყრის თავს – სტადიონი.

„სიცოცხლის გულშემატკივარი“ – ქუთაისის „ტორპედო“ ( @fctorpedokutaisi ) 100 წლიან ტრადიციას აცოცხლებს და ტუბერკულოზის დასამარცხებლად კამპანიას იწყებს

საქართველოში ტუბერკულოზთან ბრძოლის კუთხით აშკარა პროგრესი გვაქვს, მაგრამ ჯანმო–ს (WHO) ბოლო კვლევის მიხედვით ჩვენთან ავადობის მაჩვენებლები მაინც მაღალია ევროპის წამყვან სახელმწიფოებთან შედარებით.

ამ პრობლემაზე ხმამაღლა სასაუბროდ, კრეატიულმა სააგენტო “ქუიქმა” ( @thequickagency ) და ქუთაისის ტორპედომ აირჩიეს სივრცე, სადაც ყველაზე მეტი ადამიანი იყრის თავს – სტადიონი.

„სიცოცხლის გულშემატკივარი“ – ქუთაისის „ტორპედო“ ( @fctorpedokutaisi ) 100 წლიან ტრადიციას აცოცხლებს და ტუბერკულოზის დასამარცხებლად კამპანიას იწყებს

საქართველოში ტუბერკულოზთან ბრძოლის კუთხით აშკარა პროგრესი გვაქვს, მაგრამ ჯანმო–ს (WHO) ბოლო კვლევის მიხედვით ჩვენთან ავადობის მაჩვენებლები მაინც მაღალია ევროპის წამყვან სახელმწიფოებთან შედარებით.

ამ პრობლემაზე ხმამაღლა სასაუბროდ, კრეატიულმა სააგენტო “ქუიქმა” ( @thequickagency ) და ქუთაისის ტორპედომ აირჩიეს სივრცე, სადაც ყველაზე მეტი ადამიანი იყრის თავს – სტადიონი.

„სიცოცხლის გულშემატკივარი“ – ქუთაისის „ტორპედო“ ( @fctorpedokutaisi ) 100 წლიან ტრადიციას აცოცხლებს და ტუბერკულოზის დასამარცხებლად კამპანიას იწყებს

საქართველოში ტუბერკულოზთან ბრძოლის კუთხით აშკარა პროგრესი გვაქვს, მაგრამ ჯანმო–ს (WHO) ბოლო კვლევის მიხედვით ჩვენთან ავადობის მაჩვენებლები მაინც მაღალია ევროპის წამყვან სახელმწიფოებთან შედარებით.

ამ პრობლემაზე ხმამაღლა სასაუბროდ, კრეატიულმა სააგენტო “ქუიქმა” ( @thequickagency ) და ქუთაისის ტორპედომ აირჩიეს სივრცე, სადაც ყველაზე მეტი ადამიანი იყრის თავს – სტადიონი.

The story of artist Tedo Rekhviashvili’s highly fascinating, principled, and significant struggle:

I am happy to be participating in the Venice Biennale 2026, and I would like to tell you the story of how I came to be here.
I received an offer to take part in the pavilion of another country — one that was participating in the Biennale for the first time this year. That country turned out to be Nauru, a state that, in 2009, recognized Abkhazia and Samachablo — integral parts of Georgia, currently occupied by Russia — as independent countries. At first, I was disappointed and even prepared a letter of refusal.
After a long period of reflection, I decided to use this strange coincidence in the opposite way. I requested a video call with the curators and proposed that I would gladly participate in their pavilion if they agreed that I could work only on the theme of Abkhazia and from my own context. The curators liked the idea, supported me, and within a week I signed the contract. A month later, it was decided that my work would be the first piece in the pavilion.
The work, “The Sea That Remembers” — is a symbolic shell that preserves the history of Abkhazia, the sound of the sea, and the sound of war. It is a shell as a symbol of home and eternity, an object of constant return and listening.
I covered the sculpture with sunny landscapes, green scenery, and blue sea views — the way Abkhazia probably still remains in our memory. The materials are expanded polystyrene, plaster, and Guerra paint, which, for me, gives the surface a tempera-like, almost fresco-like character.
The idea of the work does not involve any deep philosophical exploration. In my view, what turns it into an object of contemporary art is its political-conceptual dimension. From the very beginning, I wanted it to be clear and simple — like a manifesto and a protest. Its conceptual axis is based on the principle of the “Trojan horse”: the voice of one artist inside the Nauru Pavilion, so that from within Nauru’s space I could speak about Abkhazia, Georgia.

#labiennaledivenezia #აფხაზეთისაქართველოა #abkhaziaisgeorgia #tedorekhviashviliart #georgia

The story of artist Tedo Rekhviashvili’s highly fascinating, principled, and significant struggle:

I am happy to be participating in the Venice Biennale 2026, and I would like to tell you the story of how I came to be here.
I received an offer to take part in the pavilion of another country — one that was participating in the Biennale for the first time this year. That country turned out to be Nauru, a state that, in 2009, recognized Abkhazia and Samachablo — integral parts of Georgia, currently occupied by Russia — as independent countries. At first, I was disappointed and even prepared a letter of refusal.
After a long period of reflection, I decided to use this strange coincidence in the opposite way. I requested a video call with the curators and proposed that I would gladly participate in their pavilion if they agreed that I could work only on the theme of Abkhazia and from my own context. The curators liked the idea, supported me, and within a week I signed the contract. A month later, it was decided that my work would be the first piece in the pavilion.
The work, “The Sea That Remembers” — is a symbolic shell that preserves the history of Abkhazia, the sound of the sea, and the sound of war. It is a shell as a symbol of home and eternity, an object of constant return and listening.
I covered the sculpture with sunny landscapes, green scenery, and blue sea views — the way Abkhazia probably still remains in our memory. The materials are expanded polystyrene, plaster, and Guerra paint, which, for me, gives the surface a tempera-like, almost fresco-like character.
The idea of the work does not involve any deep philosophical exploration. In my view, what turns it into an object of contemporary art is its political-conceptual dimension. From the very beginning, I wanted it to be clear and simple — like a manifesto and a protest. Its conceptual axis is based on the principle of the “Trojan horse”: the voice of one artist inside the Nauru Pavilion, so that from within Nauru’s space I could speak about Abkhazia, Georgia.

#labiennaledivenezia #აფხაზეთისაქართველოა #abkhaziaisgeorgia #tedorekhviashviliart #georgia

The story of artist Tedo Rekhviashvili’s highly fascinating, principled, and significant struggle:

I am happy to be participating in the Venice Biennale 2026, and I would like to tell you the story of how I came to be here.
I received an offer to take part in the pavilion of another country — one that was participating in the Biennale for the first time this year. That country turned out to be Nauru, a state that, in 2009, recognized Abkhazia and Samachablo — integral parts of Georgia, currently occupied by Russia — as independent countries. At first, I was disappointed and even prepared a letter of refusal.
After a long period of reflection, I decided to use this strange coincidence in the opposite way. I requested a video call with the curators and proposed that I would gladly participate in their pavilion if they agreed that I could work only on the theme of Abkhazia and from my own context. The curators liked the idea, supported me, and within a week I signed the contract. A month later, it was decided that my work would be the first piece in the pavilion.
The work, “The Sea That Remembers” — is a symbolic shell that preserves the history of Abkhazia, the sound of the sea, and the sound of war. It is a shell as a symbol of home and eternity, an object of constant return and listening.
I covered the sculpture with sunny landscapes, green scenery, and blue sea views — the way Abkhazia probably still remains in our memory. The materials are expanded polystyrene, plaster, and Guerra paint, which, for me, gives the surface a tempera-like, almost fresco-like character.
The idea of the work does not involve any deep philosophical exploration. In my view, what turns it into an object of contemporary art is its political-conceptual dimension. From the very beginning, I wanted it to be clear and simple — like a manifesto and a protest. Its conceptual axis is based on the principle of the “Trojan horse”: the voice of one artist inside the Nauru Pavilion, so that from within Nauru’s space I could speak about Abkhazia, Georgia.

#labiennaledivenezia #აფხაზეთისაქართველოა #abkhaziaisgeorgia #tedorekhviashviliart #georgia

The story of artist Tedo Rekhviashvili’s highly fascinating, principled, and significant struggle:

I am happy to be participating in the Venice Biennale 2026, and I would like to tell you the story of how I came to be here.
I received an offer to take part in the pavilion of another country — one that was participating in the Biennale for the first time this year. That country turned out to be Nauru, a state that, in 2009, recognized Abkhazia and Samachablo — integral parts of Georgia, currently occupied by Russia — as independent countries. At first, I was disappointed and even prepared a letter of refusal.
After a long period of reflection, I decided to use this strange coincidence in the opposite way. I requested a video call with the curators and proposed that I would gladly participate in their pavilion if they agreed that I could work only on the theme of Abkhazia and from my own context. The curators liked the idea, supported me, and within a week I signed the contract. A month later, it was decided that my work would be the first piece in the pavilion.
The work, “The Sea That Remembers” — is a symbolic shell that preserves the history of Abkhazia, the sound of the sea, and the sound of war. It is a shell as a symbol of home and eternity, an object of constant return and listening.
I covered the sculpture with sunny landscapes, green scenery, and blue sea views — the way Abkhazia probably still remains in our memory. The materials are expanded polystyrene, plaster, and Guerra paint, which, for me, gives the surface a tempera-like, almost fresco-like character.
The idea of the work does not involve any deep philosophical exploration. In my view, what turns it into an object of contemporary art is its political-conceptual dimension. From the very beginning, I wanted it to be clear and simple — like a manifesto and a protest. Its conceptual axis is based on the principle of the “Trojan horse”: the voice of one artist inside the Nauru Pavilion, so that from within Nauru’s space I could speak about Abkhazia, Georgia.

#labiennaledivenezia #აფხაზეთისაქართველოა #abkhaziaisgeorgia #tedorekhviashviliart #georgia

The story of artist Tedo Rekhviashvili’s highly fascinating, principled, and significant struggle:

I am happy to be participating in the Venice Biennale 2026, and I would like to tell you the story of how I came to be here.
I received an offer to take part in the pavilion of another country — one that was participating in the Biennale for the first time this year. That country turned out to be Nauru, a state that, in 2009, recognized Abkhazia and Samachablo — integral parts of Georgia, currently occupied by Russia — as independent countries. At first, I was disappointed and even prepared a letter of refusal.
After a long period of reflection, I decided to use this strange coincidence in the opposite way. I requested a video call with the curators and proposed that I would gladly participate in their pavilion if they agreed that I could work only on the theme of Abkhazia and from my own context. The curators liked the idea, supported me, and within a week I signed the contract. A month later, it was decided that my work would be the first piece in the pavilion.
The work, “The Sea That Remembers” — is a symbolic shell that preserves the history of Abkhazia, the sound of the sea, and the sound of war. It is a shell as a symbol of home and eternity, an object of constant return and listening.
I covered the sculpture with sunny landscapes, green scenery, and blue sea views — the way Abkhazia probably still remains in our memory. The materials are expanded polystyrene, plaster, and Guerra paint, which, for me, gives the surface a tempera-like, almost fresco-like character.
The idea of the work does not involve any deep philosophical exploration. In my view, what turns it into an object of contemporary art is its political-conceptual dimension. From the very beginning, I wanted it to be clear and simple — like a manifesto and a protest. Its conceptual axis is based on the principle of the “Trojan horse”: the voice of one artist inside the Nauru Pavilion, so that from within Nauru’s space I could speak about Abkhazia, Georgia.

#labiennaledivenezia #აფხაზეთისაქართველოა #abkhaziaisgeorgia #tedorekhviashviliart #georgia

დღეს ეროვნულ გალერეაში, ფიროსმანის “ჟირაფის” გვერდზე დავკიდე “ზებრა”, ჟირაფის, როგორ უდიდესი შემოქმედების მეტამორფოზა.

გაინტერესებთ რატომ?
იმიტომ, რომ ეს არის ზუსტად ის დეგრადაცია, რასაც განიცდის ქართული ხელოვანების ნაწილი, რომელიც გაიყიდა ან უბრალოდ გაჩუმდა და არაფერს ამბობს იმაზე, რაც მათ გარშემო ხდება. ალბათ, ფიროსმანი იმიტომაც გვიყვარს ქართველებს ასე, რომ მის გარშემო არსებულ სოციალურ ყოფას აღწერს.

რატომ დავკიდე ეროვნულ გალერეაში? - იმიტომ რომ ორიგინალის გვერდით, მძაფრად იგრძნობა სხვაობა ნამდვილ და დეგრადირებულ ხელოვნებას შორის.

რატომ ზებრა? - საკითხავიც აღარ არის.

Today, in the National Gallery, I hung a 'Zebra' right beside Pirosmani’s 'Giraffe.' The Giraffe stands as a metamorphosis of grand creation. Do you want to know why I did it?

Because this is the exact degradation that some Georgian artists are currently enduring. Many artists have either sold out or simply fallen silent, choosing to say nothing about the reality unfolding around them. Perhaps that is why we Georgians love Pirosmani so deeply because he captured the social life around him.

Why did I hang it in the National Gallery next to Pirosmani? Because there is no comparison more striking than when the authentic and the degraded hang side by side; next to the original, the decay becomes undeniable.

Why a Zebra? That shouldn't even be a question anymore.

@gagoshstreetart

GEO | ENG

LIBERTÉ — დევნილი კოსტიუმები.

ლიბერტინებისთვის.
დეკადენტებისთვის.
სიყვარულის კეთილი მეომრებისთვის.

მათთვის, ვინც არასოდეს ნებდება და არასოდეს წყვეტს სილამაზის შექმნას.

ვინც იცის, რომ ელეგანტურობა შესაძლოა აჯანყება იყოს...

ვინც წინასწარმეტყველებს მომავალ საუკუნეებს და ვისთვისაც სურვილი პოლიტიკურია.

ეს გამოფენა ეძღვნება გამორჩეულ სიმამაცეს — მათ, ვინც ძალაუფლებას სილამაზე არჩია.

სიმონ მაჩაბელი | Mercedes-Benz Fashion Week Tbilisi

🎬 იმოგზაურეთ თავისუფლებისა და წინააღმდეგობის ესთეტიკაში ნატო მურვანიძის ვიდეოსთან ერთად.

- - -

LIBERTÉ — Costumes in Exile

For the libertines.
For the decadents.
For the kind warriors of love.

For those who never surrender and never cease to make beauty.

For those who know that elegance may be rebellion, that desire may be philosophy, and that freedom is often dressed in costume.

For those who predict the future and gamble the centuries to come.

This exhibition is devoted to the exquisite courage of those who choose beauty over power.

Simon Machabeli | Mercedes-Benz Fashion Week Tbilisi

🎬 Journey into the aesthetics of freedom and resistance with Nato Murvanidze’s video.

#SimonMachabeli #MercedesBenzFashionWeek #MBFWT #GeorgianDesigners #ArtAndFashion