Instagram Story Save

45 Gün Önce her şey başladı. Otoyolda elim bir trafik kazası geçiren Karamel, Volkan bey ve Cansın hanım tarafından yalnız bırakılmayarak kliniğimize getirildi. Uzun süren operasyon ve tedavi sürecimiz tamamlandıktan sonra Karameli sahiplendirme çabaları başladı.Nihayetinde İstanbuldan Mete bey Karamele 🤗yuva oldu. Sağolsun İstanbul Denizli arası mesafeyi kendi aracıyla katedederek burala kadar Karameli almaya geldi. Amaç daha konforlu bir yolculuk sunmak idi. Hepinizin yüreğine sağlık. Emeği geçen herkese teşekküru borç biliriz. Karamel artik mutlu ve evli😄❤️
#denizlialbayrakveteriner #satinalmasahi̇plen #yuvaarıyor #keşfetteyim #keşfetteyiz

Sallan Yuvarlan Be!

Yıllar sonra Kontes şehir değiştirdi. Biraz iş, biraz tatil sebepli. 14 yaşında (13 de diyen var. Sen doğduğunda 1 yaşında mıydın klişesi).

Ayakta durmakta zorlanan, yürürken yalpalayan, artık oyun oynamayan, kapı çalınca duymayan, yatağa çıkamayan, karanlıktan korkan ama yöneticilik vasıflarını devam ettirmeye, her bulduğu boku yemeye, en çok kendinin sevilmesine, kargaları kovalamaya, küçük köpekleri ısırmaya, gök gürlediğinde kafama oturmaya çalışan bir nene.

Bana bir şey olmaz, anam-babam halleder edalarıyla takılmaya devam ediyor. Emzirmenin dışında (onu da yap be kadın) doğurduğu 9 yavruyu bile anasına, babasına baktıran, büyüttüren, bir elinde ayna, bir elinde cımbız, dünya umrunda olmayan Kontes...

Kendi travmaları yetmezmiş gibi bu 14 yılda, hiç farkında olmadan bana da travma yüklemiş. Kendimden hiç beklemeyeceğim, "yok yeaaa ben öyle değilim. Nooolacak yeaaa" diyeceğimi düşünürken, hiç de öyle diyemediğim travmalar yüklemiş bana.

Hiç abartmıyorum, yola çıktığımız andan itibaren "artık genç değil. Ya başına bir şey gelirse, ya ölürse!" diye düşünmekten kendimi alamadım. Babam ve oğlumun en vurucu sahnelerinden birindeki, Hüseyin Efendi'nin bir repliği sürekli kafamda döndü "Benim yüzümdeeeeeeeen".

14 yıl boyunca başına ne gelse hep sakin kaldım. Çok zaman " böyle şeyler olur, sokaktaki köpekler nasıl yapıyor." diyerek oluruna bıraktım. 11 yaşında, "Kendinizi hazırlayın" dedikleri ve 5 saat süren ameliyat esnasında bile, "ona bir şey olmaz. İyileşecek ve devam edecek" dedim. Öyle de oldu. Hep olduğu gibi. Ona hiçbir şey olmazdı, olamazdı ve olmadı.

Peki daha önce onlarca kez yaptığımız, daha uzun kilometrelerde yaptığımız yolculuklardan, gittiğimiz Kaş, Söğüt, Bodrum vs gibi çok sıcak ortam tatillerinden ne farkı vardı bu yolculuğun?!

Görsellerde olduğu gibi, hiç de farkı yoktu aslında. Her şey çok normal, Kontes çok keyifliydi. Sanki gençleşti. İyi de geldi...
Ama sanırım ben yaşlandım. Ona bir şey olmasın, bu yolculuk son olmasın düşüncesiyle 14 yaşıma bastım!..

Sen beni hiç bırakmadın. Ben de seni bırakmayacağım. Belki kısa bir ara vereceğiz ama buluşana kadar bu iki güzel günü hatırlayacağım Konti
🧿❤

Sallan Yuvarlan Be!

Yıllar sonra Kontes şehir değiştirdi. Biraz iş, biraz tatil sebepli. 14 yaşında (13 de diyen var. Sen doğduğunda 1 yaşında mıydın klişesi).

Ayakta durmakta zorlanan, yürürken yalpalayan, artık oyun oynamayan, kapı çalınca duymayan, yatağa çıkamayan, karanlıktan korkan ama yöneticilik vasıflarını devam ettirmeye, her bulduğu boku yemeye, en çok kendinin sevilmesine, kargaları kovalamaya, küçük köpekleri ısırmaya, gök gürlediğinde kafama oturmaya çalışan bir nene.

Bana bir şey olmaz, anam-babam halleder edalarıyla takılmaya devam ediyor. Emzirmenin dışında (onu da yap be kadın) doğurduğu 9 yavruyu bile anasına, babasına baktıran, büyüttüren, bir elinde ayna, bir elinde cımbız, dünya umrunda olmayan Kontes...

Kendi travmaları yetmezmiş gibi bu 14 yılda, hiç farkında olmadan bana da travma yüklemiş. Kendimden hiç beklemeyeceğim, "yok yeaaa ben öyle değilim. Nooolacak yeaaa" diyeceğimi düşünürken, hiç de öyle diyemediğim travmalar yüklemiş bana.

Hiç abartmıyorum, yola çıktığımız andan itibaren "artık genç değil. Ya başına bir şey gelirse, ya ölürse!" diye düşünmekten kendimi alamadım. Babam ve oğlumun en vurucu sahnelerinden birindeki, Hüseyin Efendi'nin bir repliği sürekli kafamda döndü "Benim yüzümdeeeeeeeen".

14 yıl boyunca başına ne gelse hep sakin kaldım. Çok zaman " böyle şeyler olur, sokaktaki köpekler nasıl yapıyor." diyerek oluruna bıraktım. 11 yaşında, "Kendinizi hazırlayın" dedikleri ve 5 saat süren ameliyat esnasında bile, "ona bir şey olmaz. İyileşecek ve devam edecek" dedim. Öyle de oldu. Hep olduğu gibi. Ona hiçbir şey olmazdı, olamazdı ve olmadı.

Peki daha önce onlarca kez yaptığımız, daha uzun kilometrelerde yaptığımız yolculuklardan, gittiğimiz Kaş, Söğüt, Bodrum vs gibi çok sıcak ortam tatillerinden ne farkı vardı bu yolculuğun?!

Görsellerde olduğu gibi, hiç de farkı yoktu aslında. Her şey çok normal, Kontes çok keyifliydi. Sanki gençleşti. İyi de geldi...
Ama sanırım ben yaşlandım. Ona bir şey olmasın, bu yolculuk son olmasın düşüncesiyle 14 yaşıma bastım!..

Sen beni hiç bırakmadın. Ben de seni bırakmayacağım. Belki kısa bir ara vereceğiz ama buluşana kadar bu iki güzel günü hatırlayacağım Konti
🧿❤

Sallan Yuvarlan Be!

Yıllar sonra Kontes şehir değiştirdi. Biraz iş, biraz tatil sebepli. 14 yaşında (13 de diyen var. Sen doğduğunda 1 yaşında mıydın klişesi).

Ayakta durmakta zorlanan, yürürken yalpalayan, artık oyun oynamayan, kapı çalınca duymayan, yatağa çıkamayan, karanlıktan korkan ama yöneticilik vasıflarını devam ettirmeye, her bulduğu boku yemeye, en çok kendinin sevilmesine, kargaları kovalamaya, küçük köpekleri ısırmaya, gök gürlediğinde kafama oturmaya çalışan bir nene.

Bana bir şey olmaz, anam-babam halleder edalarıyla takılmaya devam ediyor. Emzirmenin dışında (onu da yap be kadın) doğurduğu 9 yavruyu bile anasına, babasına baktıran, büyüttüren, bir elinde ayna, bir elinde cımbız, dünya umrunda olmayan Kontes...

Kendi travmaları yetmezmiş gibi bu 14 yılda, hiç farkında olmadan bana da travma yüklemiş. Kendimden hiç beklemeyeceğim, "yok yeaaa ben öyle değilim. Nooolacak yeaaa" diyeceğimi düşünürken, hiç de öyle diyemediğim travmalar yüklemiş bana.

Hiç abartmıyorum, yola çıktığımız andan itibaren "artık genç değil. Ya başına bir şey gelirse, ya ölürse!" diye düşünmekten kendimi alamadım. Babam ve oğlumun en vurucu sahnelerinden birindeki, Hüseyin Efendi'nin bir repliği sürekli kafamda döndü "Benim yüzümdeeeeeeeen".

14 yıl boyunca başına ne gelse hep sakin kaldım. Çok zaman " böyle şeyler olur, sokaktaki köpekler nasıl yapıyor." diyerek oluruna bıraktım. 11 yaşında, "Kendinizi hazırlayın" dedikleri ve 5 saat süren ameliyat esnasında bile, "ona bir şey olmaz. İyileşecek ve devam edecek" dedim. Öyle de oldu. Hep olduğu gibi. Ona hiçbir şey olmazdı, olamazdı ve olmadı.

Peki daha önce onlarca kez yaptığımız, daha uzun kilometrelerde yaptığımız yolculuklardan, gittiğimiz Kaş, Söğüt, Bodrum vs gibi çok sıcak ortam tatillerinden ne farkı vardı bu yolculuğun?!

Görsellerde olduğu gibi, hiç de farkı yoktu aslında. Her şey çok normal, Kontes çok keyifliydi. Sanki gençleşti. İyi de geldi...
Ama sanırım ben yaşlandım. Ona bir şey olmasın, bu yolculuk son olmasın düşüncesiyle 14 yaşıma bastım!..

Sen beni hiç bırakmadın. Ben de seni bırakmayacağım. Belki kısa bir ara vereceğiz ama buluşana kadar bu iki güzel günü hatırlayacağım Konti
🧿❤

Sallan Yuvarlan Be!

Yıllar sonra Kontes şehir değiştirdi. Biraz iş, biraz tatil sebepli. 14 yaşında (13 de diyen var. Sen doğduğunda 1 yaşında mıydın klişesi).

Ayakta durmakta zorlanan, yürürken yalpalayan, artık oyun oynamayan, kapı çalınca duymayan, yatağa çıkamayan, karanlıktan korkan ama yöneticilik vasıflarını devam ettirmeye, her bulduğu boku yemeye, en çok kendinin sevilmesine, kargaları kovalamaya, küçük köpekleri ısırmaya, gök gürlediğinde kafama oturmaya çalışan bir nene.

Bana bir şey olmaz, anam-babam halleder edalarıyla takılmaya devam ediyor. Emzirmenin dışında (onu da yap be kadın) doğurduğu 9 yavruyu bile anasına, babasına baktıran, büyüttüren, bir elinde ayna, bir elinde cımbız, dünya umrunda olmayan Kontes...

Kendi travmaları yetmezmiş gibi bu 14 yılda, hiç farkında olmadan bana da travma yüklemiş. Kendimden hiç beklemeyeceğim, "yok yeaaa ben öyle değilim. Nooolacak yeaaa" diyeceğimi düşünürken, hiç de öyle diyemediğim travmalar yüklemiş bana.

Hiç abartmıyorum, yola çıktığımız andan itibaren "artık genç değil. Ya başına bir şey gelirse, ya ölürse!" diye düşünmekten kendimi alamadım. Babam ve oğlumun en vurucu sahnelerinden birindeki, Hüseyin Efendi'nin bir repliği sürekli kafamda döndü "Benim yüzümdeeeeeeeen".

14 yıl boyunca başına ne gelse hep sakin kaldım. Çok zaman " böyle şeyler olur, sokaktaki köpekler nasıl yapıyor." diyerek oluruna bıraktım. 11 yaşında, "Kendinizi hazırlayın" dedikleri ve 5 saat süren ameliyat esnasında bile, "ona bir şey olmaz. İyileşecek ve devam edecek" dedim. Öyle de oldu. Hep olduğu gibi. Ona hiçbir şey olmazdı, olamazdı ve olmadı.

Peki daha önce onlarca kez yaptığımız, daha uzun kilometrelerde yaptığımız yolculuklardan, gittiğimiz Kaş, Söğüt, Bodrum vs gibi çok sıcak ortam tatillerinden ne farkı vardı bu yolculuğun?!

Görsellerde olduğu gibi, hiç de farkı yoktu aslında. Her şey çok normal, Kontes çok keyifliydi. Sanki gençleşti. İyi de geldi...
Ama sanırım ben yaşlandım. Ona bir şey olmasın, bu yolculuk son olmasın düşüncesiyle 14 yaşıma bastım!..

Sen beni hiç bırakmadın. Ben de seni bırakmayacağım. Belki kısa bir ara vereceğiz ama buluşana kadar bu iki güzel günü hatırlayacağım Konti
🧿❤

Sallan Yuvarlan Be!

Yıllar sonra Kontes şehir değiştirdi. Biraz iş, biraz tatil sebepli. 14 yaşında (13 de diyen var. Sen doğduğunda 1 yaşında mıydın klişesi).

Ayakta durmakta zorlanan, yürürken yalpalayan, artık oyun oynamayan, kapı çalınca duymayan, yatağa çıkamayan, karanlıktan korkan ama yöneticilik vasıflarını devam ettirmeye, her bulduğu boku yemeye, en çok kendinin sevilmesine, kargaları kovalamaya, küçük köpekleri ısırmaya, gök gürlediğinde kafama oturmaya çalışan bir nene.

Bana bir şey olmaz, anam-babam halleder edalarıyla takılmaya devam ediyor. Emzirmenin dışında (onu da yap be kadın) doğurduğu 9 yavruyu bile anasına, babasına baktıran, büyüttüren, bir elinde ayna, bir elinde cımbız, dünya umrunda olmayan Kontes...

Kendi travmaları yetmezmiş gibi bu 14 yılda, hiç farkında olmadan bana da travma yüklemiş. Kendimden hiç beklemeyeceğim, "yok yeaaa ben öyle değilim. Nooolacak yeaaa" diyeceğimi düşünürken, hiç de öyle diyemediğim travmalar yüklemiş bana.

Hiç abartmıyorum, yola çıktığımız andan itibaren "artık genç değil. Ya başına bir şey gelirse, ya ölürse!" diye düşünmekten kendimi alamadım. Babam ve oğlumun en vurucu sahnelerinden birindeki, Hüseyin Efendi'nin bir repliği sürekli kafamda döndü "Benim yüzümdeeeeeeeen".

14 yıl boyunca başına ne gelse hep sakin kaldım. Çok zaman " böyle şeyler olur, sokaktaki köpekler nasıl yapıyor." diyerek oluruna bıraktım. 11 yaşında, "Kendinizi hazırlayın" dedikleri ve 5 saat süren ameliyat esnasında bile, "ona bir şey olmaz. İyileşecek ve devam edecek" dedim. Öyle de oldu. Hep olduğu gibi. Ona hiçbir şey olmazdı, olamazdı ve olmadı.

Peki daha önce onlarca kez yaptığımız, daha uzun kilometrelerde yaptığımız yolculuklardan, gittiğimiz Kaş, Söğüt, Bodrum vs gibi çok sıcak ortam tatillerinden ne farkı vardı bu yolculuğun?!

Görsellerde olduğu gibi, hiç de farkı yoktu aslında. Her şey çok normal, Kontes çok keyifliydi. Sanki gençleşti. İyi de geldi...
Ama sanırım ben yaşlandım. Ona bir şey olmasın, bu yolculuk son olmasın düşüncesiyle 14 yaşıma bastım!..

Sen beni hiç bırakmadın. Ben de seni bırakmayacağım. Belki kısa bir ara vereceğiz ama buluşana kadar bu iki güzel günü hatırlayacağım Konti
🧿❤

Sallan Yuvarlan Be!

Yıllar sonra Kontes şehir değiştirdi. Biraz iş, biraz tatil sebepli. 14 yaşında (13 de diyen var. Sen doğduğunda 1 yaşında mıydın klişesi).

Ayakta durmakta zorlanan, yürürken yalpalayan, artık oyun oynamayan, kapı çalınca duymayan, yatağa çıkamayan, karanlıktan korkan ama yöneticilik vasıflarını devam ettirmeye, her bulduğu boku yemeye, en çok kendinin sevilmesine, kargaları kovalamaya, küçük köpekleri ısırmaya, gök gürlediğinde kafama oturmaya çalışan bir nene.

Bana bir şey olmaz, anam-babam halleder edalarıyla takılmaya devam ediyor. Emzirmenin dışında (onu da yap be kadın) doğurduğu 9 yavruyu bile anasına, babasına baktıran, büyüttüren, bir elinde ayna, bir elinde cımbız, dünya umrunda olmayan Kontes...

Kendi travmaları yetmezmiş gibi bu 14 yılda, hiç farkında olmadan bana da travma yüklemiş. Kendimden hiç beklemeyeceğim, "yok yeaaa ben öyle değilim. Nooolacak yeaaa" diyeceğimi düşünürken, hiç de öyle diyemediğim travmalar yüklemiş bana.

Hiç abartmıyorum, yola çıktığımız andan itibaren "artık genç değil. Ya başına bir şey gelirse, ya ölürse!" diye düşünmekten kendimi alamadım. Babam ve oğlumun en vurucu sahnelerinden birindeki, Hüseyin Efendi'nin bir repliği sürekli kafamda döndü "Benim yüzümdeeeeeeeen".

14 yıl boyunca başına ne gelse hep sakin kaldım. Çok zaman " böyle şeyler olur, sokaktaki köpekler nasıl yapıyor." diyerek oluruna bıraktım. 11 yaşında, "Kendinizi hazırlayın" dedikleri ve 5 saat süren ameliyat esnasında bile, "ona bir şey olmaz. İyileşecek ve devam edecek" dedim. Öyle de oldu. Hep olduğu gibi. Ona hiçbir şey olmazdı, olamazdı ve olmadı.

Peki daha önce onlarca kez yaptığımız, daha uzun kilometrelerde yaptığımız yolculuklardan, gittiğimiz Kaş, Söğüt, Bodrum vs gibi çok sıcak ortam tatillerinden ne farkı vardı bu yolculuğun?!

Görsellerde olduğu gibi, hiç de farkı yoktu aslında. Her şey çok normal, Kontes çok keyifliydi. Sanki gençleşti. İyi de geldi...
Ama sanırım ben yaşlandım. Ona bir şey olmasın, bu yolculuk son olmasın düşüncesiyle 14 yaşıma bastım!..

Sen beni hiç bırakmadın. Ben de seni bırakmayacağım. Belki kısa bir ara vereceğiz ama buluşana kadar bu iki güzel günü hatırlayacağım Konti
🧿❤

Tanıdığım Tüm Erkekler 6 Kasım 2024'te premier yaptı. Katılım gösteren, bu önemli günde bizleri yalnız bırakmayan herkese sonsuz teşekkürler.

Önümüzdeki oyunların mekan ve tarih bilgileri için @neontiyatro hesabını takip edebilirsiniz.

Yazar: @saaarrrp
Yönetmen: @edokucu
Yapım: @neontiyatro

Oyuncular
@aydan.akboga
@baverkarahanci
@taylanlan
@tolgahanener
@cankiliinc
Ben :)

Dekor: @yorkmerve
Kostüm: @iremdilaver
Hareket Tasarımı: @gulnaragolovina
Işık Tasarımı: @cankiliinc
Müzik: @tunnozturk
Afiş Tasarımı: @elifkadayif
Asistanlar: @burak.gencalpson ve @emreeyesill_
Işık Operatörü: @celil_yc

@cem_gultepe 📸

Tanıdığım Tüm Erkekler 6 Kasım 2024'te premier yaptı. Katılım gösteren, bu önemli günde bizleri yalnız bırakmayan herkese sonsuz teşekkürler.

Önümüzdeki oyunların mekan ve tarih bilgileri için @neontiyatro hesabını takip edebilirsiniz.

Yazar: @saaarrrp
Yönetmen: @edokucu
Yapım: @neontiyatro

Oyuncular
@aydan.akboga
@baverkarahanci
@taylanlan
@tolgahanener
@cankiliinc
Ben :)

Dekor: @yorkmerve
Kostüm: @iremdilaver
Hareket Tasarımı: @gulnaragolovina
Işık Tasarımı: @cankiliinc
Müzik: @tunnozturk
Afiş Tasarımı: @elifkadayif
Asistanlar: @burak.gencalpson ve @emreeyesill_
Işık Operatörü: @celil_yc

@cem_gultepe 📸

Tanıdığım Tüm Erkekler 6 Kasım 2024'te premier yaptı. Katılım gösteren, bu önemli günde bizleri yalnız bırakmayan herkese sonsuz teşekkürler.

Önümüzdeki oyunların mekan ve tarih bilgileri için @neontiyatro hesabını takip edebilirsiniz.

Yazar: @saaarrrp
Yönetmen: @edokucu
Yapım: @neontiyatro

Oyuncular
@aydan.akboga
@baverkarahanci
@taylanlan
@tolgahanener
@cankiliinc
Ben :)

Dekor: @yorkmerve
Kostüm: @iremdilaver
Hareket Tasarımı: @gulnaragolovina
Işık Tasarımı: @cankiliinc
Müzik: @tunnozturk
Afiş Tasarımı: @elifkadayif
Asistanlar: @burak.gencalpson ve @emreeyesill_
Işık Operatörü: @celil_yc

@cem_gultepe 📸

Tanıdığım Tüm Erkekler 6 Kasım 2024'te premier yaptı. Katılım gösteren, bu önemli günde bizleri yalnız bırakmayan herkese sonsuz teşekkürler.

Önümüzdeki oyunların mekan ve tarih bilgileri için @neontiyatro hesabını takip edebilirsiniz.

Yazar: @saaarrrp
Yönetmen: @edokucu
Yapım: @neontiyatro

Oyuncular
@aydan.akboga
@baverkarahanci
@taylanlan
@tolgahanener
@cankiliinc
Ben :)

Dekor: @yorkmerve
Kostüm: @iremdilaver
Hareket Tasarımı: @gulnaragolovina
Işık Tasarımı: @cankiliinc
Müzik: @tunnozturk
Afiş Tasarımı: @elifkadayif
Asistanlar: @burak.gencalpson ve @emreeyesill_
Işık Operatörü: @celil_yc

@cem_gultepe 📸

Tanıdığım Tüm Erkekler 6 Kasım 2024'te premier yaptı. Katılım gösteren, bu önemli günde bizleri yalnız bırakmayan herkese sonsuz teşekkürler.

Önümüzdeki oyunların mekan ve tarih bilgileri için @neontiyatro hesabını takip edebilirsiniz.

Yazar: @saaarrrp
Yönetmen: @edokucu
Yapım: @neontiyatro

Oyuncular
@aydan.akboga
@baverkarahanci
@taylanlan
@tolgahanener
@cankiliinc
Ben :)

Dekor: @yorkmerve
Kostüm: @iremdilaver
Hareket Tasarımı: @gulnaragolovina
Işık Tasarımı: @cankiliinc
Müzik: @tunnozturk
Afiş Tasarımı: @elifkadayif
Asistanlar: @burak.gencalpson ve @emreeyesill_
Işık Operatörü: @celil_yc

@cem_gultepe 📸

Tanıdığım Tüm Erkekler 6 Kasım 2024'te premier yaptı. Katılım gösteren, bu önemli günde bizleri yalnız bırakmayan herkese sonsuz teşekkürler.

Önümüzdeki oyunların mekan ve tarih bilgileri için @neontiyatro hesabını takip edebilirsiniz.

Yazar: @saaarrrp
Yönetmen: @edokucu
Yapım: @neontiyatro

Oyuncular
@aydan.akboga
@baverkarahanci
@taylanlan
@tolgahanener
@cankiliinc
Ben :)

Dekor: @yorkmerve
Kostüm: @iremdilaver
Hareket Tasarımı: @gulnaragolovina
Işık Tasarımı: @cankiliinc
Müzik: @tunnozturk
Afiş Tasarımı: @elifkadayif
Asistanlar: @burak.gencalpson ve @emreeyesill_
Işık Operatörü: @celil_yc

@cem_gultepe 📸

Tanıdığım Tüm Erkekler 6 Kasım 2024'te premier yaptı. Katılım gösteren, bu önemli günde bizleri yalnız bırakmayan herkese sonsuz teşekkürler.

Önümüzdeki oyunların mekan ve tarih bilgileri için @neontiyatro hesabını takip edebilirsiniz.

Yazar: @saaarrrp
Yönetmen: @edokucu
Yapım: @neontiyatro

Oyuncular
@aydan.akboga
@baverkarahanci
@taylanlan
@tolgahanener
@cankiliinc
Ben :)

Dekor: @yorkmerve
Kostüm: @iremdilaver
Hareket Tasarımı: @gulnaragolovina
Işık Tasarımı: @cankiliinc
Müzik: @tunnozturk
Afiş Tasarımı: @elifkadayif
Asistanlar: @burak.gencalpson ve @emreeyesill_
Işık Operatörü: @celil_yc

@cem_gultepe 📸

Tanıdığım Tüm Erkekler 6 Kasım 2024'te premier yaptı. Katılım gösteren, bu önemli günde bizleri yalnız bırakmayan herkese sonsuz teşekkürler.

Önümüzdeki oyunların mekan ve tarih bilgileri için @neontiyatro hesabını takip edebilirsiniz.

Yazar: @saaarrrp
Yönetmen: @edokucu
Yapım: @neontiyatro

Oyuncular
@aydan.akboga
@baverkarahanci
@taylanlan
@tolgahanener
@cankiliinc
Ben :)

Dekor: @yorkmerve
Kostüm: @iremdilaver
Hareket Tasarımı: @gulnaragolovina
Işık Tasarımı: @cankiliinc
Müzik: @tunnozturk
Afiş Tasarımı: @elifkadayif
Asistanlar: @burak.gencalpson ve @emreeyesill_
Işık Operatörü: @celil_yc

@cem_gultepe 📸

Çok güzel ve verimli bir workshop süreci oldu. Ben de önemli bir tecrübe edindim, çok güzel insanlar tanıdım.
Yeni sezon oyunu "Burun" için oyunculara eğitim vermek adına davet aldığım @ktdtiyatrolari na, @maandaaliinaa ya ve canım @rusudansavaneli ye, @fatmabbender e ve tüm ekibe çok teşekkür ederim.
Yine ve yeniden görüşeceğimizden eminim.
Süprizler olabilir ;)
#gogol #burun #lefkoşadasahne #kıbrıs #mısırlızadesahnesi

Çok güzel ve verimli bir workshop süreci oldu. Ben de önemli bir tecrübe edindim, çok güzel insanlar tanıdım.
Yeni sezon oyunu "Burun" için oyunculara eğitim vermek adına davet aldığım @ktdtiyatrolari na, @maandaaliinaa ya ve canım @rusudansavaneli ye, @fatmabbender e ve tüm ekibe çok teşekkür ederim.
Yine ve yeniden görüşeceğimizden eminim.
Süprizler olabilir ;)
#gogol #burun #lefkoşadasahne #kıbrıs #mısırlızadesahnesi

Çok güzel ve verimli bir workshop süreci oldu. Ben de önemli bir tecrübe edindim, çok güzel insanlar tanıdım.
Yeni sezon oyunu "Burun" için oyunculara eğitim vermek adına davet aldığım @ktdtiyatrolari na, @maandaaliinaa ya ve canım @rusudansavaneli ye, @fatmabbender e ve tüm ekibe çok teşekkür ederim.
Yine ve yeniden görüşeceğimizden eminim.
Süprizler olabilir ;)
#gogol #burun #lefkoşadasahne #kıbrıs #mısırlızadesahnesi

Çok güzel ve verimli bir workshop süreci oldu. Ben de önemli bir tecrübe edindim, çok güzel insanlar tanıdım.
Yeni sezon oyunu "Burun" için oyunculara eğitim vermek adına davet aldığım @ktdtiyatrolari na, @maandaaliinaa ya ve canım @rusudansavaneli ye, @fatmabbender e ve tüm ekibe çok teşekkür ederim.
Yine ve yeniden görüşeceğimizden eminim.
Süprizler olabilir ;)
#gogol #burun #lefkoşadasahne #kıbrıs #mısırlızadesahnesi

Çok güzel ve verimli bir workshop süreci oldu. Ben de önemli bir tecrübe edindim, çok güzel insanlar tanıdım.
Yeni sezon oyunu "Burun" için oyunculara eğitim vermek adına davet aldığım @ktdtiyatrolari na, @maandaaliinaa ya ve canım @rusudansavaneli ye, @fatmabbender e ve tüm ekibe çok teşekkür ederim.
Yine ve yeniden görüşeceğimizden eminim.
Süprizler olabilir ;)
#gogol #burun #lefkoşadasahne #kıbrıs #mısırlızadesahnesi

Çok güzel ve verimli bir workshop süreci oldu. Ben de önemli bir tecrübe edindim, çok güzel insanlar tanıdım.
Yeni sezon oyunu "Burun" için oyunculara eğitim vermek adına davet aldığım @ktdtiyatrolari na, @maandaaliinaa ya ve canım @rusudansavaneli ye, @fatmabbender e ve tüm ekibe çok teşekkür ederim.
Yine ve yeniden görüşeceğimizden eminim.
Süprizler olabilir ;)
#gogol #burun #lefkoşadasahne #kıbrıs #mısırlızadesahnesi

Çok güzel ve verimli bir workshop süreci oldu. Ben de önemli bir tecrübe edindim, çok güzel insanlar tanıdım.
Yeni sezon oyunu "Burun" için oyunculara eğitim vermek adına davet aldığım @ktdtiyatrolari na, @maandaaliinaa ya ve canım @rusudansavaneli ye, @fatmabbender e ve tüm ekibe çok teşekkür ederim.
Yine ve yeniden görüşeceğimizden eminim.
Süprizler olabilir ;)
#gogol #burun #lefkoşadasahne #kıbrıs #mısırlızadesahnesi

Çok güzel ve verimli bir workshop süreci oldu. Ben de önemli bir tecrübe edindim, çok güzel insanlar tanıdım.
Yeni sezon oyunu "Burun" için oyunculara eğitim vermek adına davet aldığım @ktdtiyatrolari na, @maandaaliinaa ya ve canım @rusudansavaneli ye, @fatmabbender e ve tüm ekibe çok teşekkür ederim.
Yine ve yeniden görüşeceğimizden eminim.
Süprizler olabilir ;)
#gogol #burun #lefkoşadasahne #kıbrıs #mısırlızadesahnesi

Çok güzel ve verimli bir workshop süreci oldu. Ben de önemli bir tecrübe edindim, çok güzel insanlar tanıdım.
Yeni sezon oyunu "Burun" için oyunculara eğitim vermek adına davet aldığım @ktdtiyatrolari na, @maandaaliinaa ya ve canım @rusudansavaneli ye, @fatmabbender e ve tüm ekibe çok teşekkür ederim.
Yine ve yeniden görüşeceğimizden eminim.
Süprizler olabilir ;)
#gogol #burun #lefkoşadasahne #kıbrıs #mısırlızadesahnesi

Das Sandöviç

#foodporn #food #sandwich #cooking

Hassstır şef!

Akşamın özeti.

Akşamın özeti.

Akşamın özeti.

Akşamın özeti.

Umutlu! Mutlu! Oldu!
Hayat, en “oldum” dediğin anda vurur tokadını. Hep en mutlu olduğun anda. En umutlu olduğun… Vurur ki; sonra sen daha umutlu ol, mutlu ol, ve sonunda “ol” diye.
Yedi yine tokadını, sekiz yaşında, boğaz vapurunda şekerli Kanlıca Yoğurdu satan adamı görüp canı çekince, şımarıkça “Aaaa şekerli yoğuuurt” diye bağırdığı için utanan annesinden yediği tokat gibi. O da yediği tokattan utandığı için boğaz turunu gözü yaşlı, başı önde bitiren çocuk, şimdi başı dik, hatta göğe bakar bir şekilde yürüyor, üstüne gidiyordu hayatın. Nasırlı değildi kalbi, umursamazlığından değil, ev bakıyordu kendine. Başı dik, göğe bakar gibi ilan arıyordu eski Moda evlerinin pencerelerinde. Yakmıştı gemileri, satmıştı anasını bu dünyanın belki ama satılık değildi aradığı, kiralık yeni umutlar arıyordu.
Kız lisesinin karşı sokağında, tramvay yolunun paralelinde ama yediği tokadın meridyenine, göğe bakarken bir kuş sesi duydu. Umut dolu bir kuş sesi. Kadıköy’de, ezeli rakibi, ebedi dostu Fenerbahçe’nin evinde duyduğu, tabi ki de bir kanarya mıydı? Moda’daki eski evinde omzundan hiç inmeyen muhabbet kuşu Çapkıncık’ın sesi miydi yoksa? Yoksa bir bülbül mü? Bülbülü mü? Bülbülü! Bülbüllü mü? Evet Bülbüllü…
Bülbüllü Sokak, Aral Apartmanı Daire 3’e taşınırken, kuş seslerine bayılan bir komşusunun, hayatını nasıl değiştireceğini bilmiyordu. Onu girdiği çukurdan, kardeşi, can yoldaşı, sırdaşı Koko ile taşındığı “Çukur” dizisine mekan olmuş bu evin hızla çıkaracağını da tahmin etmemişti. Oysa; “Bak buraya yazıyorum; bir gün öyle bir kız çıkacak ki karşına çok mutlu olacaksın. Hatta Moda’da bulacaksın o kızı. Aynı sokakta, oturduğun evin sokağında hatta aynı apartmanda. Hayatın değişecek. Gerçekten çok mutlu olacaksın.” demişti bir buçuk aydır evlerine çöktüğü en yakın arkadaşlarından biri. Bir an önce gitsin diye değil elbette ama bir an önce olsun diye evrene temiz kalbini gönderen İrem.

(Devamı yorumlarda)

Umutlu! Mutlu! Oldu!
Hayat, en “oldum” dediğin anda vurur tokadını. Hep en mutlu olduğun anda. En umutlu olduğun… Vurur ki; sonra sen daha umutlu ol, mutlu ol, ve sonunda “ol” diye.
Yedi yine tokadını, sekiz yaşında, boğaz vapurunda şekerli Kanlıca Yoğurdu satan adamı görüp canı çekince, şımarıkça “Aaaa şekerli yoğuuurt” diye bağırdığı için utanan annesinden yediği tokat gibi. O da yediği tokattan utandığı için boğaz turunu gözü yaşlı, başı önde bitiren çocuk, şimdi başı dik, hatta göğe bakar bir şekilde yürüyor, üstüne gidiyordu hayatın. Nasırlı değildi kalbi, umursamazlığından değil, ev bakıyordu kendine. Başı dik, göğe bakar gibi ilan arıyordu eski Moda evlerinin pencerelerinde. Yakmıştı gemileri, satmıştı anasını bu dünyanın belki ama satılık değildi aradığı, kiralık yeni umutlar arıyordu.
Kız lisesinin karşı sokağında, tramvay yolunun paralelinde ama yediği tokadın meridyenine, göğe bakarken bir kuş sesi duydu. Umut dolu bir kuş sesi. Kadıköy’de, ezeli rakibi, ebedi dostu Fenerbahçe’nin evinde duyduğu, tabi ki de bir kanarya mıydı? Moda’daki eski evinde omzundan hiç inmeyen muhabbet kuşu Çapkıncık’ın sesi miydi yoksa? Yoksa bir bülbül mü? Bülbülü mü? Bülbülü! Bülbüllü mü? Evet Bülbüllü…
Bülbüllü Sokak, Aral Apartmanı Daire 3’e taşınırken, kuş seslerine bayılan bir komşusunun, hayatını nasıl değiştireceğini bilmiyordu. Onu girdiği çukurdan, kardeşi, can yoldaşı, sırdaşı Koko ile taşındığı “Çukur” dizisine mekan olmuş bu evin hızla çıkaracağını da tahmin etmemişti. Oysa; “Bak buraya yazıyorum; bir gün öyle bir kız çıkacak ki karşına çok mutlu olacaksın. Hatta Moda’da bulacaksın o kızı. Aynı sokakta, oturduğun evin sokağında hatta aynı apartmanda. Hayatın değişecek. Gerçekten çok mutlu olacaksın.” demişti bir buçuk aydır evlerine çöktüğü en yakın arkadaşlarından biri. Bir an önce gitsin diye değil elbette ama bir an önce olsun diye evrene temiz kalbini gönderen İrem.

(Devamı yorumlarda)

Umutlu! Mutlu! Oldu!
Hayat, en “oldum” dediğin anda vurur tokadını. Hep en mutlu olduğun anda. En umutlu olduğun… Vurur ki; sonra sen daha umutlu ol, mutlu ol, ve sonunda “ol” diye.
Yedi yine tokadını, sekiz yaşında, boğaz vapurunda şekerli Kanlıca Yoğurdu satan adamı görüp canı çekince, şımarıkça “Aaaa şekerli yoğuuurt” diye bağırdığı için utanan annesinden yediği tokat gibi. O da yediği tokattan utandığı için boğaz turunu gözü yaşlı, başı önde bitiren çocuk, şimdi başı dik, hatta göğe bakar bir şekilde yürüyor, üstüne gidiyordu hayatın. Nasırlı değildi kalbi, umursamazlığından değil, ev bakıyordu kendine. Başı dik, göğe bakar gibi ilan arıyordu eski Moda evlerinin pencerelerinde. Yakmıştı gemileri, satmıştı anasını bu dünyanın belki ama satılık değildi aradığı, kiralık yeni umutlar arıyordu.
Kız lisesinin karşı sokağında, tramvay yolunun paralelinde ama yediği tokadın meridyenine, göğe bakarken bir kuş sesi duydu. Umut dolu bir kuş sesi. Kadıköy’de, ezeli rakibi, ebedi dostu Fenerbahçe’nin evinde duyduğu, tabi ki de bir kanarya mıydı? Moda’daki eski evinde omzundan hiç inmeyen muhabbet kuşu Çapkıncık’ın sesi miydi yoksa? Yoksa bir bülbül mü? Bülbülü mü? Bülbülü! Bülbüllü mü? Evet Bülbüllü…
Bülbüllü Sokak, Aral Apartmanı Daire 3’e taşınırken, kuş seslerine bayılan bir komşusunun, hayatını nasıl değiştireceğini bilmiyordu. Onu girdiği çukurdan, kardeşi, can yoldaşı, sırdaşı Koko ile taşındığı “Çukur” dizisine mekan olmuş bu evin hızla çıkaracağını da tahmin etmemişti. Oysa; “Bak buraya yazıyorum; bir gün öyle bir kız çıkacak ki karşına çok mutlu olacaksın. Hatta Moda’da bulacaksın o kızı. Aynı sokakta, oturduğun evin sokağında hatta aynı apartmanda. Hayatın değişecek. Gerçekten çok mutlu olacaksın.” demişti bir buçuk aydır evlerine çöktüğü en yakın arkadaşlarından biri. Bir an önce gitsin diye değil elbette ama bir an önce olsun diye evrene temiz kalbini gönderen İrem.

(Devamı yorumlarda)

Umutlu! Mutlu! Oldu!
Hayat, en “oldum” dediğin anda vurur tokadını. Hep en mutlu olduğun anda. En umutlu olduğun… Vurur ki; sonra sen daha umutlu ol, mutlu ol, ve sonunda “ol” diye.
Yedi yine tokadını, sekiz yaşında, boğaz vapurunda şekerli Kanlıca Yoğurdu satan adamı görüp canı çekince, şımarıkça “Aaaa şekerli yoğuuurt” diye bağırdığı için utanan annesinden yediği tokat gibi. O da yediği tokattan utandığı için boğaz turunu gözü yaşlı, başı önde bitiren çocuk, şimdi başı dik, hatta göğe bakar bir şekilde yürüyor, üstüne gidiyordu hayatın. Nasırlı değildi kalbi, umursamazlığından değil, ev bakıyordu kendine. Başı dik, göğe bakar gibi ilan arıyordu eski Moda evlerinin pencerelerinde. Yakmıştı gemileri, satmıştı anasını bu dünyanın belki ama satılık değildi aradığı, kiralık yeni umutlar arıyordu.
Kız lisesinin karşı sokağında, tramvay yolunun paralelinde ama yediği tokadın meridyenine, göğe bakarken bir kuş sesi duydu. Umut dolu bir kuş sesi. Kadıköy’de, ezeli rakibi, ebedi dostu Fenerbahçe’nin evinde duyduğu, tabi ki de bir kanarya mıydı? Moda’daki eski evinde omzundan hiç inmeyen muhabbet kuşu Çapkıncık’ın sesi miydi yoksa? Yoksa bir bülbül mü? Bülbülü mü? Bülbülü! Bülbüllü mü? Evet Bülbüllü…
Bülbüllü Sokak, Aral Apartmanı Daire 3’e taşınırken, kuş seslerine bayılan bir komşusunun, hayatını nasıl değiştireceğini bilmiyordu. Onu girdiği çukurdan, kardeşi, can yoldaşı, sırdaşı Koko ile taşındığı “Çukur” dizisine mekan olmuş bu evin hızla çıkaracağını da tahmin etmemişti. Oysa; “Bak buraya yazıyorum; bir gün öyle bir kız çıkacak ki karşına çok mutlu olacaksın. Hatta Moda’da bulacaksın o kızı. Aynı sokakta, oturduğun evin sokağında hatta aynı apartmanda. Hayatın değişecek. Gerçekten çok mutlu olacaksın.” demişti bir buçuk aydır evlerine çöktüğü en yakın arkadaşlarından biri. Bir an önce gitsin diye değil elbette ama bir an önce olsun diye evrene temiz kalbini gönderen İrem.

(Devamı yorumlarda)

Umutlu! Mutlu! Oldu!
Hayat, en “oldum” dediğin anda vurur tokadını. Hep en mutlu olduğun anda. En umutlu olduğun… Vurur ki; sonra sen daha umutlu ol, mutlu ol, ve sonunda “ol” diye.
Yedi yine tokadını, sekiz yaşında, boğaz vapurunda şekerli Kanlıca Yoğurdu satan adamı görüp canı çekince, şımarıkça “Aaaa şekerli yoğuuurt” diye bağırdığı için utanan annesinden yediği tokat gibi. O da yediği tokattan utandığı için boğaz turunu gözü yaşlı, başı önde bitiren çocuk, şimdi başı dik, hatta göğe bakar bir şekilde yürüyor, üstüne gidiyordu hayatın. Nasırlı değildi kalbi, umursamazlığından değil, ev bakıyordu kendine. Başı dik, göğe bakar gibi ilan arıyordu eski Moda evlerinin pencerelerinde. Yakmıştı gemileri, satmıştı anasını bu dünyanın belki ama satılık değildi aradığı, kiralık yeni umutlar arıyordu.
Kız lisesinin karşı sokağında, tramvay yolunun paralelinde ama yediği tokadın meridyenine, göğe bakarken bir kuş sesi duydu. Umut dolu bir kuş sesi. Kadıköy’de, ezeli rakibi, ebedi dostu Fenerbahçe’nin evinde duyduğu, tabi ki de bir kanarya mıydı? Moda’daki eski evinde omzundan hiç inmeyen muhabbet kuşu Çapkıncık’ın sesi miydi yoksa? Yoksa bir bülbül mü? Bülbülü mü? Bülbülü! Bülbüllü mü? Evet Bülbüllü…
Bülbüllü Sokak, Aral Apartmanı Daire 3’e taşınırken, kuş seslerine bayılan bir komşusunun, hayatını nasıl değiştireceğini bilmiyordu. Onu girdiği çukurdan, kardeşi, can yoldaşı, sırdaşı Koko ile taşındığı “Çukur” dizisine mekan olmuş bu evin hızla çıkaracağını da tahmin etmemişti. Oysa; “Bak buraya yazıyorum; bir gün öyle bir kız çıkacak ki karşına çok mutlu olacaksın. Hatta Moda’da bulacaksın o kızı. Aynı sokakta, oturduğun evin sokağında hatta aynı apartmanda. Hayatın değişecek. Gerçekten çok mutlu olacaksın.” demişti bir buçuk aydır evlerine çöktüğü en yakın arkadaşlarından biri. Bir an önce gitsin diye değil elbette ama bir an önce olsun diye evrene temiz kalbini gönderen İrem.

(Devamı yorumlarda)

Umutlu! Mutlu! Oldu!
Hayat, en “oldum” dediğin anda vurur tokadını. Hep en mutlu olduğun anda. En umutlu olduğun… Vurur ki; sonra sen daha umutlu ol, mutlu ol, ve sonunda “ol” diye.
Yedi yine tokadını, sekiz yaşında, boğaz vapurunda şekerli Kanlıca Yoğurdu satan adamı görüp canı çekince, şımarıkça “Aaaa şekerli yoğuuurt” diye bağırdığı için utanan annesinden yediği tokat gibi. O da yediği tokattan utandığı için boğaz turunu gözü yaşlı, başı önde bitiren çocuk, şimdi başı dik, hatta göğe bakar bir şekilde yürüyor, üstüne gidiyordu hayatın. Nasırlı değildi kalbi, umursamazlığından değil, ev bakıyordu kendine. Başı dik, göğe bakar gibi ilan arıyordu eski Moda evlerinin pencerelerinde. Yakmıştı gemileri, satmıştı anasını bu dünyanın belki ama satılık değildi aradığı, kiralık yeni umutlar arıyordu.
Kız lisesinin karşı sokağında, tramvay yolunun paralelinde ama yediği tokadın meridyenine, göğe bakarken bir kuş sesi duydu. Umut dolu bir kuş sesi. Kadıköy’de, ezeli rakibi, ebedi dostu Fenerbahçe’nin evinde duyduğu, tabi ki de bir kanarya mıydı? Moda’daki eski evinde omzundan hiç inmeyen muhabbet kuşu Çapkıncık’ın sesi miydi yoksa? Yoksa bir bülbül mü? Bülbülü mü? Bülbülü! Bülbüllü mü? Evet Bülbüllü…
Bülbüllü Sokak, Aral Apartmanı Daire 3’e taşınırken, kuş seslerine bayılan bir komşusunun, hayatını nasıl değiştireceğini bilmiyordu. Onu girdiği çukurdan, kardeşi, can yoldaşı, sırdaşı Koko ile taşındığı “Çukur” dizisine mekan olmuş bu evin hızla çıkaracağını da tahmin etmemişti. Oysa; “Bak buraya yazıyorum; bir gün öyle bir kız çıkacak ki karşına çok mutlu olacaksın. Hatta Moda’da bulacaksın o kızı. Aynı sokakta, oturduğun evin sokağında hatta aynı apartmanda. Hayatın değişecek. Gerçekten çok mutlu olacaksın.” demişti bir buçuk aydır evlerine çöktüğü en yakın arkadaşlarından biri. Bir an önce gitsin diye değil elbette ama bir an önce olsun diye evrene temiz kalbini gönderen İrem.

(Devamı yorumlarda)

Umutlu! Mutlu! Oldu!
Hayat, en “oldum” dediğin anda vurur tokadını. Hep en mutlu olduğun anda. En umutlu olduğun… Vurur ki; sonra sen daha umutlu ol, mutlu ol, ve sonunda “ol” diye.
Yedi yine tokadını, sekiz yaşında, boğaz vapurunda şekerli Kanlıca Yoğurdu satan adamı görüp canı çekince, şımarıkça “Aaaa şekerli yoğuuurt” diye bağırdığı için utanan annesinden yediği tokat gibi. O da yediği tokattan utandığı için boğaz turunu gözü yaşlı, başı önde bitiren çocuk, şimdi başı dik, hatta göğe bakar bir şekilde yürüyor, üstüne gidiyordu hayatın. Nasırlı değildi kalbi, umursamazlığından değil, ev bakıyordu kendine. Başı dik, göğe bakar gibi ilan arıyordu eski Moda evlerinin pencerelerinde. Yakmıştı gemileri, satmıştı anasını bu dünyanın belki ama satılık değildi aradığı, kiralık yeni umutlar arıyordu.
Kız lisesinin karşı sokağında, tramvay yolunun paralelinde ama yediği tokadın meridyenine, göğe bakarken bir kuş sesi duydu. Umut dolu bir kuş sesi. Kadıköy’de, ezeli rakibi, ebedi dostu Fenerbahçe’nin evinde duyduğu, tabi ki de bir kanarya mıydı? Moda’daki eski evinde omzundan hiç inmeyen muhabbet kuşu Çapkıncık’ın sesi miydi yoksa? Yoksa bir bülbül mü? Bülbülü mü? Bülbülü! Bülbüllü mü? Evet Bülbüllü…
Bülbüllü Sokak, Aral Apartmanı Daire 3’e taşınırken, kuş seslerine bayılan bir komşusunun, hayatını nasıl değiştireceğini bilmiyordu. Onu girdiği çukurdan, kardeşi, can yoldaşı, sırdaşı Koko ile taşındığı “Çukur” dizisine mekan olmuş bu evin hızla çıkaracağını da tahmin etmemişti. Oysa; “Bak buraya yazıyorum; bir gün öyle bir kız çıkacak ki karşına çok mutlu olacaksın. Hatta Moda’da bulacaksın o kızı. Aynı sokakta, oturduğun evin sokağında hatta aynı apartmanda. Hayatın değişecek. Gerçekten çok mutlu olacaksın.” demişti bir buçuk aydır evlerine çöktüğü en yakın arkadaşlarından biri. Bir an önce gitsin diye değil elbette ama bir an önce olsun diye evrene temiz kalbini gönderen İrem.

(Devamı yorumlarda)

Umutlu! Mutlu! Oldu!
Hayat, en “oldum” dediğin anda vurur tokadını. Hep en mutlu olduğun anda. En umutlu olduğun… Vurur ki; sonra sen daha umutlu ol, mutlu ol, ve sonunda “ol” diye.
Yedi yine tokadını, sekiz yaşında, boğaz vapurunda şekerli Kanlıca Yoğurdu satan adamı görüp canı çekince, şımarıkça “Aaaa şekerli yoğuuurt” diye bağırdığı için utanan annesinden yediği tokat gibi. O da yediği tokattan utandığı için boğaz turunu gözü yaşlı, başı önde bitiren çocuk, şimdi başı dik, hatta göğe bakar bir şekilde yürüyor, üstüne gidiyordu hayatın. Nasırlı değildi kalbi, umursamazlığından değil, ev bakıyordu kendine. Başı dik, göğe bakar gibi ilan arıyordu eski Moda evlerinin pencerelerinde. Yakmıştı gemileri, satmıştı anasını bu dünyanın belki ama satılık değildi aradığı, kiralık yeni umutlar arıyordu.
Kız lisesinin karşı sokağında, tramvay yolunun paralelinde ama yediği tokadın meridyenine, göğe bakarken bir kuş sesi duydu. Umut dolu bir kuş sesi. Kadıköy’de, ezeli rakibi, ebedi dostu Fenerbahçe’nin evinde duyduğu, tabi ki de bir kanarya mıydı? Moda’daki eski evinde omzundan hiç inmeyen muhabbet kuşu Çapkıncık’ın sesi miydi yoksa? Yoksa bir bülbül mü? Bülbülü mü? Bülbülü! Bülbüllü mü? Evet Bülbüllü…
Bülbüllü Sokak, Aral Apartmanı Daire 3’e taşınırken, kuş seslerine bayılan bir komşusunun, hayatını nasıl değiştireceğini bilmiyordu. Onu girdiği çukurdan, kardeşi, can yoldaşı, sırdaşı Koko ile taşındığı “Çukur” dizisine mekan olmuş bu evin hızla çıkaracağını da tahmin etmemişti. Oysa; “Bak buraya yazıyorum; bir gün öyle bir kız çıkacak ki karşına çok mutlu olacaksın. Hatta Moda’da bulacaksın o kızı. Aynı sokakta, oturduğun evin sokağında hatta aynı apartmanda. Hayatın değişecek. Gerçekten çok mutlu olacaksın.” demişti bir buçuk aydır evlerine çöktüğü en yakın arkadaşlarından biri. Bir an önce gitsin diye değil elbette ama bir an önce olsun diye evrene temiz kalbini gönderen İrem.

(Devamı yorumlarda)

Umutlu! Mutlu! Oldu!
Hayat, en “oldum” dediğin anda vurur tokadını. Hep en mutlu olduğun anda. En umutlu olduğun… Vurur ki; sonra sen daha umutlu ol, mutlu ol, ve sonunda “ol” diye.
Yedi yine tokadını, sekiz yaşında, boğaz vapurunda şekerli Kanlıca Yoğurdu satan adamı görüp canı çekince, şımarıkça “Aaaa şekerli yoğuuurt” diye bağırdığı için utanan annesinden yediği tokat gibi. O da yediği tokattan utandığı için boğaz turunu gözü yaşlı, başı önde bitiren çocuk, şimdi başı dik, hatta göğe bakar bir şekilde yürüyor, üstüne gidiyordu hayatın. Nasırlı değildi kalbi, umursamazlığından değil, ev bakıyordu kendine. Başı dik, göğe bakar gibi ilan arıyordu eski Moda evlerinin pencerelerinde. Yakmıştı gemileri, satmıştı anasını bu dünyanın belki ama satılık değildi aradığı, kiralık yeni umutlar arıyordu.
Kız lisesinin karşı sokağında, tramvay yolunun paralelinde ama yediği tokadın meridyenine, göğe bakarken bir kuş sesi duydu. Umut dolu bir kuş sesi. Kadıköy’de, ezeli rakibi, ebedi dostu Fenerbahçe’nin evinde duyduğu, tabi ki de bir kanarya mıydı? Moda’daki eski evinde omzundan hiç inmeyen muhabbet kuşu Çapkıncık’ın sesi miydi yoksa? Yoksa bir bülbül mü? Bülbülü mü? Bülbülü! Bülbüllü mü? Evet Bülbüllü…
Bülbüllü Sokak, Aral Apartmanı Daire 3’e taşınırken, kuş seslerine bayılan bir komşusunun, hayatını nasıl değiştireceğini bilmiyordu. Onu girdiği çukurdan, kardeşi, can yoldaşı, sırdaşı Koko ile taşındığı “Çukur” dizisine mekan olmuş bu evin hızla çıkaracağını da tahmin etmemişti. Oysa; “Bak buraya yazıyorum; bir gün öyle bir kız çıkacak ki karşına çok mutlu olacaksın. Hatta Moda’da bulacaksın o kızı. Aynı sokakta, oturduğun evin sokağında hatta aynı apartmanda. Hayatın değişecek. Gerçekten çok mutlu olacaksın.” demişti bir buçuk aydır evlerine çöktüğü en yakın arkadaşlarından biri. Bir an önce gitsin diye değil elbette ama bir an önce olsun diye evrene temiz kalbini gönderen İrem.

(Devamı yorumlarda)

Umutlu! Mutlu! Oldu!
Hayat, en “oldum” dediğin anda vurur tokadını. Hep en mutlu olduğun anda. En umutlu olduğun… Vurur ki; sonra sen daha umutlu ol, mutlu ol, ve sonunda “ol” diye.
Yedi yine tokadını, sekiz yaşında, boğaz vapurunda şekerli Kanlıca Yoğurdu satan adamı görüp canı çekince, şımarıkça “Aaaa şekerli yoğuuurt” diye bağırdığı için utanan annesinden yediği tokat gibi. O da yediği tokattan utandığı için boğaz turunu gözü yaşlı, başı önde bitiren çocuk, şimdi başı dik, hatta göğe bakar bir şekilde yürüyor, üstüne gidiyordu hayatın. Nasırlı değildi kalbi, umursamazlığından değil, ev bakıyordu kendine. Başı dik, göğe bakar gibi ilan arıyordu eski Moda evlerinin pencerelerinde. Yakmıştı gemileri, satmıştı anasını bu dünyanın belki ama satılık değildi aradığı, kiralık yeni umutlar arıyordu.
Kız lisesinin karşı sokağında, tramvay yolunun paralelinde ama yediği tokadın meridyenine, göğe bakarken bir kuş sesi duydu. Umut dolu bir kuş sesi. Kadıköy’de, ezeli rakibi, ebedi dostu Fenerbahçe’nin evinde duyduğu, tabi ki de bir kanarya mıydı? Moda’daki eski evinde omzundan hiç inmeyen muhabbet kuşu Çapkıncık’ın sesi miydi yoksa? Yoksa bir bülbül mü? Bülbülü mü? Bülbülü! Bülbüllü mü? Evet Bülbüllü…
Bülbüllü Sokak, Aral Apartmanı Daire 3’e taşınırken, kuş seslerine bayılan bir komşusunun, hayatını nasıl değiştireceğini bilmiyordu. Onu girdiği çukurdan, kardeşi, can yoldaşı, sırdaşı Koko ile taşındığı “Çukur” dizisine mekan olmuş bu evin hızla çıkaracağını da tahmin etmemişti. Oysa; “Bak buraya yazıyorum; bir gün öyle bir kız çıkacak ki karşına çok mutlu olacaksın. Hatta Moda’da bulacaksın o kızı. Aynı sokakta, oturduğun evin sokağında hatta aynı apartmanda. Hayatın değişecek. Gerçekten çok mutlu olacaksın.” demişti bir buçuk aydır evlerine çöktüğü en yakın arkadaşlarından biri. Bir an önce gitsin diye değil elbette ama bir an önce olsun diye evrene temiz kalbini gönderen İrem.

(Devamı yorumlarda)

Baluklarum tazedir, alıp yiip doysaanaaaa...
🐟🐟🐟

Baluklarum tazedir, alıp yiip doysaanaaaa...
🐟🐟🐟

Baluklarum tazedir, alıp yiip doysaanaaaa...
🐟🐟🐟

Baluklarum tazedir, alıp yiip doysaanaaaa...
🐟🐟🐟

Baluklarum tazedir, alıp yiip doysaanaaaa...
🐟🐟🐟

Yıllardır, ne zaman konusu açılsa, ben "Gelmiş geçmiş en iyi futbolcu Messi" derim. Ronaldo ile kıyaslandı, toprağı Maradona ile kıyaslandı, "Barcelona'da ben de öyle oynarım, sıkıyorsa Arjantin ile kupayı alsın" dendi, daha da neler neler...
Büyüklerim de hep "Siz asıl Maradona'yı izleyecektiniz. Pöfff. Ne topçuydu bee" derdi. Sigaradan bir nefes alırdı. Ben Maradona'yı izleyemedim. Yetişemedim ama ahir ömrümde bir Messi gördüm.
Onu da yapsın, bunu da yapsın denilen ne varsa yaptı, sanki kendini ispatlamak zorundaymış gibi.
Alamaz dediler, dünya kupasını da aldı!
19 yaşından beri sahnede ve hep zirvede.
Tüm tartışmalara son noktayı koyduğun için, bana dünyanın en iyisini izlettiğin için, asla sakatlanmadığın için, futbol sahtekarı olmadığın için, seyir zevki, eğlence ne varsa, futbol adına her şey için çok teşekkürler GOAT.
Artık, bugün 6 yaşında olan, daha küçük ya da doğacak olan çocuklarla ileride gireceğim polemiği biliyorum "Aahh! Siz asıl Messi'yi görecektiniz."

Aaaaand CUT!!

@leomessi

Insert coin! Başka atacak jetonu olmayanlara gelsin...

Oturmaya mı geldik?